Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2009

Στου φεγγαριού το τάσι...


Εκείνη τη περίοδο, ήμασταν όλοι επηρεασμένοι από το βιβλίο του Γ. Σεφέρη “Έξι νύχτες στην Ακρόπολη”. Φευγάτοι, ήδη, από τη μικρή κοινωνία που μας μεγάλωσε, άλλος εδώ κι άλλος παραπέρα. Καλοκαίρι όμως πάλι μαζί, στον ίδιο παρανομαστή.


Σαν αστείο ξεκίνησαν οι “βραδιές ποίησης και φιλοσοφίας”. Σαν αστείο συνεχίστηκαν. Σαν αστείο, δεν έμειναν μέσα μας. Όχι τώρα, μετά από τόσα χρόνια.


Ο φεγγαρολουσμένος Λόφος του Στράνη, πάντα φιλόξενος. Έτοιμος να περιθάλψει τις εσωτερικές μας ανησυχίες. Ανησυχίες προς πάσα κατεύθυνση. Μόνο μία ανησυχία αντιστεκόταν -σθεναρά τότε- και την έλεγαν θάνατο. Πιστεύαμε πως δεν μας αφορούσε.


Ανεβαίναμε το πλακόστρωτο με ζωηρά, χαρούμενα βήματα. Κουβαλάγαμε όλα τα σύνεργα: βιβλία, κιθάρες, νερά, τσιγάρα. Κάποιες φορές και σουβλάκια και μπίρες. Καλή η τροφή του πνεύματος αλλά και τα στομάχια μουγκρίζανε.


Το μικρό αμφιθέατρο του Λόφου, είχε γίνει δικό μας. Θυμάμαι τους φίλους να διαβάζουν λυρική ποίηση του Κάλβου και τα σκυλιά από το διπλανό σπίτι να θέλουν να τους ξεσκίσουν.


Με κάλεσαν ένα βράδυ να παρουσιαστώ στη σκηνή. Παρουσιάστηκα χωρίς δεύτερη κουβέντα. Έκατσα κάτω οκλαδόν και κάπνιζα. Πέρασαν κάποια λεπτά σιωπής, ώσπου ένας φίλος ρώτησε που είχα το βιβλίο μου.


“Δεν έχω βιβλίο σήμερα!”, αποκρίθηκα.

“Και τι θα κάμεις; Θα κάθεσαι να καπνίζεις κι εμείς να σε κοιτάμε;”

“Ε, αφού δεν είμαι ευχάριστο θέαμα κι αφού δεν μπορείτε να κάτσετε χωρίς να κάνετε τίποτα, απλά να υπάρχετε… Θα σας τραγουδήσω…”, τους είπα χαμογελώντας κι οι φίλοι άρχισαν να γελάνε και να μου πετάνε άδεια τενεκεδάκια από μπίρες.

Εγώ, απτόητη! Άρχισα να τραγουδάω : “ Τέσσερα πόδια δυνατά και μια κουτσή κιθάρα, να ‘χαμε τώρα δυο τσιγάρα και δύο για μετά…”


Δεν άκουγαν. Μιλάγανε μεταξύ τους, γελάγανε, με χλευάζανε, μου φωνάζανε να σταματήσω γιατί θα εξαγριώσω τα σκυλιά του γείτονα. Εγώ τίποτα. Δεν τους άκουγα. Συνέχιζα: “Θα ‘ταν ο κόσμος μαγικός, παράδεισος η πλάση, στου φεγγαριού το τάσι, καφές βαρύ γλυκός…”


Και άκουσαν. Κόπασε ο σαματάς. Έκατσαν πίσω, χαλαροί, πίνοντας μπίρα κι άκουγαν. Το τελευταίο ρεφρέν το είπαμε όλοι μαζί χορωδιακά και τα σκυλιά δεν έβγαλαν άχνα.


Έτσι οι “βραδιές ποίησης” μπήκαν σε άλλη τροχιά. Γύρω από το μνημείο της Ελευθερίας, καθισμένοι οκλαδόν ή στο μουράγιο δίπλα – δίπλα, χειροπιασμένοι να τραγουδάμε : “… απίστευτος ο κόσμος κι ο χαρακτήρας μας…” και τα πόδια μας να αιωρούνται πάνω από τα λιοστάσια του κάμπου.


Ζαλισμένοι από τις μπίρες να αναρωτιόμαστε αν θα μπορούσαν να μας ακούσουν στο Μεσολόγγι, όπως ο Σολωμός από το ίδιο σημείο που καθόμασταν, μπόρεσε κι άκουσε (;) τα κανόνια του Μεσολογγίου κι έγραψε τους “Ελεύθερους Πολιορκημένους” και τον “Ύμνον εις στην Ελευθερίαν”.


Και μετά; Χαθήκαμε ξανά, στις Πόλεις…

11 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

den marese kalitera biriba.

~~~...~~~ είπε...

ωραιες γλυκες αναμνησεις !!!!!

Π.Κ. είπε...

Αχ, αυτές οι άπολεις πόλεις!!!!

Κι εμείς εντέλει, άπολεις...

Χαιρέτωσαν!

mareld είπε...

Αγαπημένη μου ύπαρξη!

Μια αγκαλιά μανουσάκια σου αφήνω στο κατώφλι σας και φιλιά γλυκά σε όλους σας!

Την επόμενη φορά θα πάμε στο Λόφο του Στράνη για προσκύνημα...

Radio Saolin είπε...

Ωραια χρονια, αδολα και γεματα ονειρα.
Αλλα καπως ετσι δεν ειναι και τωρα? με τη μπυρα μπροστα στο πληκτρολογιο, το γιουτιουμπ, την προσωπικη λογοτεχνια που θες να μοιραστεις.
Αιντε μη σου πω οτι και καλυτερα ειναι (οι σημερινες μπυρες ειναι τεραστιες σε ποικιλια και καλυτερες σε ποιοτητα δηλαδη)

Οικολόγοι Πράσινοι Ζακύνθου είπε...

Οι μπύρες ΑΜΣΤΕΛ ήτανε; :-))

Dana_Semitecolo είπε...

Σας ευχαριστώ όλους πολύ. Περνάω τη "μπλε περίοδο" του έτους. Θα τα πούμε σύντομα.

Vam33 είπε...

Ωραιο ποστ Dana θυμίζει την ταινία "Ο κύκλος των χαμένων ποιητών"

Ανώνυμος είπε...

Dana giati se xasame? Ti epathes? Pia mple periodo mas les?

NK

ezak είπε...

Όταν πέρασα από το νησί να δω πως τα περνούν οι Ιόνιοι γείτονες, βρέθηκα σ'αυτό το λόφο μεσημέρι Σεπτέμβρη.Μια μεγάλη παρέα επισκεπτών μιλούσε για τη ζωή και το έργο του Σολωμού.Εμείς ακούγαμε με ενδιαφέρον.Στο τέλος ένα κορίτσι απήγγειλε το:" Την είδα την Ξανθούλα,την είδα ψες αργά..." ένα ποιήμα που είχα πει κι εγώ σε γιορτη στην τετάρτη δημοτικού και που θυμάμαι ακόμη.Μετά αράξαμε στο Ξύγκι...

Ανώνυμος είπε...

Ξανθούλα

Μουσική/Στίχοι: Μάντζαρος Νικόλαος/Σολωμός Διονύσιος


D A D
Την είδα την ξανθούλα,

G A D
την είδα ψές αργά

που εμπήκε στη βαρκούλα,
να πάει στην ξενητιά

A E A
Εφούσκωνε τ’ αγέρι

D E A
λευκότατα πανιά
D A D
ωσάν το περιστέρι

G A D
που απλώνει τα φτερά