Η γυάλα μου

Έχω μια μεγάλη γυάλα με ψαράκια της οικογένειας Γκάμπι. Δεν ξέρω τίποτα για αυτή τη ράτσα. Δεν το έψαξα ποτέ. Δεν ενδιαφέρθηκα. Πίστευα πάντα πως αρκούσε να τους αλλάζω το νερό και να τα ταΐζω κάθε μέρα.

Στην αρχή τους άλλαζα το νερό κάθε μέρα και τα τάιζα 2-3 φορές κατά τη διάρκεια του εικοσιτετραώρου. Μετά άρχισα να τα παραμελώ, να τους αλλάζω νερό όποτε το θυμόμουν. Περιορίστηκα στο τάισμα μία φορά, ημερησίως. Προσαρμόστηκαν όμως, εύκολα.

Από τον Γενάρη, έχουν αρχίσει κάποια να διαμαρτύρονται για την αδιαφορία μου. Όταν πλησιάζω τη γυάλα έρχονται όλα προς τη πλευρά που βρίσκομαι και κολλάνε τα μούτρα τους στο τζάμι. Με κοιτούν κάπως, απειλητικά. Τα ταΐζω και κάποιες φορές, περιμένουν να πισωπλατήσω για να φάνε. Κι όταν απελπίζονται εντελώς με την αναλγησία μου προς αυτά, γυρίζουν ανάποδα και σταματούν να ζουν.

Τη μια φορά, ένα. Μετά από δέκα μέρες, τρία. Μετά ξανά άλλο ένα. Δύο, τρία, τέσσερα. Γεννούν όμως συχνά και αναπληρώνεται ο πληθυσμός τους. Χθες το βράδυ κουβέντιαζα με την Φιορούλα και τις τα έδειχνα, τα πεθαμένα με τις φουσκωμένες κοιλιές που επέπλεαν ήσυχα.

Χθες βράδυ, ήταν τέσσερα. Αποφάσισα να μην τα αφαιρέσω από τη γυάλα. Σήμερα το πρωί βρήκα ανάποδα άλλα τρία. Και τα υπόλοιπα διστακτικά άρχισαν να τσιμπολογούν τα ψοφίμια. Τους έβαλα τροφή αλλά την αγνόησαν. Είχαν βρει προφανώς, πιο νόστιμο μεζέ. Και πλέον τον κατασπάραζαν με μανία! Τα άφησα να φαγωθούν. Άφησα και κάθε ίχνος ενοχής που ένοιωθα γι' αυτά.

Ουσιαστικά, περισσότερο ανακούφιση νοιώθω και μια κρυφή ελπίδα πως μια μέρα θα σηκωθώ και θα είναι όλα ανάποδα ή θα έχουν αλληλοφαγωθεί. Να ησυχάσω από αυτήν την ευθύνη, όσο μικρή κι αν είναι. Αλλά φοβάμαι πως αν γίνει αυτό, θα σπεύσουν να με τροφοδοτήσουν με καινούρια όσοι τους έχω χαρίσει μερικά από τα δικά μου, όταν ευημερούσαν και ήθελα να τα αραιώσω.

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

The summer is not over yet!

Δεν δέχομαι ότι έφυγε το καλοκαίρι μόνο και μόνο επειδή αλλάξαμε μήνα.

Καλό μήνα! Τον καλύτερο του καλοκαιριού, μπορώ να σου πω. Δεν με νοιάζει αν εντάσσεται στο Φθινόπωρο, εγώ καλοκαίρι τον ζω κάθε χρόνο. Και τον απολαμβάνω, στο έχω γράψει πάλι: Λιγότερος κόσμος, ησυχία, ζέστη -εφέτος παραπάνω από το φυσιολογικό για την εποχή. Τι άλλο να θέλω;

Θέλω. Αναμένω τις δικές μου διακοπές. Όταν όλοι θα έχουν επιστρέψει στα γραφεία και θα έχουν ανεβάσει ήδη τις φωτογραφίες των διακοπών στο blog, το facebook ή το twitter. Όταν οι περισσότεροι θα ψάχνουν το επόμενο διαθέσιμο τριήμερο για απόδραση. -Αλήθεια τη μέρα πέφτει εφέτος 28η Οκτωβρίου;- Εκείνη τη στιγμή είναι που θα φύγω για τις διακοπές μου κι εφέτος δεν έχω κανονίσει τίποτα. Δεν ξέρω που θα πάω ακόμα! Πιο σωστά, ξέρω που δεν θα πάω ενώ έπαιζε δυνατά -μέχρι πρόσφατα- στην τελική πεντάδα. Δεν θα πάω Βαλεαρίδες, φοβάμαι τη γρίπη.

"Τα πάντα ρει", όλα ρευστά και δεν με νοιάζει που θα πάω αρκεί να πάω. Nοιώθω ιδιαίτερα κουρασμένη αλλά και γεμάτη από εικόνες, επικοινωνιακό κορεσμό, αμμουδιές, αλάτια στα μαλλιά και γκουρμέ πιάτα στα στέκια τ' αγαπημένα, του νησιού. Θα πάω! Κι εσύ που ξεφύτρωσες πάλι από το πουθενά και πάλι ακάλεστος, θα μείνεις εδώ! Δεν χωράς στη βαλίτσα. Έρωτα και στα μούτρα σου!

Μου έχει κολλήσει κι ένα κομμάτι του David Bowie, τελευταία. Εντάξει, όχι τυχαία. Τυχαία μας ήρθε στο μυαλό προχθές βράδυ πάνω πάνω από ένα πιάτο αστακομακαρονάδας και μεταξύ μιας γουλιάς λευκού κρασιού και μιας γουλιάς ανθρακούχου, ο θεός Κραουνάκης. Έλεγα στη Φιορούλα, πως όταν ακούω Σταμάτη, θυμάμαι την εικόνα του στα τραπεζάκια του "Φίλιον" στη Χώρα. Πέρναγα με το αυτοκίνητο πριν κάποια χρόνια και τον είδα έτσι, μεσημέρι ανοιξιάτικο, να ξεχειλίζει στις καρέκλες, να λάμπει μες στα λευκά του και τα κόκκινα μάγουλά του να εκπέμπουν φως ελπίδας! "Ναι, υπάρχει μουσική ακόμα, μην απελπίζεστε αδέρφια!", φώναζαν τα μούσια του και γέλαγε ολόκληρος. Θαμπώθηκα! Εμείς πάλι, πως μοιάζουμε ενίοτε με τη Μπουρζουαζία. Πως μας προέκυψε και τούτο;

Δεν τέλειωσε το καλοκαίρι. Προλαβαίνουμε ακόμα να φάμε πολλές "φρυγανιές" στη Μπόχαλη. Προλαβαίνουμε και βουτιές στο Βασιλικό. Προλαβαίνουμε και κουβεντολόι στις βεράντες μέχρι το πρωί και ένα τασάκι ξέχειλο αποτσίγαρα και μουσικές, μουσικές, μουσικές και χρώματα και πιώματα και γέλια και, και, και... προλαβαίνεις να ξανάρθεις!

Η θεία μας η Μαλούλα

Η θεία μου η Μαλούλα είναι η μία από τις αδερφάδες της νόνας μου. Το πραγματικό της όνομα είναι Αμαλία αλλά από μικρουλούλα τηνε φωνάζανε έτσι, χαϊδευτικά. Το ίδιο χαϊδευτικά εφωνάζανε και τη νόνα μου Τουτούλα, από το Αγγελική και την άλλη τους αδερφή Μαρούλα, από το Μαρία. Είχανε και αδερφούς αλλά γι' αυτούς θα σου πω άλλη φορά. Ούλη η οικογένεια εμεγάλωσε στη Διαολόλακα, στα Γερακαρία.

Εδώ και γύρευε πόσα χρόνια μένει στη Πάτρα, η θεία Μαλούλα και φυσικά όχι μονάχη της! Έχει ζήσει τη ζωούλα της και ακόμα τη ζει, ας έχει πατήσει τα 80. Και γάμους έχει κάμει και διαζύγια έχει πάρει και παθιασμένους έρωτες έχει ζήσει και απ' ούλα! Έχει κάμει και τρία παιδία. Τα τελευταία χρόνια έχει σταθεροποιηθεί κάπως η ερωτική της ζωή. Είναι αφιερωμένη στον Μήτσο, ένα χασάπη από τη Τρίπολη που τη φωνάζει "τσούπρα μ' ".

Τον πρώτο άντρα της θείας Μαλούλας, της τονε πάτησε φορτηγό στα Μέγαρα, όπου είχανε πάει εκδρομή. Μεγάλο το κορέτο της θείας. Τα ζύγισε καλά και επαντρεύτηκε "τον οδηγό του μοιραίου φορτηγού" όπως θα έλεγε κι ο Σόμπολος. Αυτός -ο οδηγός, όχι ο Σόμπολος- μετά από λίγα χρόνια, εξεπόρτισε με την θεγατέρα της θείας Μαλούλας και από τότε, κανείς δεν τους ματαείδε.

Είχε μεγάλη καρδία όμως η θεία και εχώραγε πολλούς. Αν και πληγωμένη από τα αλλεπάλληλα χτυπήματα της μοίρας της, δεν το έβαλε χάμου. Σύντομα εσταφανώθηκε και πάλι, για να χωρίσει μετά από λίγα χρόνια για τα μάτια ενός λιμοκοντόρου από που, ούτε και που ξέρω να σου πω.

Ούτε ξέρω αν όλα αυτά η θεία τα έκανε σκόπιμα ή απλά ήταν η φυσική της ροπή. Ίσως πάλι να ήταν αντίδραση στο σοβαρό πρόβλημα οράσεως που έχει από κοπελούλα. Το πρόβλημα αυτό το ήξεραν οι πάντες και η νόνα μου το χρησιμοποιούσε κατά κόρον για να τη δικαιολογήσει. Ότι και να της έλεγε ο νόνος μου για τις πομπές της αδερφής της εκείνη του απάνταγε: "Μα βλέπει Μπάμπη μου;" και εκεί ενετάριζε το θέμα.

Ένα καλοκαίρι, πριν είκοσι χρόνια περίπου, η θεία Μαλούλα μετά από κάποιο χωρισμό της, ήρθε να κάμει διακοπές στο Ζάντε και που θα έμενε αν όχι στην αγαπημένη της αδερφή Τουτούλα; Από το σπίτι της νόνας μου, είχαν φύγει πλέον ούλα της τα παιδία εκτός από το μικρότερο γιό της που ήταν ακόμα ελεύθερος και ωραίος.

Στο σπίτι αυτό, στο Ψήλωμα, επερνάγαμε και κάποια από τα εγγόνια της Τουτούλας, τα απογεύματά μας αφού εδουλεύανε οι γονέοι μας και δεν είχαν εμπιστοσύνη να μας αφήνουνε μονάχα στα σπίτια μας, τέτοιοι δαιμόνοι που είμαστε. Κι ένα απόγιομα, εκεί που παίζαμε κρυφτό μέσα στα λουλούδια της νόνας, ενώ εφτούνη μας εφώναζε γλυκιάρικα που θα της καταστρέψουμε το κήπο, εμφανίστηκε η θεία Μαλούλα στη πόρτα, μόλις είχε έβγει από το μπάνιο. Ευτυχώς ο νόνος μας έλειπε από το σπίτι, γιατί θα 'χαμε άλλα...

Η θεία Μαλούλα με τα νερά ακόμα απάνου της, εφόραγε μία φιοράδα καλοκαιρινή ρόμπα, της οποίας μόλις δυο-τρία κουμπία είχε κουμπώσει, αφήνοντας εκτεθειμένα στα μάτια μας τα τερατώδη στήθια της και τους γιομάτους μηρούς της. Ευθύς κρυφτήκαμε πίσω από την τεράστια μαργαρίτα, έτσι αυθόρμητα και περιμέναμε να δούμε τι θα κάμει.

Στη βεράντα όμως, ήδη καθόταν ο μικρός μας θείος κι έπινε τον απογευματινό του καφέ. Με τη θεία δεν είχε πολλά - πολλά και δεν της μίλησε μόλις την είδε να ξεπροβάλλει. Τώρα όμως που το σκέφτομαι, μπορεί να ήταν και από το σοκ της εμφάνισής της. Εκείνη, είδε μια σκιά, θα μύρισε κιόλας ανθρώπινη σάρκα - αφού λένε πως όσοι δεν βλέπουν καλά, μυρίζουν άριστα- και πήγε και θρονιάστηκε σε μια καρέκλα απέναντι του. Εφτός μόλις την είδε να κάθεται απέναντί του με τα πόδια τέντα, έκαμε απότομα προς τα πίσω και κουτούλησε το κεφάλι του στο τοίχο του σπιτιού.

"Ουφ..." , αναστέναξε η θεία κι άρχισε να κάνει αέρα στο λαιμό της με τη μαύρη ισπανική της βεντάλια. "...Και που λες Αγγελικά μου", συνέχισε "ευτυχώς που έριξα κομμάτι νερό απάνου μου. Μου περάσανε οι φουμάδες, μου περάσανε οι καούρες... Εξελάφρωσα η χριστιανή!". Ο θείος, αφού έκαμε έναν μορφασμό που δήλωνε ελαφρώς απελπισία, εσηκώθηκε και πήγε στη νόνα μας που άπλωνε μπουγάδα στην πίσω αυλή, για να της πει: "Μάνα, πήγαινε μπροστά εκείνη η θεόμουρλη η λάλα σου σε γυρεύει". Κι εκείνη του απάντησε: "Μα βλέπει παιδάκι μου;;;"

Το παρόν αφιερώνεται με πολλή αγάπη στη λατρεμένη Φιορούλα, μεγάλη θαυμάστρια της θείας Μαλούλας, μαζί με τις ευχές μου για καλή επιτυχία!

Για τη Φιορούλα, ρε γαμώτο!!!

"Πλανάται πλάνην οικτρά", όποιος νομίζει ότι δεν ασχολούμαι πια με την αγαπημένη μου Φιορούλα!

Δεν θα προσπαθήσω να δικαιολογήσω τα αδικαιολόγητα, απλά θεωρώ υποχρέωσή μου να αναφερθώ περιληπτικά στους λόγους της απουσίας της Φιορούλας, από τα πόστα μου. Αν και, οφείλω να ομολογήσω, πως στο παρελθόν μου έχει χαρίσει απίστευτες στιγμές δόξας και καταξίωσης, δίνοντάς μου ερεθίσματα από την πολυσύνθετη καθημερινότητά της.

Ο βασικός λόγος έλλειψης Φιορούλας λοιπόν, είναι το γεγονός πως ήθελα λίγο να την αφήσω στην ησυχία της, να ζήσει τους έρωτές τις. Ο ένας μετά τον άλλον, πήρανε την κάτω βόλτα και δεν ήθελα να θεωρηθώ υπεύθυνη πως με την σάτιρά μου την γλωσσόφαγα την γυναίκα! Μεταξύ μας, χειρότερα πήγαν τα πράγματα στον ερωτικό της τομέα, αφότου σταμάτησα να καταγράφω τις περιπέτειές της!

Άλλος λόγος είναι ο φόρτος εργασίας και των δυο μας και ιδιαίτερα της Φιορούλας, που εργάζεται στον τουριστικό τομέα. Τέτοιες οι απαιτήσεις της δουλειά της ώστε έχω να την δω πάνω από μήνα! Μην απορείτε πως τα καταφέρνω και επιβιώνω, στην πραγματικότητα φυτοζωώ... Από την άλλη, τόσες ώρες που δουλεύει το κορίτσι και να γράψω πόστο γι' αυτήν ούτε που θα το διαβάσει και δεν έχει και τόσο γούστο αυτό αφού λατρεύω τις αντιδράσεις της, μετά από την ανάγνωση πόστων που αφορούν στην ίδια! Δεν θα έχει δηλαδή πλάκα.

Όπως και να έχει, επειδή σήμερα το πρωί την άκουσα πολλή πεσμένη στο τηλέφωνο και δεν θέλω με τίποτα να φαντάζομαι την Φιορούλα ψυχομπουκωμένη, της αφιερώνω με λατρεία αυτό το πόστο και το τραγουδάκι παρακάτω και της εύχομαι ολόψυχα καλή δύναμη! Καλοκαίρι είναι θα περάσει! Που θα μας πάει;;;

Φιορούλα μου αγαπημένη, αν διαβάσεις αυτό το πόστο σε καλώ να κόψεις αμέσως τη δίαιτα! Κινδυνεύεις να χάσεις πόντους από τον δείκτη νοημοσύνης σου και να πάρεις και στο λαιμό σου τα παιδιά σου (αυτά που πρόκειται να κάνεις, εννοώ)! Μετά από σχετικές έρευνες, οι γυναίκες με μεγάλη περιφέρεια, είναι πιο έξυπνες και κάνουν εξυπνότερα παιδιά! Οι ειδικοί λένε πως όσο μεγαλύτερη η διαφορά μεταξύ στήθους και περιφέρειας, τόσο πιο έξυπνη η γυναίκα. Κατάλαβες μωρό μου; Είσαι διάνοια σου λέω! Απλά το οξυζενέ, σε κάνει λίγο παραπάνω "ξανθιά". Αυτό είναι όλο και σταμάτα να τρέφεσαι μόνο ντομάτα κι αγγουράκι!

Και μην ξεχνάς: ΖΗΤΩ ΤΑ ΜΠΟΤΙΤΣΕΛΙΚΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ!

Άει χάσου... Έρωτα!

The Smiths Lyrics
There Is A Light That Never Goes Out Lyrics

Άμα το πετύχω πουθενά εκείνο το κωλόπαιδο τον Έρωτα, που λέει κι ο φίλος μου ο gremlin, θα του σπάσω τα μούτρα!

Τι μας ενοχλείς χρυσό μου; Σε κάλεσε κανείς; Πως μπουκάρεις έτσι απρόσκλητα και θρασύτατα στη καρδιά του καθενός; Λες και δεν μας φτάνουν όσα περνάμε κάθε τρεις και λίγο! Εσύ μας έλειπες! Αμ το άλλο; Που κρύβεσαι κι εκεί που παίρνουμε μια ανάσα ανακούφισης -εκεί ακριβώς μετά το κλάμα και τον πόνο που μας έχεις ήδη προκαλέσει- εσύ εμφανίζεσαι στη γωνία και μας βγάζεις γλώσσα, χλευάζοντάς μας; Αυτό από μόνο του, δείχνει πόσο κακομαθημένο είσαι!

Κακομαθημένο από τα χάδια και τα φιλιά των ποιητών. Γλυκοτραγουδισμένο από τις πιο αισθαντικές φωνές του Κόσμου ετούτου και του όποιου άλλου. Μεγαλωμένο με το δάκρυ του Ανθρώπου. Θρεμμένο με το αίμα των Απελπισμένων. Ανδρειωμένο με τις ανάσες των πιο άξιων ή ανάξιων Εραστών.

Δεν είσαι ευπρόσδεκτο εδώ! Φύγε! Σε εξοστρακίζουμε σε ένα μέρος που κανείς ποτέ δεν πήγε. Κι όποιος πήγε, δεν γύρισε. Φύγε κι άσε μας, να καμωνόμαστε τους ευτυχείς, τους πλήρεις, τους ωραίους. Φύγε, αρκετά! Δεν σε χρειαζόμαστε άλλο πια. Δεν απέμεινε πια τίποτα να πάρεις. Στα δώσαμε όλα και μείναμε στον άσσο. Κανένα σπίτι δεν μας χωράει. Εθελοντές άστεγοι. Κανένας δρόμος δεν μας πάει πουθενά. Εθελοντές ακίνητοι.
Φύγε!

Μα όπου κι αν πας, στείλε ένα σινιάλο, να ξέρουμε πως κάποτε υπήρξες... Μα αν τύχει και ξαναγυρίσεις, θα σου σπάσουμε τα μούτρα! Να το ξέρεις!

Για την αγαπημένη μου Φιορούλα

Η Φιορούλα είναι ερωτευμένη... αντακάπου!

Μετά από 2 μήνες, 3 μέρες, 5 ώρες, 34 λεπτά και κάτι ψιλά, γύρισε επιτέλους η Φιορούλα μου, γύρισε! Αχ μετά από όλη αυτή τη θλίψη των τελευταίων ημερών, είμαι ξανά τόσο μα τόσο χαρούμενη. Τολμώ να πω, ευτυχισμένη!

Η Φιορούλα μου θα έμενε στην Γερμανία μόνο για την περίοδο των γιορτών, κοντά στον αγαπημένο της Βιτόριο. Να μην τα ξαναλέμε περί Βιτόριο... Τελικά υπέκυψε στις πιέσεις του αγαπημένου της και των κολλητών του, που την είχαν καταβρεί με τα μαθήματα τσιφτετελίου που τους παρέδιδε κι έκατσε ένα μήνα. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, είπε να μείνει λίγες μέρες στην Αθήνα, να την απολαύσουν και οι εκεί θαυμαστές της και για να αλλάξει λίγο παραστάσεις, μετά από ένα μήνα που έβλεπε αγρούς και γελάδες. Εκεί στην Αθήνα, εκεί την βρήκε το τραγικό χτύπημα της μοίρας. Την βρήκε ακριβώς στο δόξα πατρί!

Φιλοξενήθηκε στο σπίτι γνωστού κομμωτή -στους αθηναϊκούς sic κύκλους- με αντάλλαγμα (τίποτα δεν γίνεται σήμερα χωρίς αντάλλαγμα) αυτός να χρησιμοποιήσει τα μαλλιά της ώστε να κάνει πρακτική σε όλα τα νέα κουρέματα, χρώματα και χτενίσματα που έμαθε στο τελευταίο του ταξίδι στο Παρίσι. Τελικά το αποτέλεσμα ήταν εκθαμβωτικό και όλα προμήνυαν πως κάτι συνταρακτικό θα ερχόταν να ταράξει την ήσυχη ζωή της. Αν και πλέον, κυκλοφορούσε με περούκα λόγω κάποιου ατυχήματος με το οξυζενέ, απάνω στην 14η αλλαγή χρώματος μέσα σε μία μέρα.

Κι ήρθε το πλήρωμα του χρόνου τη στιγμή ακριβώς που η Φιορούλα συνδεόταν με το laptop του κομμωτή της στο διαδίκτυο, ώστε να λάβει τα μηνύματα που της είχαν αποστείλει, όσο καιρό έλειπε. Η αρχική της απογοήτευση βλέποντας στο ηλεκτρονικό της ταχυδρομείο μόνο 3.563 ηλεκτρονικά μηνύματα, γρήγορα ξεπεράστηκε όταν ανοίγοντας το facebook βρήκε να την περιμένει το μήνυμα εκείνου!

Εκείνον, δεν τον γνώριζε καθόλου η καλή μου αλλά της είχε κάνει κλικ η φάτσα του, από την πρώτη στιγμή που της ζήτησε να τον προσθέσει στη λίστα των φίλων του. Του απάντησε σύντομα και περιεκτικά : "Σου αρέσει ο μπακλαβάς ή προτιμάς την black forest;". Ακολούθησε μια ενδιαφέρουσα στιχομυθία που η ηθική μου δεν μου επιτρέπει να σας μεταφέρω και τελικά δεν συναντήθηκαν. Η Φιορούλα μου, έμεινε έναν ολόκληρο μήνα στην Αθήνα κάνοντας ψώνια στο Κολωνάκι και βγαίνοντας με φίλους. Εκείνον όμως, αποφάσισε πως δεν θέλει να τοn δει. Πράγμα που δείχνει πως η Φιορούλα πάλι είναι ερωτευμένη και πάλι θα μου ζαλίζει το κεφάλι αλλά τι να κάνω; Την αγαπάω!

Προσπάθησε να τον διώξει από τη σκέψη της και βγήκε με διάφορες ενδιαφέροντες, τω όντι, άντρες αλλά η καρδιά της είχε μετακομίσει πλέον από το μικρό χωριουδάκι της Γερμανίας, στο κέντρο των Αθηνών. Ο κύβος είχε πέσει, στο κεφάλι της και το καρούμπαλο ήταν αρκετά εμφανές προχθές που την συνάντησα επιτέλους!

Βγήκαμε να πιούμε ένα ποτό, να γιορτάσουμε την επιστροφή της στα πάτρια εδάφη αλλά τελικά το ήπια μόνη μου κι αυτό και το επόμενο και το μεθεπόμενο. Η Φιορούλα έβγαινε συνέχεια έξω από το μπαρ όπου διασκεδάζαμε για να στείλει μήνυμα, δεν έπιανε το κινητό εντός. Κι εδώ έχω να καταγγείλω πως είναι απαράδεκτο να μην έχει κάλυψη η vodafone λίγο έξω από την Χώρα.

Τελειώνω εδώ το ποστ γιατί αν γράψω κι άλλα όπως π.χ. ότι εκεί που έστελνε μηνύματα πέρασε ένας πρώην της δεσμός και θυμηθήκαμε τα παλιά, πάλι θα με βρίζει ότι την κάνω ρεζίλι στο πανελλήνιο!

Φιορούλα μου γλυκιά, καλή τύχη με τον "άνθρωπο - οβίδα"!

Φιορούλα: Pure Hoodia!

Η Φιορούλα, είναι σε απόγνωση! Πρέπει άμεσα να χάσει τουλάχιστον 10 κιλά περιττό βάρος. Έχει δοκιμάσει τα πάντα, συμπεριλαμβανομένου και του λουσίματος με γνωστής μάρκας σαμπουάν. Δεν γίνεται τίποτα!

Η σκληρή δίαιτα δεν αποδίδει. Ο μαγικός ζωμός, ούτε. Το τρίψιμο με φύκια από το Περού, τζίφος. Η κατανάλωση αλατιού από τα Ιμαλάια, ούτε αποτέλεσμα είχε και την εξανάγκασε να ξεπουλήσει στο e-bay την πολύτιμη συλλογή με πεταλούδες, που της είχε αφήσει κληρονομιά ο 2ος σύζυγός της (όπως μπαίνεις, τρίτη πόρτα δεξιά).

Τι να κάνει η έρμη; Μέχρι και τρεις ώρες την ημέρα δονήσεις στο power plate, έκανε. Δοκίμασε και τον βελονισμό, τον διαλογισμό, το νατουραλισμό καθώς και τον μακιαβελλισμό. Νιέντε! Τίποτα!

Ο χρόνος της είναι περιορισμένος. Ο Βιτόριο θα έρθει να την επισκεφθεί τον καυτό μήνα Αύγουστο και πρέπει απαραιτήτως να έχει ξεφορτωθεί μεγάλο μέρος των λιποστρωμάτων που αγκαλιάζουν το αλαβάστρινο σώμα της. Ήταν κατηγορηματικός στο τελευταίο του mail: “Φιορούλα, δεν αντέχω άλλο να σηκώνω το βάρος σου, έχω πάθει ρήξη συνδέσμων, κάνε κάτι αγαπημένη… με χάνεις!”

Η Φιορούλα απελπισμένη… Όμως, μια μέρα που καθόταν στον καναπέ, τυλιγμένη με ειδικές μεμβράνες που καίνε το λίπος, χτύπησε το τηλέφωνο! Ω του θαύματος, ήταν η θεία απ’ το Σικάγο, η οποία της πρότεινε ένα εξαιρετικό προϊόν, με υψηλά ποσοστά επιτυχίας! Τον κάκτο hoodia from South Africa! Οι μαγικές του ιδιότητες, θα μεταμορφώσουν τη Φιορούλα στο πιο ποθητό πλάσμα του κόσμου. Βέβαια αν δεν πετύχει… υπάρχει ακόμα η λύση της τοποθέτησης δακτυλιδιού στο στομάχι…

Καλή επιτυχία Φιορούλα και μην ξεχνάς: Eat well - Stay fit -Die anyway!

Για τις φίλες που θέλουν πληροφορίες για τον κάκτο hoodia και τις ευεργετικές του ιδιότητες, voila: http://www.purehoodia.co.uk/

Φιορούλα: Piensa en mi!

Η φίλη μου η Φιορούλα, είναι ερωτευμένη. Πολύ ερωτευμένη. Κάργα που λέμε. Ο έρωτάς της ακούει στο όνομα Βιτόριο. Είναι ένα όμορφο παλικάρι (μεταξύ μας τουλάχιστον 15 χρόνια μικρότερός της) και κατάγεται από την Αργεντινή. Η μαμά του είναι Ιταλίδα και ο πατέρας του Αργεντίνος. Ο ίδιος έχει Ιταλικό διαβατήριο και ζει μόνιμα στην Γερμανία.

Πρόσφατα η φίλη μου, μου διηγήθηκε την ιστορία του Βιτόριο και πως η μοίρα ένωσε τις τύχες τους. Την ιστορία του ο Βιτόριο την είπε στη Φιορούλα χρησιμοποιώντας τη γλώσσα του σώματος γιατί τα γερμανικά του είναι ελάχιστα (ζει μόνο 3 χρόνια στη Γερμανία). Η Φιορούλα όμως δεν μασάει με τίποτα, μιλάει 8 γλώσσες εκτός από ισπανικά που είναι η γλώσσα του Βιτόριο αλλά άμα υπάρχει αγάπη… οι άνθρωποι συνεννοούνται… (ω του θαύματος!).

Ο Βιτόριος το λοιπόν, κατάγεται από καλή οικογένεια της Αργεντινής, οικονομικά επιφανής. Μια μέρα ο πατέρας του, πήρε μια γκόμενα Ουρουγουανή που είχε και πήγανε διακοπές στα Φίτζι. Άφησε τον Βιτόριο να προσέχει το εργοστάσιο, όσο θα έλειπε. Ο Βιτόριο αμούστακο παιδί –μόλις 16 ετών- χρειάστηκε 3 μέρες για να ρίξει την αυτοκρατορία του πατέρα του.

Ήθελε να κάμει το καλό αφεντικό και κατέβηκε στο διάλειμμα των εργαζομένων να κολατσίσουνε παρέα. Ε, κάποιος εργάτης έβγαλε κάτι ζάρια, μικρό παιδί ο Βιτόριος, δεν ήθελε και πολύ… Τα έπαιξε όλα και τα έχασε όλα! Όταν κατάλαβε ότι έχασε και το τελευταίο πράγμα που του είχε απομείνει (δεν μπορώ να σας πω ποιο ήταν, για λόγους ευθιξίας), σκέφτηκε καλά και αποφάσισε ότι ο μόνος δρόμος ήταν η φυγή. Τα μάζεψε λοιπόν κι έφυγε μια νύχτα χωρίς φεγγάρι, λαθρεπιβάτης, σε πλοίο φορτηγό, προς άγνωστη κατεύθυνση. Φοβόταν πιο πολύ το να γυρίσει ο πατέρας του και να τον βρει ακόμα στην Αργεντινή. Η γκόμενα από την Ουρουγουάη ήξερε κουνγκ-φου και συνήθως ο πατέρας του Βιτόριο, την έβαζε να καθαρίζει για πάρτη του όταν είχε μπλεξίματα με τα καρτέλ της κοκαΐνης. Ο Βιτόριος την έτρεμε πραγματικά!

Μετά από μέρες ταξίδι, το πλοίο έπιασε λιμάνι και ο Βιτόριος που τόσες μέρες ζούσε με κονσέρβες, κατέβηκε. Ευτυχώς κανείς δεν τον είχε ανακαλύψει. Γρήγορα κατάλαβε ό,τι βρισκόταν στην Ιταλία. Την πατρίδα της μητέρας του. Με τα καθόλου ιταλικά που γνώριζε κατάφερε να πιάσει δουλειά σε μια πιτσαρία σαν ντελίβερι-μπόι. Τα λεφτά δεν ήταν καλά αλλά είχε και τα τυχερά του όταν παρέδιδε πίτσες σε κάτι χήρες μαφιόζων, από τη Σικελία. Σε τρεις μήνες, κατάφερε να νοικιάσει δικό του διαμέρισμα και να αγοράσει κι ένα δίχρονο παπί για τις μεταφορές του. Μεταχειρισμένο ήταν αλλά τη δουλειά του την έκανε.

Έτσι κύλαγε ο καιρός και ο Βιτόριο κατάφερε να μάθει τα βασικά ιταλικά για να μπορεί να συνεννοηθεί με τις χήρες. Αγόρασε και βέσπα και γυαλιά Αρμάνι. Ώσπου μια μέρα τον ανακάλυψε ένας κυνηγός κεφαλών, βαλτός από τον πατέρα του. Τον επέστρεψε πακέτο στην Αργεντινή και από εκεί ο πατέρας του τον έστειλε στην Αυστρία σε ένα τάγμα καπουτσίνων. Έμεινε εκεί μόνο 2 μήνες. Δεν άντεξε την πίεση. Ένα βράδυ πέταξε το ράσο και πήδησε από το μπαλκόνι. Γερή κράση όπως είναι οι Αργεντίνοι, δεν έπαθε τίποτα. Σκαρφάλωσε σε ένα φορτηγάκι με πατάτες και … βρέθηκε ξανά στην Ιταλία.

Εργάστηκε σε άλλη πιτσαρία, σε άλλη πόλη και δεν πέρναγε καλά, στην αρχή. Δεν υπήρχαν χήρες μαφιόζων να τον χαρτζιλικώνουν αλλά γνώρισε μια ζωντοχήρα μμμ μούρλια. Μόνικα Μπελούτσι ένα πράγμα. Καλά περνάγανε και ο νεαρός με μεγάλη υπομονή κει επιμονή, κατάφερε να πάρει το πολυπόθητο ιταλικό διαβατήριο. Τον βοήθησε και η ζωντοχήρα που είχε έναν παλιό γκόμενο στην αστυνομική διεύθυνση. Να ‘ναι καλά ο άνθρωπος.

Την δεύτερη φορά που τον ανακάλυψε ο πατέρας του, δεν μπόρεσε να αιχμαλωτίσει το ελεύθερο πνεύμα του Βιτόριο, μα ούτε και το θεϊκό κορμί του! Ξέφυγε από τα χέρια της Ουρουγουανής που πήγε αυτοπροσώπως να τον βρει στην Ιταλία, πέρασε τα σύνορα και έφτασε στη Γερμανία. Μέρες και νύχτες περπάταγε αλλά τα κατάφερε!

Από τα σύνορα τον περιμάζεψε ένας τελωνιακός που ήταν λίγο gay και του προσέφερε ένα πιάτο φαί κι ένα καθαρό κρεβάτι να ξαποστάσει. Ο Βιτόριος, εκτιμώντας τα όσα έκανε γι’ αυτόν ο καλός τελωνιακός, υπέκυψε στις σεξουαλικές του ορέξεις και συγκατοίκησαν για έναν ολόκληρο χρόνο.

Όλον αυτόν τον χρόνο, ο Βιτόριος δεν εδούλευε καθόλου. Τον τάιζε ο τελωνιακός. Πέρναγε μια χαρά δηλαδή. Όμως μια μέρα, τα σκέφτηκε καλά. Κατάλαβε πως ήταν άντρας πια και αποφάσισε να κάνει ένα μπραφ στη ζωή του! Ε, το έκανε. Παράτησε τον καλό κύριο που του έδωσε τα πάντα (αχάριστοι νέοι) και βγήκε πάλι στον δρόμο, μόνο με τα ρούχα που φορούσε και μισό πακέτο τσιγάρα.

Σαν καπάτσο παιδί που ήταν, κατάφερε εύκολα να βρει δουλειά σε κάτι αποθήκες. Τι ακριβώς αποθήκες είναι δεν έχουμε καταλάβει γιατί δεν κατάφερε με τα νοήματα, να το κάνει κατανοητό στη Φιορούλα. Κάτι αποθήκες, τέλος πάντων. Βρήκε κι ένα μικρό σπιτάκι έκανε φίλους και πέρναγε μια ήρεμη, προλεταριακή ζωή. Μέχρι που η μοίρα του, του έφερε τη Φιορούλα στη πόρτα του.

Η Φιορούλα είχε πάει με έναν γκόμενο στη Γερμανία για την Πρωτοχρονιά. Τους φιλοξενούσαν ένα ζευγάρι φίλοι του γκόμενου, που τυχαία είναι κολλητοί του Βιτόριου. Από την πρώτη στιγμή που διασταυρώθηκαν τα βλέμματα τους, κατάλαβαν πως είναι πλασμένοι ο ένας για τον άλλον. Η Φιορούλα άφησε τις ηθικές αναστολές –που δεν είχε- στην άκρη. Άφησε και τον γκόμενο και μετακόμισε απέναντι στου Βιτόριου. Περάσανε μέρες και νύχτες πάθους. Η Φιορούλα, όταν ο Βιτόριο πήγαινε για δουλειά, έκανε βόλτες στα γύρω μέρη με τον κερατωμένο γκόμενο ο οποίος ήταν καλό παιδί αλλά λίγο άτυχο. Είχε νοικιάσει και ένα φοβερό αυτοκίνητο και πέρναγε όμορφα η ώρα τους.

Οι μέρες όμως κύλησαν γρήγορα… Όπως γρήγορα κυλούν για όλους τους ερωτευμένους όταν είναι μαζί. Ήρθε η μέρα να αποχωρήσει η Φιορούλα. Να επιστρέψει στην Ελλάδα. Την περίμεναν άλλωστε ο άντρας και τα 3 παιδιά της. Δεν μπορούσε να τους παρατήσει χωρίς έστω μια εξήγηση.
Ώρες έκλαιγαν αγκαλιασμένοι στο “goodbye” του αεροδρομίου. Ο μ’αγαπάς κι η σ’αγαπώ. Έδωσαν όρκους αιώνιας αγάπης. Μιλάνε καθημερινά στο τηλέφωνο κι η Φιορούλα έχει πουλήσει το αυτοκίνητό της για να πληρώσει τους λογαριασμούς του τηλεφώνου. Κάνει και μαθήματα ισπανικών για να μπορεί αν επικοινωνήσει πλήρως με τον έρωτά της. Ο Βιτόριο κάνει γερμανικά για να μπορεί να επικοινωνήσει με το αφεντικό του. Όλα είναι καλά. Ελπίζω ειλικρινά αυτός ο έρωτας να κρατήσει για πάντα. Είναι τόσο τρυφερός, τόσο αγνός έρωτας.

Αγαπημένη μου Φιορούλα, κάνε κουράγιο. Αγάντα! Ξέρεις στην αρχή είχα ενδοιασμούς, μα αφότου είδα τους κοιλιακούς του στην ψηφιακή σου μηχανή, δεν έχω κανέναν! Μη φοβάσαι τη φωτιά! Προχώρα!