Δευτέρα, 8 Δεκεμβρίου 2008

Ο ορθολογισμός μου, πήγε περίπατο...


Πάντα πίστευα στον Άνθρωπο. Λυπάμαι πολύ που όσο μεγαλώνω, τόσο απογοητεύομαι από αυτόν. Λυπάμαι πολύ που διαπιστώνω καθημερινά πόσο βαθιά άρρωστη είναι ετούτη η κοινωνία που μεγαλώσαμε εμείς και μεγαλώνουμε τα παιδιά μας. Τα παιδιά μας που κοιμήθηκαν χθες βράδυ στο σπίτι τους, σε αντίθεση με τον Αλέξανδρο που δεν γύρισε σπίτι του το Σάββατο. Σε αντίθεση με τόσα παιδιά που δεν θα γυρίσουν ποτέ.


Δεν ξέρω αν λυπήθηκα περισσότερο για το θάνατο του παιδιού ή για την διατύπωση της άποψης από έναν ξάδερφο -πατέρα δυο παιδιών- πως φταίει η μάνα του παιδιού που το είχε αμπολημένο στους δρόμους 15 χρονών. Δεν ξέρω τι φταίει και ποιος. Είμαι σίγουρη πως το μόνο που δεν έφταιγε ήταν το παιδί. Κανένα παιδί δεν φταίει για την κατάντια της κοινωνίας.


Δεν έχω τίποτα να σου πω που δεν έχει ειπωθεί. Και δακρύβρεχτα ποστ θα ανεβάσουμε όλοι και επικήδειους θ' ακούσουμε και επιστολές πολιτικών που εκφράζουν τη λύπη τους. Ποια λύπη ρε αλήτες; Ποιος ενδιαφέρεται πραγματικά;


Βγήκε και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να χαρακτηρίσει το γεγονός ως τραύμα στη Δημοκρατία. Ποια δημοκρατία; Ποιος έχει ακόμα την ψευδαίσθηση πως υπάρχει σήμερα δημοκρατία; Εκτός αν θεωρείται δημοκρατία η μη απαγόρευση της κυκλοφορίας μετά τη δύση του ηλίου.


Στα λέω λίγο μπερδεμένα; Συγγνώμη. Έχει κολλήσει το μυαλό μου στο δολοφονημένο παιδί. Δεν το θέλω που μου συμβαίνει, είναι αυθόρμητο. Το δικό μου το παιδί είναι στο σχολείο του τώρα, φτιάχνει με τους συμμαθητές του χριστουγεννιάτικα στολίδια. Όταν γυρίσει το μεσημέρι σπίτι, θα παίξει με το πλαστικό πιστόλι που του πήρε ο θείος του και θα μου πει ξανά πως όταν μεγαλώσει θα γίνει αστυνόμος, να προστατεύει τους ανθρώπους και πάλι θα του πω τα ίδια: "Γίνε ό,τι θέλεις, ό,τι σε ευχαριστεί αλλά όχι μπάτσος. Όχι μπάτσος!".


Θα κάνουμε και πορείες, ειρηνικές. Μαζί μας θα βρουν την ευκαιρία όλοι οι άρρωστοι να κατέβουν και να βανδαλίσουν ότι βρουν. Μπορεί να σκοτωθεί και κάνας μπάτσος για αντίποινα. Ένας δικός μας κι ένας δικός σας. Πάτσι! Σαν εμφύλιος μου φαίνεται. Εμείς κι εσείς. Οι καλοί, οι κακοί κι οι άσχημοι.


Η οργή ξεχειλίζει και συμπαρασύρει τους πάντες. Δεν έχω τίποτα να σου πω, τα έχεις ακούσει όλα. Για εμένα τα λέω για να τα εμπεδώσω. Είμαι μεγάλο κορίτσι πια, θα πρέπει να σταματήσω να πιστεύω στον Άνθρωπο. Να το πάρω απόφαση. Ματαίωση, ματαίωση και μόνο ματαίωση.


Καλημέρα!

8 σχόλια:

photonio είπε...

γεια σου ντανα, οτι κια να πουμε ειναι πολυ λιγο , ο ανθρωπος απο το κακο στο χειροτερο παει .:(

Μηθυμναίος είπε...

Και λεγόμαστε άνθρωποι με μυαλό και μ’ αισθήματα
τι ειν' τα νόθα παιδιά μας μπρος τα τόσα προβλήματα
και λεγόμαστε άνθρωποι με μυαλό και καρδιά
και πετάμε στους δρόμους τα μικρά τα παιδιά…

Εμείς στραβή τη φτιάξαμε αυτή την κοινωνία
εμείς με την καρδιά μας και το νου
γεμάτη απ' το σκοτάδι μας γεμάτη απ' αγωνία
του κάκου ψάχνει να βρει την πόρτα του ουρανού
κι αφού είμαι άνθρωπος κι εγώ τον κόσμο πως να αλλάξω;…


Πες μου Ντάνα...

mareld είπε...

Καλό σου βράδυ και
μια ζεστή αγκαλιά καρδούλα μου
σε σένα και στους δικούς σου!

Dana_Semitecolo είπε...

Photonio, έτσι είναι. Ό,τι και να πούμε λίγο θα είναι. Και άτοπο.

Να 'σαι καλά!

Dana_Semitecolo είπε...

Στράτο μου, δεν χάνω τη πίστη μου. Μόνο για λίγο σκύβω το κεφάλι. Ένα λιθαράκι όποιος μπορεί. Έστω ένα. Κάτι μπορεί να αλλάξει. Κάποτε... Ποιος ξέρει;

Ευχαριστώ πολύ που μου θύμισες τους στίχους αυτούς. Εγώ από το πρωί έχω κολλήσει σε ένα άλλο, του Χατζή: Κι εμείς οι τρεις στο καφενέ, τσιγάρο πρέφα και καφέ, βρε δεν βαριέσαι αδερφέ!

Dana_Semitecolo είπε...

Mareld mi cielo!

Gracias amor, gracias.

TQM

Un beso muy grande

3aggeloi είπε...

Το πρωί η πλατεία ήταν γεμάτη παιδιά,παιδιά σαν τον Αλέξανδρο..παραδίπλα τα ΜΑΤ(που η Κοζάνη δεν έχει ματαδεί ΜΑΤ)...ΜΑΤ κ απέναντι παιδιά...πόσο άκυρη εικόνα μπορεί να ήταν αυτή;Τα επεισόδεια δεν έλειψαν...
Απόψε είδα αίματα στην πλατεία...(να μην σχολιάσω τα ΜΜΕ που δείχνουν ότι να 'ναι)...
Πλέον φοιτητές κ μαθητές θεωρούνται αναρχικοί...αναρχικοί που πλέον δεν είναι εκείνοι που δεν υπακούν στην αρχή αλλά εκείνοι που σπάνε βιτρίνες,βάζουν φωτιές,πετούν μολότοφ.
Δεν είναι έτσι.Ο φοιτητικός σύλλογος έχει άυριο καθιστική διαμαρτυρία έξω από το αστυνομικό τμήμα και πάλι μονταρισμένα βίντεο θα δείχνουν.Γιατί τα ξεχνάμε αυτά πάντα;
Δεν μένει τίποτα άλλο από το να απογοητευτούμε πάλι...ο αγώνας θα συνεχιστεί όμως.
Sevial

Dana_Semitecolo είπε...

Sevial, έχουν χάσει και οι λέξεις το νόημά τους, κάποιες φορές νομίζω σκόπιμα. Πετάμε όλοι ένα "αναρχικοί" και καθαρίζουμε. Πόσοι από αυτοί που την έχουν ψωμοτύρι τη λέξη, γνωρίζουν τι σημαίνει αναρχία; Εδώ θα μου πεις, δεν το ξέρουν οι δημοσιογράφοι, που "ενημερώνουν" τον κόσμο...

Οι μόνοι που δεν φταίνε στη προκειμένη, είναι οι μαθητές και οι φοιτητές αλλά αυτοί είναι οι επικίνδυνοι για την εξουσία. Για ευνόητους λόγους.

Υποθέτω πως είσαι φοιτήτρια. Μην απογοητεύεσαι. Αν απογοητευθούν και οι φοιτητές, ζήτω που καήκαμε! Στην κυριολεξία όμως!