Πέμπτη, 8 Ιανουαρίου 2009

Σαν βγεις στον πηγαιμό για τα Κελλάρια...



... κοίτα να 'χεις αλυσίδες!

Πήγα των Φώτων στην Αράχωβα, όπου πάω με την οικογένειά μου τα τελευταία χρόνια και βλέπουμε αγαπημένους φίλους που είναι από εκεί ενώ συνδυάζουμε και λίγες μέρες ξεκούρασης στα χιόνια, που ομολογουμένως μας λείπουν στο νησί. Εντάξει το ξέρω πως τέτοιες μέρες -Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά, Φώτων- γίνεται χαμός στους χειμερινούς προορισμούς αλλά τότε μπορούμε να πάμε, λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων.

Όπως κάθε χρόνο λοιπόν, φορτώσαμε το ΙΧ μας με ένα σωρό άχρηστα πράγματα, για τις τρεις μέρες που θα λείπαμε και ξεκινήσαμε για τον Παρνασσό. Το τι είδαν πάλι τα ματάκια μας δεν λέγεται αλλά μπορώ να σας γράψω μερικά από αυτά, προς γνώση και... συμόρφωση!

Καταρχάς, σύντροφε ζακυνθινέ, μην σκεφτείς να πας με παράνομο δεσμό σ' αυτά τα μέρη. Η Αράχωβα αυτές τις μέρες, είναι κάτι σαν τη Πλατεία Ρούγα καλοκαιρινό βράδυ με κάψα. Θα τους δεις όλους! Από τον φαρμακοποιό της γειτονιάς σου -που είναι το καλύτερο παιδί χωρίς αμφιβολία- μέχρι τη συμμαθήτρια από το λύκειο που την ώρα των μαθηματικών της πέταγες σαΐτες.

Επίσης, φρόντισε να πάρεις μαζί σου τα κατάλληλα ρούχα ακόμα κι αν δεν είσαι οπαδός των χειμερινών σπορ. Δεν είναι ανάγκη δηλαδή να κάνεις σκι για να φορέσεις ειδικό παντελόνι όταν πας να φτιάξεις τον χιονάνθρωπο στη Φτερόλακα. Βαρέθηκα επιτέλους να βλέπω κυράτσες με κολάν, μπότα με 12ποντο τακούνι, γούνινο γιλέκο, βραδινό βάψιμο και δερμάτινο κασκέτο. Που πας κυρά μου έτσι; Στα χιόνια ή στα μπουζούκια; Ουστ!

Όχι βέβαια πως οι άντρες πάνε πίσω. Με αθλητικό παπούτσι, τζινάκι και δερμάτινο σακάκι -ας είναι και μάρκα- δεν κάνουμε δουλειά. Κάνει κρύο λέμε κι εσύ φαίνεσαι εντελώς γελοίος! Το αυτό συμβαίνει και με αυτούς που φοράνε φόρμες γυμναστικής και από πάνω διπλούς σκούφους και κασκόλ.

Και εντάξει, να ξεπεράσουμε το ενδυματολογικό αφού δεν είναι υποχρεωμένος ο καθένας να ξέρει τι πρέπει να φορέσει. Χρειάζεται κι ένα Α μυαλό βέβαια και καταλαβαίνω πως το είδος νεοέλληνας, στερείται αυτού του Α, αν κρίνω από την κυρία με την ακριβή τσάντα που ζήτησε μπροστά στα έκπληκτα μάτια μας apres (ειδικές μπότες για χιόνια που τις φοράνε μετά το σκι), με τακούνι! Το ξεπερνώ λοιπόν κι αυτό και περνάω σε πιο απλά πράγματα: τη χρήση αλυσίδων.

Ολόκληρο κεφάλαιο αυτό. Ανεβαίνεις προς το χιονοδρομικό του Παρνασσού λοιπόν και πέφτει το χιόνι ράιτ θρου... Βλέπεις πως όσο ανεβαίνεις δυσκολεύουν τα πράγματα και ενώ σε τακτά διαστήματα υπάρχουν ειδικά πάρκινγκ για να μπεις και να βάλεις αλυσίδες, εσύ το παίζει μάγκας -έχεις και στο χωριό σου χιόνι- και λες "έλα μωρέ με τους μαλάκες, εγώ θα ανέβω και χωρίς αλυσίδες" και βέβαια, λίγο πιο πάνω κολλάς, με αποτέλεσμα ή να αρχίσει να φεύγει το αυτοκίνητο και όποιον πάρει ο Χάρος ή να κλείσεις τον δρόμο -συνήθως και τα δύο ρεύματα- για να κατέβεις να βάλεις επί τόπου τις αλυσίδες.


Και καλά που είσαι ηλίθιος και δεν μπαίνεις στο πάρκινγκ για να το κάνεις, καλά που δεν έχεις ξαναβάλει αλυσίδες ποτέ και παιδεύεσαι με το εγχειρίδιο, καλά που η ξανθιά γκόμενα δίπλα σου έχει βγάλει αφρούς, καλά που όλοι εμείς από πίσω που έχουμε ήδη βάλει αλυσίδες σε περιμένουμε υπομονετικά αλλά παίζεις και χιονοπόλεμο με τον οδηγό του μπροστινού αυτοκινήτου που είχατε κάνει μαζί φαντάροι και τον βρήκες τώρα τυχαία να προσπαθεί επίσης να βάλει αλυσίδες, με τη χρήση εγχειριδίου τοποθέτησης. Που πας ρε Καραμήτροοοοοοο;;;

Τελικά κάποια στιγμή ξεμπλοκάρουμε όλοι μαζί και ανεβαίνουμε στο χιονοδρομικό. Άλλο σκηνικό εκεί, στραβοί - κουτσοί στον Άγιο Παντελεήμονα. Παιδιά να κλαίνε, άσχετοι με snowboard πέφτουν επάνω μας, κυρίες με apres -χωρίς τακούνι- περιφέρονται με χάρη και καυτούς καφέδες στα χέρια, τσουφ σκοντάφτουν στο χιονάκι, τσουφ πάνω μου ο καφές, τσουφ να σιχτιριάζω την ώρα και τη στιγμή που άφησα το Ζάντε και πάω στα χιόνια να δω άσπρη μέρα. Μα τι άσπρη μέρα είναι αυτή; Δεν καθόμουνα σπίτι μου να βάλω καμία ταινία με χιόνια να ευχαριστηθώ;;;

Στο κατέβασμα δε, όλοι μαζί μπουκάρουμε στις ταβέρνες του Λιβαδιού όπου ξέρουμε τον ταβερνιάρη και θα μας στριμώξει σε ένα τραπεζάκι κάπου, θα μας κεράσει και μισό κιλό κοκκινέλι και θα του πληρώσουμε 3 ευρώ το κομμάτι τη φορμαέλλα λες και είναι τρούφα από τη Γαλλία! Σε προειδοποιώ, μη σκεφτείς να φας αγριογούρουνο σάλτσα γιατί ούτε αγριογούρουνο είναι, ούτε σάλτσα είναι. Φάε καμιά μπριζόλα να ποροπιαστείς ή καμιά φασολάδα που την πετυχαίνουν. Πλήρωσε και ένα 30άρι ευρώ το κεφάλι και πήγαινε κοιμήσου, γιατί το βράδυ έχεις έξοδο! Στην Αράχωβα είσαι, με τη φημισμένη -δικαίως- νυχτερινή ζωή.

Το βράδυ δε, θα συναντήσεις στα μπαράκια τον περιπτερά της γειτονιάς σου, την μακρινή ξαδέρφη από τα Φάρσαλα καθώς και τη θεία από το Σικάγο. Αν είσαι τυχερός μπορεί να βρεις όμως τον Πάρη και να τσεπώσεις την αμοιβή που έχει φτάσει στα 15.000 έουρος. Ο Πάρης είναι πίθηκος που χάθηκε στο Λιβάδι πριν λίγο καιρό και τον αναζητά εναγωνίως το ζεύγος που τον μεγάλωνε σαν παιδί του. Λεπτομέρειες σε άλλο πόστο.

Τέλος της γκρίνιας μου εδώ και μάταια όλα αυτά αφού και του χρόνου, εκεί θα είμαστε και πάλι τα ίδια θα λέμε... Τι να λέμε;;;

13 σχόλια:

Π.Κ. είπε...

Χα, χα, χα!!!!!!!!!

Απολαυστική, όπως πάντα!
Πάντα να πηγαίνετε και ν' απολα΄μβάνετε τα ωραία της ζωής!!!

Μπάμπης Πυλαρινός είπε...

Μωρή θεόμουρλη Ζακυθινιά!!!Να ᾽σαι καλά τέλειο.

~~~...~~~ είπε...

και γιατι να πας αφου γκρινιαζεις , τοσο πολυ θες τα χιονια και μερες οπου γινεται πανικος?
κατσε σπιτι και αραξε και μην τα χωνεις στον κοσμο που δεν γνωριζει το πως και το γιατι ειναι εκει.

Dana_Semitecolo είπε...

Αγαπητέ ΠΚ, ευχαριστώ πολύ!

Αυτό που πραγματικά απολαμβάνω εκεί, είναι η φύση και οι πολύ αγαπημένοι Αραχωβίτες φίλοι.

Να 'στε καλά κι εσείς!

Dana_Semitecolo είπε...

Μπάμπη τζόγια μου, ευχαριστώ!

Να 'χεις την υγειά σου!

Dana_Semitecolo είπε...

Καλέ μου Άνθρωπε, δίκιο έχεις εσύ αλλά αφενός δεν μπορώ να πάω άλλη περίοδο και αφετέρου αν δεν πήγαινα τότε, τι θα έγραφα τώρα;

Πέρα όμως από το σατιρικό και το αυτοσαρκαστικό του κειμένου, είναι πραγματικά εκνευριστική η οδηγική συμπεριφορά του νεοέλληνα και η νοοτροπία "κλείνω τη κυκλοφορία για να βάλω αλυσίδες". Δεν μπορώ να το αφήσω ασχολίαστο.

Αυτό βέβαια, δεν έχει να κάνει ούτε με την Αράχωβα ούτε με την περίοδο που πάει κανείς εκεί. Είναι πρόβλημα παιδείας και αυτό.

Και ναι, λατρεύω το χιόνι γιατί στο νησί μας σπάνια χιονίζει, όπως λατρεύω και να βλέπω το μικρό μου να απολαμβάνει το χιόνι.

:-)

Ανώνυμος είπε...

Τι μαγείρεψες σήμερα?

Ανώνυμος είπε...

Για το 'μωρο ' της ξανθιας απο την Αμαλιαδα δεν θα γραψεις κοριτσι μου? Και παλι μπραβο σου.Μαμα ελα.

p.lykogiannis είπε...

Πέρασες όμορφα απ΄ ότι καταλαβαίνω. Άντε και του χρόνου ντουλαρισμένη σαν γνήσια ζακυνθινιά να τις ρίξεις όλες κάτω τις Αθηναίες! Αστειεύομαι, να είσαι καλά, υπέροχη όπως πάντα στα διηγήματά σου.

Dana_Semitecolo είπε...

Ανώνυμε, είχα μαγειρέψει φάβα. Μαζί με το λάκο της.

Τη τρως τη φάβα;

Dana_Semitecolo είπε...

MAMA ΕΛΑ, έλεος! Κι εδώ υποδείξεις;;;

χαχα

Φιλιά!

Dana_Semitecolo είπε...

Πατέρα Λυκογιάννη, σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια.

Η αλήθεια είναι πως με όλα αυτά προσπαθώ να κρύψω επιμελώς, ότι γεννήθηκα και έζησα κάποια χρόνια στην Αθήνα. Αρνούμαι πεισματικά την αθηναϊκή μου φύση!

Να 'στε καλά!

Ανώνυμος είπε...

welcome back dear!

kala me to mpardon, i mama ela einai i mama sou i kanoniki?

sou grafi i mama sou sxolia?

tha mas trelanete oikogeniakos?

xaxaxaaaaaaaaaaa

NK