Σάββατο, 10 Μαΐου 2008

Μπερδεγουέι...



"Ζούμε σε μια μικρή Μιναρούπολη!" αναφώνησε ο μικρός μας, εκσφενδονίζοντας το ιμπεριαλιστικό σύμβολο του Batman, στον καθρέφτη - αντίκα, του καθιστικού μας. Δυστυχώς δεν έσπασε και έτσι δεν θα έχουμε την ευκαιρία να αποδίδουμε κάπου την όποια ατυχία μας, έστω και παραφυσικά.

Προσπάθησα να κερδίσω χρόνο έναντι του πεντάχρονου κι ασχολήθηκα αρχικά με το ότι δεν πετάμε αντικείμενα μέσα στο σπίτι γιατί μπορεί να τραυματίσουμε κάποιον ή να σπάσουμε κάτι. Τι να έλεγα για την "μιναρούπολη"; "Όχι παιδί μου, δεν είναι έτσι;" ή μήπως "Ναι παιδί μου, δίκιο έχεις;". Μήπως καλύτερα, "που το άκουσες αυτό;;;;". Είπα σε δεύτερη φάση, πως δεν είναι ευγενικό να μιλάμε έτσι και πήρα ένα τέρας - κούκλα, το οποίο προκάλεσε στα ίσα τον Batman αλλά ως συνήθως, κέρδισε ο "καλός".

Μια τσιγγάνα Βουλγάρα που με βοηθάει στις δουλειές του σπιτιού, σιδέρωνε και τραγούδαγε το "Disco Partizani", του Shantel και διαπίστωσα πως είναι και καλλίφωνη κι ας μου έκαψε το ακριβό μου μπλουζάκι. Δεν της είπα κουβέντα αλλά μου είπε αυτή "Ότα πάει εγώ Μπουλγκάρια, φέρει άλλο μπλουτζάκι. Όλα Μπουλγκάρια φτιάχνουν αυτά. Γιος μου ντουλεύει εκεί εργκοστάσιο Αρμάνι. Ωραίο μπλουτζάκι!". Με καταρράκωσε δεν το κρύβω αλλά πήγα στη κουζίνα να βάλω πλυντήριο, να ξεχαστώ.

Η αδερφή μου στο τηλέφωνο μου ζήτησε να της βρω στο youtube το βίντεο μια τραγουδίστριας από το Λίβανο. Της είπα πως εκεί γίνεται πόλεμος και μου απάντησε "καλά άμα είναι να μου κάνεις κήρυγμα, άστο, θα μου το βρει η Χαρά" και μου έκλεισε το τηλέφωνο στα μούτρα. Η Λίλα από μέσα συνέχιζε να τραγουδάει το Disco Partizani κι ο μικρός ούρλιαζε "θα σε σκοτώσω παλιοτέρας που τόλμησες να ακουμπήσεις τη κάπα μου!".

Χάζεψα τα ρούχα να στροβιλίζονται μέσα στο πλυντήριο με τις σαπουνάδες και ανακάλυψα πως μέσα στα λευκά, είχα βάλει κατά λάθος ένα κόκκινο σώβρακο με τον Κεραυνό Μάκ Κουίν του μικρού. Ρούχα μαζί που πλένονται και θα μου βγούνε ροζ, σκέφτηκα αλλά ευτυχώς υπάρχει κι η χλωρίνη... Στη δίνη του πλυντηρίου σκέφτηκα τη συφορά στη Μιανμάρ, νεκρά παιδιά να πλέουν στα βρώμικα νερά του ποταμού και συνειρμικά η εικόνα μιας μουσουλμάνας που σκοτώθηκε μπροστά μας στο Κάιρο, όταν την πάτησε αυτοκίνητο. Έτσι το θέλησε ο Αλλάχ, είχε πει ο οδηγός μας κι είχα βάλει τα κλάματα.

Τι τις ήθελα τις τριτοκοσμικές χώρες αφού δεν μπορώ τη δυστυχία; Βέβαια και στην Πράγα έκλαψα μ' ένα πεντάχρονο που βοήθαγε τον πατέρα του σε ένα υπαίθριο σιδεράδικο στην Πλατεία του Δημαρχείου, όλη μέρα στο κρύο. Στην Κωνσταντινούπολη έκλαψα με τα παιδιά που κατασπάραζαν σκουπίδια, που άφηναν οι μαγαζάτορες πάνω στις ράγες του τραμ της Ίστικλαλ. Θα είμαι ευσυγκίνητη, μάλλον...

Την επόμενη φορά, θα πάω στη Νέα Υόρκη, ντυμένη με μάρκες από τη κορυφή ως τα νύχια και θα το παίξω urban guerilla, όταν θα σκοντάψω πάνω σε κανέναν άστεγο με άδειο βλέμμα...

12 σχόλια:

mareld είπε...

Alma mia!

Μάλλον πρώτα θα σου γράφω αυτά που έχω κατά νου να σου πω και μετά θα διαβάζω τα λόγια σου.
Τώρα τα μπέρδεψα.

Ένιωσα γλυκόπικρα..όπως βέβαια είναι η ζωή και η καθημερινότητά μας.

Ας αρχίσω απ΄ότι θυμάμαι{σπάνια διαβάζω κάτι δεύτερη φορά, και αυτό έχει να κάνει με το τέντωμα του μυαλού μου από το δημοτικό που δεν είχα βιβλία και έπρεπε να θυμάμαι ότι μας έλεγε ο δάσκαλος}.

Ο μικρός σου, παιδάκι υγιέστατο και σίγουρα δεν θα βάζει και γλώσσα μέσα του. Τα δικά μου έτσι και χειρότερα κάνανε.
Ο μικρός όταν ήταν τεσσάρων έριξε τεράστιο καθρέφτη που κρεμόταν στο υπόγειό μας με τη μπάλα.
Εγώ στον επάνω όροφο σχεδόν λιποθύμησα μέχρι που ακούω: Μαμά! τη γλίτωσα!

Πρωί-πρωί..τι το ήθελα και άνοιξα τα νέα στο ΒΒC και βλέποντας τα παιδιά στο κόσμο να υποφέρουν και να χάνονται, πήγε το κλάμα σύννεφο, γιατί αρχίζω και εγώ να φέρνω επάνω ότι εγώ έχω τραβήξει συν ότι έχω διαβάσει η δει η ακούσει για τα παιδιά του κόσμου.

Ντάνα μου! Μήπως είμαστε αδέρφια και δεν το ξέρω..έτσι μου φαίνεται..

Το άλλο σας ταξίδι να είναι προς τα δω που δεν υπάρχουν εικόνες θλιβερές τουλάχιστον με μικρά παιδιά.
Αφού είναι καλλίφωνη η Λίλα χαλάλι της..
Να μου φιλήσεις το μικρό "αντάρτη" και φυσικά τη νόνα.

Voy...με τόσες αποχρώσεις ψυχής, ζωής, ανάσας..

Un abrazo muy fuerte!
Buenas noches!

Π.Κ. είπε...

... Και κλάμα η Κυρία... Δηλαδή, για να καταλάβω, εσύ κλαις διαρκώς;
;
;
;
;
;

Πέρ' από το αρχικά φαιδρό του σχολίου μου, είναι όντως υγεία το Κλάμα, ευαισθητοποίηση, μια κάποια δι-έξοδος!...

Ως συνήθως προσυπογράφω!

Ανώνυμος είπε...

Ti egine Danitsa? Sou tin eipame kai arxises ksana na postareis kai sto lifo??? hahaha

Dana_Semitecolo είπε...

@Ανώνυμος: Κάποιος τραβάει ζόρια;;; Μα γιατί; Πλησιάζει καλοκαιράκι, άκου τα πουλάκια! Και ναι τα κάνω όλα για την αναγνωσιμότητα και την αναγνωρισημότητα! Άργησες αλλά με πήρες χαμπάρι! ;-)

Dana_Semitecolo είπε...

@Mareld: Μικρή ζακνυθινιά, καμαροφρύδα!

Κάθε σου σχόλιο, είναι κι ένα χάδι στην ψυχή. Ακόμα δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι υπάρχεις!

Χίλια ευχαριστώ!

Un abrazo y un beso!
Buenas noches mi cielo!

Dana_Semitecolo είπε...

@Π.Κ. : Φίλτατε, με παρεξηγήσατε!
Περισσότερο γελώ παρά κλαίω αλλά ναι τα κάνω και τα δύο συχνά ως αυθόρμητος άνθρωπος.

Το κλάμα είναι λύτρωση θαρρώ και φυσικά, όπως σωστά γράφετε, μία κάποια δι-έξοδος!

Ευχαριστώ, να 'στε καλά!

Ανώνυμος είπε...

Kapia ta phre sto kranio ki arxise na amolaei klanies...eee sxolia enow, sorry!

mareld είπε...

Buenos Días Alma mia!!!!

Πρωί-πρωί διάβασα Μαρξ και συχνά τον διαβάζω γιατί πίστευε στον άνθρωπο και με κράτησε και αυτός να μη το γυρίσω στην ευγονική...

Αμφιβάλλω αν φταίει μόνο το περιβάλλον..και αν αλλάξουμε τις συνθήκες κτλ

Πιστεύω και στα γένη και ότι το Καλό είναι επιλογή..

Δώσε μου υπόσχεση!!
Μη κλάψεις!

Να δώσεις ένα φάσκελο στο κακό που φωλιάζει και καταρρακώνει τις ψυχές των ανθρώπων και σαπίζουν από ζωντανοί..

Στη ωραία μου πατρίδα τη Ζάκυνθο, όταν μπήκα στη Γυμναστική Ακαδημία παρ΄ότι ήθελα να πάω ιατρική και να φύγω στον τρίτο κόσμο, επέστρεψα και επισκέφτηκα το γυμναστή μου να τον ευχαριστήσω γιατί με είχε δανείσει μια σφαίρα.
Τον βρήκα με φαρυγγίτιδα και δεν μπορούσε να μιλήσει. Έκλεισε την πόρτα του γραφείου του και άρχισα να του μιλάω πως βλέπω την Ακαδημία .. Έγραφε λοιπόν για να μπορέσουμε να συνεννοηθούμε και η επίσκεψη πήρε ώρα. Όταν τελειώσαμε και βγήκα για να φύγω απ΄έξω από τη πόρτα την είχε στίσει η πεθερά του η οποία αντί τη "καλημέρα" που περίμενα, λέει:" Ξεσκισμένη πουτάνα...εδώ ήρθες.."
Τα υπόλοιπα δεν τα θυμάμαι γιατί από το σοκ έπιασα φωτιά και καιγόμουν μέρες..
Στο καντούνι που περπάταγα έβγαινε κόσμος στις πόρτες και στα μπαλκόνια και με έβριζαν και μερικοί με έφτυναν.
Μετά από καιρό σκέφτηκα τον ελεεινό τον καθηγητή μου που δεν βγήκε να με υπερασπίσει ή να βουλώσει το στόμα της πεθεράς του.

Αυτός ο κόσμος ο γλυκός ο μέγας!!!

Ασχολούμαι λοιπόν τώρα με τη συνείδηση μπας και καταλάβω επί τέλους τι είμαστε το είδος που αποκαλούμαστε "άνθρωποι"..

Στον αγαπημένο μου Μαρξ βρήκα το παρακάτω και στο αφιερώνω με την ευχή να νιώθεις έτσι με όσους αγαπάς..
Το έγραψε για τη Τζένη του!

"Πολύ μακριά
στα βάθη τ' ουρανού
Ζούνε δυό μικρά
χαριτωμένα άστρα
Που αιώνια απομακρύνονται
το ένα απ' τ' άλλο
Κι αιώνια προσπαθούνε
να πλησιάσουν.

Απλώνουν τα φτερά τους
τ' αραχνοΰφαντα
Για να 'ρθουνε το ένα
δίπλα στο άλλο
Αλλά και τα δυό τους
φεύγουν προς τα πίσω
κάθε φορά που πρόκειται
ν' αγγίξουν.

Τζένη, γνωρίζεις
Αυτά τ' αστέρια;
Ή θά πρέπει μήπως
να σου πω στ' αλήθεια
Ότι δε μας μοιάζουν-
Γιατί είμαστε πάντα μαζί.

Εκεί πέρα
στο άπειρο Σύμπαν
Μέσα από το πόλεμο
των φυσικών στοιχείων
Φτάνει στη καρδιά σου
το ρέμα της αγάπης μου,
Της ανυπομονησίας μου
και της θλίψης".

Όσο αφορά εμένα..σου λέω μόνο όταν διάβασα για αυτή τη φανταστική ψυχή τον Αντώνη το γλύπτη
που ο φίλος ο Κώστας{δεν τον ξέρω} του αφιέρωσε μπλογκ έκλαψα πάρα πολύ...

Κατά το πλείστον γελάω.

Να Σε χαίρονται τα παιδιά σου και να χαίρεσαι τη μαμά και τη νόνα!!!

Un abrazo muy fuerte!!!!
Besitooooooooos!!!!

Dana_Semitecolo είπε...

Ανώνυμε, όπως έλεγε κι η λατρεμένη μου Ρένα Βλαχοπούλου, φάε σκατούλες! χαχαχα

Dana_Semitecolo είπε...

Καλή μου Mareldina, πολύ όμορφα τα λόγια του Μαρξ και τα δικά σου ακόμα πιο όμορφα.

Το γεγονός που αναφέρεις, είναι χαρακτηριστικό της κοινωνίας. Δεν θέλω να γράφω κλισέ! Η κακία του ανθρώπου, η ζήλεια κι ο φθόνος είναι τόσο επικίνδυνα! Κατά πολύ περισσότερο επικίνδυνα από ότι μια σοβαρή ασθένεια, ίσως - ίσως. Έχω τρομάξει πολλές φορές, με ανθρώπινες συμπεριφορές και νομίζω πως όσο κι αν προσπαθούμε να τις αναλύσουμε, άκρη ποτέ δεν θα βγάλουμε. Μια ματιά σε ένα δελτίο ειδήσεων, είναι αρκετή για να μας οδηγήσει με ευκολία σε αυτό το συμπέρασμα.

Να γελάς γιατί σου πάει, να κλαις γιατί είναι λύτρωση. Να χαίρεσαι τα παιδιά σου και να σε χαίρονται κι αυτά. Κι εγώ χαίρομαι το δικό μου και με χαίρεται κι αυτό. Και σήμερα, ημέρα της μητέρας, μου έκοψε κόκκινο γεράνι από τη γλάστρα μας και μου πρόσφερε μαζί με ένα γλυκό φιλί και τρεις υπέροχες λέξεις: "Χρόνια πολλά μανούλα!" Ξέρεις; Αυτό το "μανούλα" είναι ικανό να με σύρει από τη μύτη και να με πετάξει στο γκρεμό! Όλα μου περνάνε όταν μου λέει το παιδί μου έναν γλυκό λόγο κι ότι αταξία και να κάνει, συγχωρείται αμέσως!

Φιλιά γλυκά σου στέλνω από το Φιόρο του Λεβάντε, που σε αναμένει!

jimmarg είπε...

Καλημέρα απο τη Μιναρούπολη!Πολύ μου άρεσε το κείμενο σου!( βέβαια, περισσότερο απο όλους πρέπει να άρεσε στον ¨ανώνυμο¨, αλλίως δεν εξηγείται τέτοιο ¨τσούξιμο¨)... Να δώσεις τα χαιρετίσματα μου στον μικρό σου, δηλώνω φανατικός θαυμαστής του!

Dana_Semitecolo είπε...

@Jimmarg: Καλημέρα γείτονα!

Να κι ένα "ζόμπι" που είναι χορτοφάγο! Πολύς κόσμος τελευταία, θέλει να γευτεί τις σάρκες μου, κρατάω όμως στέντα!

Ευχαριστώ πολύ για τα λόγια και κυρίως για το ότι είσαι θαυμαστής του μικρού μας!