Είμαστε στον αέρα!

Μια Κυριακή -και το περίμενα πως θα 'ταν Κυριακή!- του Οκτώβρη που μόλις πέρασε, εγκαινιάσαμε, στην πάντα αγαπημένη και ιδιαιτέρως φιλόξενη ραδιοσυχνότητα του ΣΤΙΓΜΑ 97.6, την εκπομπή "Ξεφυλλίζοντας μετά Μουσικής". Μια εκπομπή για τα βιβλία και τους συγγραφείς τους. Ενίοτε και για τους αναγνώστες τους. Κι όλα αυτά με επιστέγασμα αγαπημένες μουσικές.

Μετά από τις  λίγες, πρώτες αυτές εκπομπές που βγήκαν στον αέρα μέχρι και σήμερα, νοιώθω  χαρούμενη  και ιδιαιτέρως τυχερή, επειδή έχω τη στήριξη και την αγάπη πολλών ανθρώπων. Δικών μου ανθρώπων, φίλων, αγαπημένων, συνεργατών μα και άγνωστων. Ανθρώπων που δεν γνωρίζω ή που γνωρίζω ελάχιστα μέσα από την διαδικτυακή μου δράση.

Ξέρω πως το ευχαριστώ μέσα από το  blog ίσως να είναι ελάχιστο αλλά είναι ειλικρινές. Χρωστώ κι ένα μεγάλο ευχαριστώ  και σε όλα τα παιδιά στον ΣΤΙΓΜΑ Radio, για την εμπιστοσύνη και τη στήριξη και την πολύτιμη βοήθεια.

Η απειρία μου είναι εμφανής και κάνω λάθη. Υπόσχομαι να τα διορθώσω ή τουλάχιστον να προσπαθήσω να τα διορθώσω. Το σίγουρο είναι πως ό,τι κάνω το κάνω με αγάπη. Δεν θα μπορούσα αλλιώς!

Η εκπομπή, βγαίνει στον αέρα του ΣΤΙΓΜΑ κάθε Κυριακή 11π.μ. με 12μ.μ.. Για όποια ή όποιον επιθυμεί να ακούσει τις προηγούμενες εκπομπές, είναι συγκεντρωμένες όλες εδώ και κάθε εβδομάδα θα ανεβαίνει η καινούργια.

Για βιβλιοπροτάσεις, σχόλια και ό,τι άλλο προκύψει μπορείτε να επικοινωνείτε στη σελίδα της ομάδας στο FB, "Ξεφυλλίζοντας μετά Μουσικής" ή via e-mail στο stigmabook@gmail.com .

Καλές ακροάσεις και καλές αναγνώσεις!

Έχω απόψε ραντεβού!

Σήμερα στις 8.30 μ.μ., στον υπέροχο κήπο του Barrage στο Αργάσι, έχουμε ραντεβού! Θα μιλήσουμε και θα παρουσιάσουμε τα δύο νέα βιβλία της αγαπητής ζακυνθινοπούλας  Διονυσίας Μούσουρα - Τσουκαλά. Σας περιμένουμε με χαρά!

Το Πλουσιόπαιδο

(Ένα παλιό κείμενο, σε επανάληψη)

Είχαμε πάει μαζί σ' εκείνο το ταβερνάκι, εκεί κοντά στην Αγίας Άννης. Ούτε με χάρτη δεν θα το ξανάβρισκα.

Θυμάμαι τα βρώμικα σερβίτσια και τα γέλια που κάναμε σκουπίζοντάς τα με μωρομάντηλα που είχα στην τσάντα μου. Τον ταβερνιάρη που μας έλεγε πως από κάπου μας ξέρει. Ήταν σίγουρος και έσπαγε το κεφάλι του να θυμηθεί. Από τη τηλεόραση, ίσως;

Θυμάμαι ακόμα του δυο μουσικούς - ένα μπουζούκι και μια κιθάρα - που έπαιζαν παλιά λαϊκά. Το σκηνικό σαν παλιά ελληνική ταινία κι εγώ να σου τραγουδάω : "Σιγανοψιχάλισμα, σιγανοψιχάλισμα, δάκρυ - δάκρυ πέφτουνε της βροχής οι στάλες. Που να είσαι; Χάθηκες. Να με σκάσεις βάλθηκες...". Μετά ο ταβερνιάρης με προέτρεψε να σηκωθώ να τραγουδήσω - καθώς έτσι ήτανε το συνήθειο του μαγαζιού - μα εγώ ντράπηκα και το απέφυγα ευγενικά.

Σε λίγο

άρχισαν να σηκώνονται διάφοροι θαμώνες και να τραγουδάνε τον πόνο τους. Γελάγαμε - όσο μπορούσαμε διακριτικά - και θαυμάζαμε το ταλέντο του λούμπεν προλεταριάτου, που κανείς δεν βρέθηκε να ακούσει το τραγούδι τους να ανακατεύεται με το κάρφωμα της σανίδας, απάνου στην σκαλωσιά κι έτσι έμειναν για πάντα ταλαντούχοι καλουπατζήδες. "Δεν βαριέσαι", είπε ένας στον φίλο του, " Αν είχα πάει στο ΝΑ Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ, θα 'μουνα τώρα Αδαμαντίδης, αλλά δεν άκουσα την συγχωρεμένη τη μάνα μου που μου 'λεγε να πάω..."

Λίγο η τσίκνα, λίγο τα ταλέντα, λίγο το κρασί, είχαμε έρθει σε κατάσταση πλήρους ευφορίας. Είχε περάσει η ώρα, κόντευε μία κι κάποιος τραγούδαγε σε ύφος Βοσκόπουλου : "Το φεγγάρι πάνω Θέ μου, ασημένιο τάλαρο..." κι εμείς λέγαμε πως θα ανοίξει η πόρτα και θα μπουκάρει η Ζωίτσα η Λάσκαρη να χορέψει ζεϊμπεκιά. Η πόρτα πραγματικά άνοιξε και εμφανίστηκε μια αντρική, πέρα για πέρα ευγενική φυσιογνωμία. Ένας κύριος γύρω στα 55, με καθαρά αλλά παλιά ρούχα, φρεσκοξυρισμένος και χαμόγελο μεθυσμένου. Έκατσε στο διπλανό μας τραπέζι μα καθώς καθόταν μας καλησπέρισε με εξαίσιο τρόπο που θύμιζε Λόρδο.

Κοιταχτήκαμε και σχολιάσαμε πως είναι μεθυσμένος. Το γκαρσόνι, πήγε να του πάρει παραγγελία με πολύ απότομο τρόπο αλλά αφοπλίστηκε γρήγορα από την ευγενική συμπεριφορά του Λόρδου. Παρήγγειλε μια χοιρινή μπριζόλα, σαλάτα και μισό κιλό κρασί.

Η μικρή παράσταση των θαμώνων συνεχιζόταν και πλέον είχε πάρει διαστάσεις διαγωνισμού τραγουδιού. Με τη σειρά ανέβαιναν οι τέσσερις βασικοί τραγουδιστές - θαμώνες και προσπαθούσαν να τραγουδήσουν καλύτερα από τον προηγούμενο. Στο τέλος κάθε τραγουδιού, χειροκροτήματα από το κοινό και ο Λόρδος να φωνάζει : "Εύγε!". Πάντα με στυλ ανάλογο του τίτλου του. Στο μεσοδιάστημα δύο τραγουδιών, ο Λόρδος σηκώθηκε και είπε με σοβαρή, σταθερή φωνή: "Αξιότιμοι κύριοι, μήπως θα μπορούσατε σας παρακαλώ να πείτε το Πλουσιόπαιδο; Θα σας ήμουν υπόχρεος!". Τότε όλοι οι θαμώνες έκατσαν κάτου, ελαφρώς ενοχλημένοι μα συγκαταβατικοί και το μπουζούκι άρχισε να παίζει το Πλουσιόπαιδο...

Ο Λόρδος σηκώθηκε και χόρεψε αριστοκρατικά, τω όντι. "Εγώ το πλουσιόπαιδο που ζούσα στα σαλόνια για δέστε πως κατάντησα με άπλυτα πουκάμισα και τρύπια παντελόνια..." Σταματήσαμε να γελάμε. Γύρισες και μου είπες: "Τον καημένο, γύρευε τη λούμπα έχει φάει στη ζωή του, κάποια θα του τα έκανε όλα φλούδα!". Συμφώνησα με ένα νεύμα, χωρίς να σε κοιτάξω. Τον παρακολουθούσα και προσπαθούσα να διαβάσω στις κινήσεις του ζαλισμένου χορού του, την ιστορία που κουβαλούσε.

Μόλις το τραγούδι τελείωσε, τον χειροκρότησαν όλοι με θέρμη. Έκανε μια βαθιά υπόκλιση, ιπποτική και κάθισε στο τραπέζι του ξανά. Μετά από λίγο πλήρωσε, είπε ευχαριστώ κι έφυγε.

Η παράσταση των θαμώνων συνεχίστηκε αλλά δεν είχε πλέον πλάκα. Θυμάσαι;

Μουσική στους δρόμους

Τη φωτογραφία την τράβηξα το χειμώνα του 2006 στη Πράγα, στη Γέφυρα του Καρόλου

Ο φίλος Γιάννης από τη μακρινή Κίνα, μου έστειλε εχθές ένα video και αυτό είναι το θέμα του πόστου. Άλλωστε, υποσχέθηκα στον Γιάννη ότι θα γράψω κάτι σχετικά αν και τον τελευταίο καιρό δεν έχω όσο ελεύθερο χρόνο θα ήθελα για να ποστάρω.

Το email του φίλου, που περιείχε το video, δεν ήταν τίποτα παραπάνω από εκείνα τα μηνύματα που ανταλλάσσουμε μεταξύ μας οι διαδικτυακοί χρήστες, είτε για να γελάσουμε είτε για να προβληματιστούμε είτε γιατί φοβόμαστε πως αν δεν το στείλουμε μέσα στις επόμενες ώρες, σε όλη τη λίστα επαφών μας, θα μας βρει μεγάλο κακό και γενικά από εκείνα τα e-mail που χαζεύουμε όταν βαριόμαστε αφόρητα και δεν έχουμε τίποτε άλλο να κάνουμε.

Ωστόσο, το συγκεκριμένο video που έδειχνε έναν ανατολικο-ευρωπαίο μουσικό του δρόμου να "εκτελεί" στο ακορντεόν με τη συνοδεία της φωνής του, το Another Brick in the Wall των θρυλικών Pink Floyd, στάθηκε αφορμή για έναν δημιουργικό διάλογο μεταξύ εμού και του φίλου Γιάννη.

Ο Γιάννης το θεώρησε διασκεδαστικό, εγώ θλιβερό. Και δεν είναι τόσο η "ασέβεια" προς τους Pink Floyd. To ίδιο θλιβερό θα το θεωρούσα κι αν έπαιζε κάτι άλλο. Ήταν η έντονη προσπάθεια που διέκρινα στο πρόσωπο του μουσικάντη να ικανοποιήσει μια παρέα ανδρών που έπιναν και διασκέδαζαν με τα καμώματά του. Το είδα ίσως υπερβολικά, πως ξευτιλίζεται η ανθρώπινη φύση έναντι των ορέξεων του κάθε "πελάτη" και με στεναχώρησε. Διπλά. Γιατί εκείνος είναι αναγκασμένος να κάνει το γελωτοποιό για να βγάλει χρήματα και γιατί εμείς τον βάζουμε να μας παριστάνει τον γελωτοποιό για να διασκεδάσουμε έναντι κάποιας μικρής αμοιβής, ακυρώνοντας εντελώς την ιδιότητα του μουσικού που αυτός ο άνθρωπος φέρει.

Το συζητήσαμε με τον Γιάννη, μέσω ηλεκτρονικών μηνυμάτων. Του είπα ότι είμαι υπερβολική και το ξέρω. Είπε πως φταίει η αντίληψη που έχουμε για τους μουσικούς των δρόμων. Επειδή τους θεωρούμε ζητιάνους. Έχει δίκιο. Μου μίλησε ακόμα για ευρωπαϊκές πρωτεύουσες που υπάρχουν Μουσικοί του Δρόμου και πως ένα project για την Αξιοποίηση των Μουσικών του Δρόμου, στην Αθήνα θα ήταν ιδανικό. Αρκεί, όπως τόνισε ο Γιάννης, να βγάλουμε από το μυαλό μας την ταμπέλα: "μουσικός του δρόμου = ζητιάνος".

Δεν ξέρω αν μπορεί να γίνει αυτό εδώ. Το θεώρησα πολύ ρομαντικό. Μου ήρθαν στο μυαλό εικόνες από ιστορίες του Ροντάρι. Σκέφτηκα πως αυτό θα μπορούσε να συμβεί σε μια πόλη φτιαγμένη από σοκολάτα -επειδή την αγαπώ πολύ- όπου τα παιδιά θα έπαιζαν ανέμελα, οι μεγάλοι θα κυκλοφορούσαν αγκαλιασμένοι φορώντας τα καλά τους χαμόγελα, από τον ουρανό θα έπεφταν συνεχώς ζαχαρωτές νιφάδες και η μουσική θα υπήρχε παντού!

Κουβέντα στη κουβέντα, θυμήθηκα μια ιστορία για τον Παγκανίνι που είχα ακούσει κάποτε. Δεν ξέρω αν είναι αληθινή αλλά σας την μεταφέρω και να μου επιτρέψετε να την αφιερώσω στον Γιάννη, που στάθηκε αφορμή για να την θυμηθώ αλλά και να την γράψω εδώ:

"Κάποτε ο Παγκανίνι άκουσε έναν βιολιστή να παίζει σε έναν πολυσύχναστο δρόμο του Παλέρμο, στη διάρκεια κάποιας περιοδείας του στη Νότια Ιταλία. Ήταν αρκετά καλός αλλά κανείς δεν έριχνε ούτε κέρμα στο δοχείο που είχε τοποθετήσει μπροστά του για το σκοπό αυτό. Ο Παγκανίνι -γνωστός για τον ιδιόρρυθμο χαρακτήρα του- άρπαξε το βιολί του άγνωστου μουσικού του δρόμου και του είπε: "Δεν μπορείς να βγάλεις χρήματα έτσι!" κι αμέσως άρχισε να παίζει με το γνωστό ανεπανάληπτο τρόπο του.

Φυσικά, το δοχείο μπροστά του όχι μόνο γέμισε αλλά ξεχείλισε, άδειασε και ξαναγέμισε αρκετές φορές και ο άγνωστος μουσικός δεν μπορούσε να κρύψει τη χαρά του ενώ ο Παγκανίνι που δεν αναγνωρίσθηκε από τους περαστικούς απλά τους μάγεψε με το το ιδιαίτερο παίξιμό του, σταμάτησε να παίζει μόνο όταν ήταν σίγουρος πια πως είχαν μαζευτεί αρκετά χρήματα για τον μουσικό του δρόμου. Και αμέσως μετά, πήγε στην Όπερα για πρόβα..."

Βουλγαρικό σουρεάλ

Πήγα στη συναυλία του Bregovic (Wedding and Funeral Band) και μου άρεσε. Δεν μπορώ να πω με σιγουριά αν μου άρεσε γιατί πήγα θετικά προδιαθετειμένη ή ήταν πραγματικά τόσο καλά. Οι απόψεις γύρω μου διίστανται αλλά υπερτερούν οι θετικές. Ούτε και για τις θετικές μπορώ να είμαι σίγουρη ότι είναι αληθινές αφού η πλειοψηφία του κόσμου δεν φάνηκε να πολυκαταλαβαίνει τι ακούει ή φάνηκε να περίμενε να ακούσει μόνο το "Βενζινάδικο", που έχει ερμηνεύσει η Πρωτοψάλτη και κανένα σουξέ του Νταλάρα. Δεν ξέρω... Εμένα μου άρεσε, κυρίως για κάποια λατρεμένα κομμάτια από τις ταινίες του Κουστουρίτσα αλλά και για την απλότητα του όλου πράγματος. Για τα σπουδαία πνευστά και για τις μαγικές φωνές των καλλιτεχνών.

Εκείνος ο Σέρβος, το όνομα του οποίου δεν συγκράτησα -λυπάμαι-, ήταν καταπληκτικός αλλά και οι δυο Βουλγάρες με τις παραδοσιακές τους φορεσιές, με ταξίδεψαν. Η Ολίβια δίπλα μου μού έλεγε πως θα της άρεσε να τις έχει στο σαλόνι της, καθισμένες στο καναπέ της να τραγουδάνε κι εμείς να τρώμε γκούλας, σκεμπές και πατσά, συνοδευόμενα από βουλγαρικό Merlot, σε τεράστια ποτήρια.

Άκουγα το Mesecina μάλλον, εκείνη τη στιγμή, γνωστό από το Underground του Κουστουρίτσα και φαντάστηκα το καθιστικό της Ολίβια όπου εμείς καθισμένες στο τραπέζι, απολαμβάναμε εδέσματα ενώ τα δυο ομοιώματα των τραγουδιστριών, θα κρεμόντουσαν από το ταβάνι και κάτω από τις φούστες τους μια λάμπα θα έφεγγε και θα τις μετέτρεπε σε λαμπατέρ. Από τα ψεύτικα στόματά τους να ακούγονται μαγικές φωνές και στους καναπέδες πλήθος πνευστών να δημιουργούν μια ατμόσφαιρα κατανυκτική, όπως θα άρμοζε στο δικό μας σουρεάλ σκηνικό.

Αυτά λέμε και φανταζόμαστε και μας κολλάνε τη ρετσινιά του τρελλού, μα δεν με κόφτει και πολύ. Κάλλιο να σε ζηλεύουνε για τη μούρλια σου, παρά να σε λυπούνται για τη λογική σου. Άλλωστε, ποτέ δεν καταφέραμε να πλασαριστούμε ως νορμάλ άνθρωποι. Πως να την κρύψεις τη μούρλια; Όταν μάλιστα είναι και επτανησιακής καταγωγής... Απλά την αποδέχεσαι κάποια στιγμή και πορεύεσαι με δαύτηνε α λα μπρατσέτα. Κοίτα γύρω σου, πόσα τέτοια "ζευγάρια" κυκλοφορούν και θα καταλάβεις τι εννοώ. Αν πάλι δεν καταλαβαίνεις, στο λέω μια και τελευταία: δεν χρησιμοποιούμε ψυχοτρόπα, είμαστε κατά!

Έναρξη απόψε...

για το ZANTE JAZZ FESTIVAL, που θα φιλοξενηθεί στο Θέατρο Δερματούσας, του Δήμου Αλυκών από σήμερα μέχρι και την Κυριακή 12 Ιούλη, στα πλαίσια του οποίου θα έχουμε όλοι την ευκαιρία να ακούσουμε από κοντά Έλληνες -ανάμεσα σε αυτούς και Ζακυνθινοί- και ξένους Μουσικούς με Jazz προσεγγίσεις και όχι μόνο...

Έναρξη λοιπόν απόψε, με τους Poly Quartet, τους Outward Bound και τους CLTrio. Ενώ το Σάββατο, θα ακούσουμε το Trio του Χάρη Λαμπράκη, τον Γρηγρόρη Ντάνη & τη Λουκία Παλαιολόγου καθώς και το Mainstream Quartet.

To festival, θα κλείσει την Κυριακή, με τους Triosm, τον Διονύση Μπουκουβάλα και το Baby Trio του Γιώργου Κοντραφούρη.

Όσοι πιστοί και μη... προσέλθετε στις 21.00!

Περισσότερες και αναλυτικότερες πληροφορίες στο site του festival: http://www.zantejazz.gr/

Live στο ΚΥΤΤΑΡΟ

Σου 'χω νέα!

Απόψε και αύριο δεν έχει debate! Μπορείς να βγεις από το σπίτι και σου 'χω και πρόταση:
live στο Κύτταρο: ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΓΥΜΝΟΙ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ

Τι είναι αυτό; Θα σου πω ή μάλλον θα σου αντιγράψω από το e-mail μου...

Ο Θάνος Ανεστόπουλος (τραγουδιστής, συνθέτης και στιχουργός των Διάφανων Κρίνων), ο συνθέτης Νίκος Πλάτανος (πιάνο) και με την συμμετοχή του μουσικού Νίκου Γιούσεφ (μουσικό πριόνι), παρουσιάζουν για δύο μοναδικές βραδιές μια οπτικοακουστική παράσταση με θεματικό τίτλο –ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΓΥΜΝΟΙ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ- Μια μοναδική συνεύρεση τριών εξαιρετικών μουσικών από διαφορετικούς τόπους που τους ένωσε η αγάπη τους για την ωραία ποίηση και το πάθος τους για δημιουργία. Τα ποιήματα που φανερώνονται γυμνά και ντύνουν τα τραγούδια. Τα ποιήματα τα αιώνια τα διαχρονικά σε απαθής καιρούς και σε αφυδατωμένες εποχές. Τα ποιήματα και οι ποιητές που αντιστέκονται σε απονευρωμένες μέρες. Η ποίηση σαν όπλο για μια καλύτερη κοινωνία. Κ.ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ,ΑΡΘΟΥΡΟΣ ΡΕΜΠΩ, ΛΑΠΑΘΙΩΤΗΣ, ΣΕΦΕΡΗΣ, ΕΛΥΤΗΣ, Γ.ΚΟΡΟΠΟΥΛΗΣ, ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ, ΣΚΑΡΙΜΠΑΣ,Ε.Α.ΠΟΕ, ΦΡΑΝΣΟΥΑ ΒΙΓΙΟΝ ΣΥΛΒΙΑ ΠΛΑΘ, Ν.ΚΑΒΑΔΙΑΣ κ.α.

Πρέπει να πας και για έναν σημαντικό λόγο που ακούει στο όνομα Νίκος Γιούσεφ, όχι ότι είναι λιγότερο σημαντικοί οι υπόλοιποι συμμετέχοντες! Όμως ο Νίκος είναι αγαπημένος φίλος, ψέματα να πω; Είναι ιδιαίτερος, είναι τελεντάρα και ανήσυχο πνεύμα και παίζει -εκτός απο εξαιρετικό μπάσο- μουσικό πριόνι.

Δες!

Χθες βράδυ στη βεράντα

Στην σκεπαστή βεράντα με το λιγοστό φως, ακόμα και το απλό ψητό φούρνου, μοιάζει σαν το νοστιμότερο έδεσμα του κόσμου όλου! Το κρασάκι, δροσερό από το ψυγείο και το φεγγάρι μια φετούλα τόση δα κατακόκκινη -πιο κόκκινη κι από τη τοματοσαλάτα- ίσα που ξεχωρίζει στο μαύρο σκοτάδι του ορίζοντα.

Αντιθέτως, έντονα τα φώτα εκεί γύρω από το "Σταυρό", στο Καμπί και πιο κάτω ένα καράβι φωτισμένο, μοιάζει να πετάει στον ουρανό, που τίποτα δεν φαίνεται να τον χωρίζει από τη θάλασσα. Θάλασσα τόσο ήρεμη που και τα φώτα του καραβιού, φαίνονται να καθρεφτίζονται πάνω της κι ας είμαστε τόσο μακριά, στην ασφάλεια της στεριάς. Σιγαλιά.

"Κέρδισε η Μπάρτσα!", ας πιούμε σ' αυτό! Βάλε πιο δυνατά τους Εφτά Νάνους στο s/s Cyrenia αρέσει σε όλους μας και δεν υπάρχει κανείς γύρω να ενοχλήσουμε. Ο μικρός μας κάνει πως παίζει πιάνο πάνω στο τραπέζι. Καμαρώνουμε για τον εκκολαπτόμενο "Μπετόβεν". "Να σας πω! θέλω να πάω στη μπάντα. Θα μάθω τρομπόνι!", ας πιούμε και σε αυτό!

Μετά από λίγο κοιμάται, στο πέτρινο πεζούλι. Ακουμπά το κεφάλι του στα πόδια μου απαλά. Αφήνω την πλάτη μου να σταθεί στον τοίχο απαλά και ρουφάω μια μεγάλη τζούρα ευτυχίας. Της δίνω το χρόνο της να δουλέψει μέσα μου και όταν της ανοίγω να βγει, αρνείται.

Ο Γιάννης μας αναλύει το σχέδιο του: κήπος - μποστάνι. Έχει φανταστεί και πως ακριβώς θα είναι τα μαρούλια που θα φυτέψει το φθινόπωρο. "Εσύ έχεις σκοπό να κλείσεις τα μανάβικα!", τον πειράζουμε και γελάει.

Και μετά ιστορίες. Για το χωρίο. Για ανθρώπους περασμένους. Για ναυάγια στις δυτικές ακτές και λίρες χρυσές θαμμένες και... ταξίδια. Από τον Άγιο Δομίνικο, τα Κανάρια και το Ντουμπάι ως την Σκωτία, την Τσεχία και την Αίγυπτο. Τι είδες εσύ, τι είδα εγώ πως το νοιώσαμε.

Στο Κάιρο, φεύγαμε και στο check-in του αεροδρομίου, οι ουρές ήταν χιλιόμετρα. Φτάνει η σειρά μας επιτέλους. Ο υπάλληλος ψύχραιμος, μπροστά στη λαοθάλασσα ενθουσιάζεται με το καινούργιο ελληνικό διαβατήριο. Σηκώνεται πάνω και το δείχνει στον κόσμο ο οποίος, φυσικά και δεν δείχνει να ενδιαφέρεται. Φωνάζει ενθουσιασμένα  προς το μέρους τους: Κοιτάξτε! Αυτό είναι το ωραιότερο διαβατήριο του κόσμου, το Ελληνικό! Κοιτάξτε κυρίες και κύριοι! Ο δίσκος της Φαιστού, η Ακρόπολις...

Πήγε δύο η ώρα, δεν φεύγουμε. Έχουμε κολλήσει στο "ένα τσιγάρο ακόμα" και στο "μια γουλιά κρασί ακόμα". Γκρίνια για το πρωινό ξύπνημα. Τι να πουν κι εκείνοι που ξυπνούν μέσα στο καυσαέριο; Δεν πρέπει να γκρινιάζουμε, δεν πρέπει!

Αλίμονο στους μοναχούς, σκέφτομαι φευγαλέα. Εκείνους που είναι μόνοι χωρίς να το θέλησαν ποτέ. Μόνοι εντελώς είτε με τον εαυτό τους είτε με παρέα. Η Νατάσα μου λέει πως είναι πιο δύσκολη η μοναξιά με παρέα. Διαφωνούμε. Η μοναξιά με παρέα είναι τουλάχιστον πρακτική για κάποιους. Έχεις κάποιον να σου ανεβάσει το φερμουάρ του φορέματος,στην πλάτη.

Έφτασε τρεις, φεύγουμε. Φεύγουμε! Ο μπαμπάς αναλαμβάνει το "οικογενειακό βάρος" του εκκολαπτόμενου μουσικάντη. Το σπίτι μας μάς περιμένει στα δυο λεπτά απόσταση. Λίγη ώρα θα πει κανείς ωστόσο, αρκετός για να αναλογιστώ ακόμα μια φορά τη καλή μου τύχη και να την ευχαριστήσω, που απλόχερα μου δίνει χαρά, ηρεμία και γαλήνη. Στα εντελώς απλά και καθημερινά.

Αρκετός χρόνος για να αναλογιστώ την ατυχία τόσων και τόσων. Που δεν μπορούν. Ποτέ δεν μπόρεσαν και ούτε πρόκειται. Η Τύχη -το ξέρω- δεν είναι καλή με όλους και κανείς δεν μπορεί να την επιλέξει. Εκείνη επιλέγει, συνήθως κι αλίμονο σε όποιον δεν αποδεχτεί την προσφορά της!

Τι τύχη πραγματικά, να γεμίζει ο άνθρωπος μέρα με τη μέρα γνώση κι εμπειρίες και εικόνες. Μάταια; Καθόλου, θα σου πω! Επένδυση είναι, για εκείνες τις "δύσκολες" μέρες του γήρατος. Όταν πια το μεν πνεύμα πρόθυμο το δε σώμα όμως;;; Τότε θα κατεβάζω τα σκονισμένα βιβλία από τα ράφια του μυαλού και θα διαβάζω: "Στο Κάιρο, φεύγαμε και στο check-in του αεροδρομίου..."

Στου φεγγαριού το τάσι...

Εκείνη τη περίοδο, ήμασταν όλοι επηρεασμένοι από το βιβλίο του Γ. Σεφέρη “Έξι νύχτες στην Ακρόπολη”. Φευγάτοι, ήδη, από τη μικρή κοινωνία που μας μεγάλωσε, άλλος εδώ κι άλλος παραπέρα. Καλοκαίρι όμως πάλι μαζί, στον ίδιο παρανομαστή.

Σαν αστείο ξεκίνησαν οι “βραδιές ποίησης και φιλοσοφίας”. Σαν αστείο συνεχίστηκαν. Σαν αστείο, δεν έμειναν μέσα μας. Όχι τώρα, μετά από τόσα χρόνια.

Ο φεγγαρολουσμένος Λόφος του Στράνη, πάντα φιλόξενος. Έτοιμος να περιθάλψει τις εσωτερικές μας ανησυχίες. Ανησυχίες προς πάσα κατεύθυνση. Μόνο μία ανησυχία αντιστεκόταν -σθεναρά τότε- και την έλεγαν θάνατο. Πιστεύαμε πως δεν μας αφορούσε.

Ανεβαίναμε το πλακόστρωτο με ζωηρά, χαρούμενα βήματα. Κουβαλάγαμε όλα τα σύνεργα: βιβλία, κιθάρες, νερά, τσιγάρα. Κάποιες φορές και σουβλάκια και μπίρες. Καλή η τροφή του πνεύματος αλλά και τα στομάχια μουγκρίζανε.

Το μικρό αμφιθέατρο του Λόφου, είχε γίνει δικό μας. Θυμάμαι τους φίλους να διαβάζουν λυρική ποίηση του Κάλβου και τα σκυλιά από το διπλανό σπίτι να θέλουν να τους ξεσκίσουν.

Με κάλεσαν ένα βράδυ να παρουσιαστώ στη σκηνή. Παρουσιάστηκα χωρίς δεύτερη κουβέντα. Έκατσα κάτω οκλαδόν και κάπνιζα. Πέρασαν κάποια λεπτά σιωπής, ώσπου ένας φίλος ρώτησε που είχα το βιβλίο μου.

“Δεν έχω βιβλίο σήμερα!”, αποκρίθηκα.

“Και τι θα κάμεις; Θα κάθεσαι να καπνίζεις κι εμείς να σε κοιτάμε;”

“Ε, αφού δεν είμαι ευχάριστο θέαμα κι αφού δεν μπορείτε να κάτσετε χωρίς να κάνετε τίποτα, απλά να υπάρχετε… Θα σας τραγουδήσω…”, τους είπα χαμογελώντας κι οι φίλοι άρχισαν να γελάνε και να μου πετάνε άδεια τενεκεδάκια από μπίρες.

Εγώ, απτόητη! Άρχισα να τραγουδάω : “ Τέσσερα πόδια δυνατά και μια κουτσή κιθάρα, να ‘χαμε τώρα δυο τσιγάρα και δύο για μετά…”

Δεν άκουγαν. Μιλάγανε μεταξύ τους, γελάγανε, με χλευάζανε, μου φωνάζανε να σταματήσω γιατί θα εξαγριώσω τα σκυλιά του γείτονα. Εγώ τίποτα. Δεν τους άκουγα. Συνέχιζα: “Θα ‘ταν ο κόσμος μαγικός, παράδεισος η πλάση, στου φεγγαριού το τάσι, καφές βαρύ γλυκός…”

Και άκουσαν. Κόπασε ο σαματάς. Έκατσαν πίσω, χαλαροί, πίνοντας μπίρα κι άκουγαν. Το τελευταίο ρεφρέν το είπαμε όλοι μαζί χορωδιακά και τα σκυλιά δεν έβγαλαν άχνα.

Έτσι οι “βραδιές ποίησης” μπήκαν σε άλλη τροχιά. Γύρω από το μνημείο της Ελευθερίας, καθισμένοι οκλαδόν ή στο μουράγιο δίπλα – δίπλα, χειροπιασμένοι να τραγουδάμε : “… απίστευτος ο κόσμος κι ο χαρακτήρας μας…” και τα πόδια μας να αιωρούνται πάνω από τα λιοστάσια του κάμπου.

Ζαλισμένοι από τις μπίρες να αναρωτιόμαστε αν θα μπορούσαν να μας ακούσουν στο Μεσολόγγι, όπως ο Σολωμός από το ίδιο σημείο που καθόμασταν, μπόρεσε κι άκουσε (;) τα κανόνια του Μεσολογγίου κι έγραψε τους “Ελεύθερους Πολιορκημένους” και τον “Ύμνον εις στην Ελευθερίαν”.

Και μετά; Χαθήκαμε ξανά, στις Πόλεις…

Τώρα ξέρω...

...τι θα ντυθώ εφέτος τις απόκριες: Όλιβ.

Όχι όποια Όλιβ να 'ναι αλλά αυτή τη συγκεκριμένη από το τραγούδι της Μάρως Μαρκέλλου και θα με παπιοαγαπώ πολύ, γιατί με έχω ανάγκη!

Θερμές ευχαριστίες στον Χ. που μοιράστηκε μαζί μου το "βίνδεο".

Para ti!

Τον γνώρισα πριν 5 χρόνια περίπου, στο διαδίκτυο (ω ναι!). Τον λένε Paco Cremades και είναι Ισπανός.

Από κάποιες σύντομες διακοπές του στη Ζάκυνθο, δεν θα ξεχάσω ποτέ το πόσο γελάσαμε στις νυχτερινές εξόδους, το πόσο χορέψαμε, το πόσο του άρεσε το στιφάδο, το πόσο δυνατά ροχάλισε στο καναπέ μας αλλά και την φοβερή επικοινωνία που είχε με το μικρό μας ενώ δεν μιλάει λέξη ελληνικά και φυσικά το παιδί, ούτε λέξη ισπανικά.

Είναι δ/ντής σε κάποιον ραδιοφωνικό σταθμό της Μαδρίτης και στον ελεύθερό του χρόνο ζωγραφίζει. Είμαι τυχερή που είναι πραγματικά φίλος μου και μου έχει χαρίσει δυο μικρά έργα του. Τα φυλάω ως κόρες οφθαλμών. Άλλωστε, θα γίνει διάσημος και θα έχουν μεγάλη αξία!

Οι πίνακές του μου αρέσουν γιατί έχουν έντονα χρώματα και με κάνουν να νοιώθω όμορφα όταν τους κοιτώ. Μερικούς από αυτούς, σας τους παρουσιάζω εδώ κι ελπίζω να σας αρέσουν.

Για τον Paco, που τον αγαπώ πολύ και το ξέρει αλλά που δεν θα μπορέσει να διαβάσει ετούτο το πόστο λόγω ελληνικών, αφιερώνω το μουσικό μέρος του και του στέλνω "un beso muy grande"!

Paco, ΤQM cielo!

The inner sleeve of Moz's new single: I'm throwing my arms around Paris

Δεν σταματά να μας εκπλήσσει... ευχάριστα!

WE LOVE U MORRISSEY!

photo via www.morrissey-solo.com

MOR(E), MOR(E), MORRISSEY!

Είναι το νέο single του Morrissey και μου το έστειλε πριν λίγες μέρες, κάποιος φίλος που προφανώς γνωρίζει τη "μούρλια" μου με τον συγκεκριμένο καλλιτέχνη. Τον ευχαριστώ λοιπόν και δημόσια(!) για το δώρο του αυτό.




Δεν έχω αποφασίσει ακόμα αν μου αρέσει το κομμάτι πολύ ή κάτι λιγότερ. Δεδομένο ότι μου άρεσει. Ο Moz μεγαλώνει και δεν είναι ο μόνος. Ελπίζω να μας χαρίζει τα τραγούδια του για αρκετά χρόνια ακόμα, ώστε να διατηρηθούν ακμαία το πείσμα μας και η άρνησή μας να γεράσουμε εσωτερικά. Το εξωτερικά δεν το συζητώ, είναι αναπόφευκτο...

Καλή ακρόαση!

Im Throwing My Arms Around Paris - Morrissey

Αντίσταση με Yost...

Την επονομαζόμενη "Γιορτή πριν την Ορκωμοσία" στο Mega δεν την είδα. Για την ακρίβεια είμαι τόσο αρνητική που και τον τηλεοπτικό μου δέκτη κράτησα κλειστό αλλά και έφυγα από το σπίτι. Προτίμησα να πάω στο San Marco Velvet, που έπαιζε μουσική ο Αμερικανός (δεν γλιτώνουμε με τίποτα) dj Kevin Yost και να περάσω καλά, παρέα με αγαπημένους φίλους και γνωστούς. Είδες; Ζει μεγάλες στιγμές το Ζάντε!

Τελικά, ως φαίνεται, ούτε με τον νέο Πρόεδρο θα γλιτώσει η Ανθρωπότητα από την επίδειξη κακογουστιάς και οικονομικής ισχύος των ΗΠΑ. Σε μια στιγμή μάλιστα, που η οικονομική κρίση έχει οδηγήσει κόσμο να πηδάει από το διαμέρισμά του στο Μανχάταν, στο κενό.

Το "θετικό" της υπόθεσης είναι πως μέχρι την ορκωμοσία θα έχουν σταματήσει οι πολεμικές επιχειρήσεις στη Λωρίδα της Γάζας. Πράγμα που πρακτικά σημαίνει πως δεν θα υπάρξουν νεκροί, για κάποιο διάστημα τουλάχιστον.

Όλα σχεδιασμένα στην εντέλεια πάντως τα έχουνε. Ο νέος Πρόεδρος θα αναλάβει τα ηνία των ΗΠΑ -και όχι μόνο- χωρίς να έχει λερώσει με το "καλημέρα σας", τα χεράκια του με αίμα αμάχων. Μην ξεχνάμε πως οι Αμερικανοί, έχουν εναποθέσει σε αυτά τα χέρια όλες τις ελπίδες τους για την επιστροφή του αμερικανικού ονείρου στο γκαζόν τους.

Άντε, με το καλό!

Καλή Χρονιά κι όλα καλά...

Πάει ο παλιός χρόνος... επιτέλους! Εδώ μου καθότανε το 2008 αφού πραγματικά δεν έχω ζήσει χειρότερη χρονιά από αυτή. Το 2009 φρέσκο, φρέσκο κι ελπιδοφόρο ήρθε και σίγουρα θα είναι καλύτερο γιατί δεν μπορεί με τίποτα να υπάρξει χειρότερο από το προηγούμενο. Το πιστεύω απόλυτα αυτό!

Έτσι θα πορευτώ και θα σκέφτομαι πως τα καλύτερα έρχονται και ας μην έρθουν, ποτέ! Δεν μπορώ να παραδώσω τα όπλα, εύκολα. Άλλωστε το "παιχνίδι" το ξέρω και ως ορκισμένη παίκτρια, δεν μπορώ να αποσυρθώ. Θα παίξω μέχρι το τέλος.


Μου είναι αδύνατον να μην βάλω μουσική σε τούτο το πόστο, πρώτο του 2009. Όσοι με ξέρουν, ξέρουν πως δεν μπορώ να ζήσω χωρίς μουσική. Το έχω δηλώσει και σε διάφορα πόστα. Και τι άλλο θα μπορούσα να βάλω ως πρώτο, αν όχι Morrissey;

Ξέρω γίνομαι γραφική αλλά δεν με νοιάζει. Ήταν ένας από αυτούς που με "μεγάλωσαν στα γόνατά τους" και έτσι του ξεπληρώνω το χρέος. Αυτός με έμαθε να μεγαλώνω σωματικά και να μικραίνω συναισθηματικά. Να είμαι αυθόρμητη και να μην ντρέπομαι να δείχνω και το πιο ταπεινωτικό μου συναίσθημα. Αυτός με έμαθε να απελπίζομαι αλλά και να ελπίζω πάντα σε ένα μέλλον, που θα είναι όλα καλά. Όλα καλά!

Καλή Χρονιά!

Armed with wealth and
The best of health
In the future when all’s well

I will lie down and be counted
In the future when all’s well

I thank you
I thank you with all of my heart
I thank you
I thank you with all of my heart
Lee, please stand up and defend me
In the future when all’s well
Confront what you are afraid of
In the future when all’s well

Every day I play a sad game called
In the future when all’s well
Living longer than I had intended
Something must have gone right

I thank you
I thank you with all of my heart
I thank you
I thank you with all of my heart
Lee, please stand up and defend me
In the future when all’s well
Confront what you are afraid of
In the future when all’s well

Hold me closely if your will allows it
In the future when all’s well
Paired-off
Pawed till I can barely stand it
The future is ended by a long, long sleep
The future is ended by a long, long sleep
The future is ended by a long sleep

Θα πιεις κάτι;

Συγγνώμη που άργησα, είχε κίνηση. Τι πίνεις; Θα πιω κι εγώ ένα ποτό. Ένα τζιν-τόνικ, παρακαλώ. Είσαι ώρα εδώ; Πρέπει να σε φτάσω! Ένα τζιν-τόνικ ακόμα, παρακαλώ. Πως πάει η δουλειά; Παντού τα ίδια, μην το ψάχνεις. Εγώ να δεις τι τραβάω στο γραφείο. Ξέρεις τι θέλω να πάθει; Δεν θέλω να πεθάνει, ας πούμε. Θέλω να πέσει από το καλάμι που έχει καβαλήσει και να σπάσει το πόδι του. Ίσως αυτό, τον κάνει άνθρωπο. Ένα ποτό μπορώ να έχω, παρακαλώ; Τώρα θα στο πω. Δεν άργησα επειδή είχε κίνηση. Πίνουμε μια τεκίλα; Είχα πάει μια βόλτα στο λιμάνι. Είδα το φέρυ να έρχεται από μακριά και έτσι φωτισμένο, σαν να με τράβηξε κοντά του. Πήγα κάτω στον μώλο και το χάζευα. Ας πιούμε άλλη μια τεκίλα, καλή ήταν. Στην αρχή δεν σκεφτόμουν τίποτα, το κοίταζα που πλησίαζε έτσι φωτεινό κι άκουγα μουσική, μέσα στο αυτοκίνητο. Κι όταν άδειασε, βγήκα κι έκλεισα την πόρτα να μην ακούω τίποτα. Ένα τζιν-τόνικ, παρακαλώ. Κι άναψα ένα τσιγάρο και κοίταζα το καράβι. Σιγά, σιγά ερήμωνε. Τα πλοία πεθαίνουν στα λιμάνια, έτσι; Ας πιούμε σ' αυτό! Τεκίλα; Ξέρεις, δεν μου αρέσουν τα πλεούμενα. Με θλίβουν. Τα τρένα όμως πιο πολύ. Ευτυχώς που δεν έχουμε τρένο στο νησί. Κάτσε, νωρίς είναι. Που λες, τα πλοία μου φαίνονται σαν φάλαινες που κουβαλάνε αμάσητη τροφή. Μάλλον θα τα έχω συνδυάσει με αποχωρισμούς. Δεν τους αντέχω τους αποχωρισμούς και ούτε τους αποχαιρετισμούς. Μπορώ να έχω ένα τζιν-τόνικ, παρακαλώ; Όχι καλά είμαι. Απλά μου αρέσει να σκαλίζω πληγές. Έτσι δεν πρέπει; Είμαστε τώρα εδώ και τα πίνουμε. Αν δεν σκαλίσουμε και δυο-τρεις πληγές να τρέξουνε τα αίματα στο πάτωμα, τι σκατά κάνουμε εδώ; Ας πιούμε μια τεκίλα. Έχω κρατήσει ένα μήνυμα στο κινητό, να στο δείξω; Το πρόσωπο δεν με συγκινεί πια αλλά οι λέξεις μου λένε πολλά. "Γύρισες αλλού τις χαρακές, και χάσαμε το σπίτι στο νησί, με μεγάλο κρεβάτι και πόρτα μικρή... " Τι εξωφρενική τάση κι αυτή, να παραποιούμε τα λόγια των ποιητάδων. Μια τεκίλα ακόμα; Ξέρεις εκείνο του Λασκαράτου που λέει:
"Έρωτα, αν θες να τάχουμε καλά,

στο σπίτι μου να μην ματαπατήσεις.

Ε, που στο λέω.

Κι' ά θέλεις να μέ αφήσεις

αναπαμένον, πάει πολύ καλά..."
Αστείο δεν είναι; Σιγά μην μας αφήσει ήσυχους ο Έρωτας! Άντε γεια μας! Μέθυσες; Τι χαζογελάς; Εδώ μιλάμε σοβαρά! Να σου τραγουδήσω να κλάψεις, θέλεις; Περίμενε... Λογαριασμό, παρακαλώ!

Όταν ο άνεμος φυσά κι οι άνθρωποι σωπαίνουν,
κάτι σκιές σε προσκαλούν στις έρημες μαρίνες,
τα πλοία των ερώτων μας μου δείχνουν που πεθαίνουν

και τριγυρνούν στην πλώρη τους νεράιδες και σειρήνες.

Πάνω στον πάγκο ενός Cafe τα βρόχινά τους μάτια

για τα ναυάγια με ρωτούν και της ζωής το ψέμα

κι εγώ δειλά τους απαντώ κοιτώντας τα κατάρτια

«η δύση κι η ανατολή έχουν το ίδιο αίμα».

Έτσι στα καθημερινά αμήχανοι γυρνάμε,

παιδιά που παίζουν στη βροχή με τρυπημένη μπάλα,

μα κάποιος γέρος ναυτικός μάς είχε πει, θυμάμαι,

πως πάντα μέσα μας θα ζουν τα μπάρκα τα μεγάλα.

Τρικάταρτο η αγάπη μας και ο καιρός αρμύρα,

μια Κυριακή σ' αντίκρισα και μου 'κλεψες το φως μου,

ό,τι με πνίγει ν΄αγαπώ είν' η δική μου μοίρα,

καλά ταξίδια, μάτια μου, στις θάλασσες του κόσμου!

Οι στίχοι του Άλκη Αλκαίου, η μουσική του Θάνου Μικρούτσικου

Κατόπιν ανωρίμου σκέψεως...

Ετούτο το ανοιξιάτικο φθινόπωρο, όλο και πιο συχνά με αναγκάζει να βγω από το σπίτι μου. Όλο και περισσότερο μου επιβάλλει να τρέχω στους αγρούς για να μαζέψω μια χούφτα "κοπελούλες" και διάφορα αγριολούλουδα.

Μετά, τα τοποθετώ σε μικρό βάζο δίπλα στο γραφείο μου κι όταν το μάτι μου χρειάζεται ξεκούραση, κάθομαι και τα χαζεύω. Πριν προλάβουν να μαραθούν, έχω φροντίσει να τα αντικαταστήσω με φρέσκα.

Θα περάσει η εποχή τους και άλλα είδη φυτών θα διακοσμήσουν το βάζο και την όρασή μου. Κι αυτός είναι ένας φαύλος κύκλος, ο οποίος μέσα από τη ρουτίνα του, έχει γίνει αγαπημένα συνηθισμένος.

Κι επειδή με τίποτα δεν μπορώ να ξεφύγω από τον τοπικισμό μου και σαν γνήσια Επτανήσια, καθόλου δεν το προσπαθώ, επιλέγω να ακούσω αυτό το τραγούδι, όσο αταίριαστο κι αν είναι στη στιγμή.

Αφιέρωση

Στον Τζώρτζη το Μουρλό ή Des, που τον "χάλασε" το Adagio!

Τζώρτζη, αγάντα!

Άκου!

Κάθε μουσικό κομμάτι, για τους μουσικόφιλους τουλάχιστον, έχει να πει μια ιστορία στον καθένα που το ακούει. Η ιστορία διαμορφώνεται βάση του συναισθήματος που μπορεί να μας διακατέχει την στιγμή της ακρόασης ή ακόμα και της προσωπικής μας ανάγκης, όσον αφορά την επανατροφοδότηση(;) του συναισθήματος, γενικότερα. Μπορεί απλά και να κάνουμε μια προβολή του εαυτού μας, μέσα από αυτό, όπως καμιά φορά βλέποντας μια ταινία, αποφασίζουμε να πάρουμε το ρόλο του πρωταγωνιστή, του δεύτερου ή απλά και κάποιου κομπάρσου.

Φορές συμβαίνει το ίδιο μουσικό κομμάτι να δημιουργεί σε κάθε ακρόαση και άλλο συναίσθημα, να δίνει μια διαφορετική ιστορία, να δημιουργεί άλλες εικόνες. Δεδομένο πως η μουσική δημιουργεί εικόνες. Σκέφτομαι πόσες φορές μου έχει συμβεί και πόσες έχω δει να συμβαίνει, ένα μουσικό κομμάτι να συνδέεται με ένα πρόσωπο ή μια συγκεκριμένη κατάσταση. Όπως και να έχει, το σίγουρο είναι πως η μουσική είναι μαγεία. Από τις λίγες μαγείες που μπορούν να καταστούν, αυθόρμητα αντιληπτές από τον Άνθρωπο.

Όταν ακούω το Adagio in G minor, του Tomaso Albinoni, έχω πάντα την ίδια αίσθηση: ματαίωση. Είναι για εμένα, η ιστορία ενός ματαιωμένου έρωτα. Εκείνου που ξεκινά ματαιωμένος. Που ξέρουν και οι δυο εμπλεκόμενοι πως δεν πρόκειται να προχωρήσει, γιατί οι συνθήκες είναι τελείως κόντρα στην απλά θέληση. Εκτός, αν είναι διατεθειμένοι να κάνουν την υπέρβαση. Όμως στη συγκεκριμένη μουσική εκδοχή, είναι σίγουρο πως δεν είναι, αφού παραμένουν εγκλωβισμένοι στις καταστάσεις. Σαν ήρωες ενός μελό. "Σε θέλω, με θέλεις μα η μοίρα το θέλησε να ζούμε χωριστά".

Ακούω το κομμάτι κι αρχίζει γλυκά, τρυφερά. Έτσι όπως αρχίζει μια ερωτική ιστορία και εξελίσσεται όμορφα μα με 'κείνη την κρυφή πίκρα από πίσω να ακούγεται στις νότες που πατάει. Και μετά, ο χωρισμός. Ο αναγκαστικός και ανελέητος. Που απλά αφήνουν να συμβεί. Γιατί έτσι πρέπει να γίνουν τα πράγματα. Ένας μικρός - ή μεγάλος- χαμός. Μια ακόμη ήττα στην ιστορία του Έρωτα. Και θλίψη και πόνος, προδιαγραμμένος από την αρχή.

Ένας φίλος λέει, πως το κομμάτι αυτό έχει να κάνει με την ανθρώπινη απώλεια. Με τον θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου. Αυτό του λέει το Adagio. Ίσως να 'χει δίκιο αλλά κι ο χωρισμός, σάμπως δεν είναι θάνατος; Ενίοτε και τόσο λυτρωτικός θάνατος!

Alma Triste

Ο καλός μου φίλος Διονύσης Μ.Κ., μου έστειλε σήμερα αυτό το τραγούδι. Λέγεται "Preguntitas Sobre Dios" και το τραγουδά ένας αργεντίνος ινδιάνος, ο Atahualpa Yupanqui. Πάντα ο Διονύσης, μου στέλνει υπέροχες μουσικές και τον ευχαριστώ ξανά γι' αυτό. Τούτο όμως, δεν είναι μόνο υπέροχο - από άποψη μουσικολογική - αλλά και τα λόγια του, είναι μικρά μαχαιράκια και μου φέρνει στο μυαλό, τούτο το πίνακα της Frida Kahlo.

Διονύση ευχαριστώ, μα θα μου επιτρέψεις να αφιερώσω τούτη την ανάρτηση, στην αγαπημένη μου Mareld. Τα λόγια του τραγουδιού, είναι σαν να γράφτηκαν για εκείνη!

Un día yo pregunté: Μια μέρα ρώτησα:
"Abuelo, ¿dónde está Dios? "Παππού ,που βρίσκεται ο Θεός;"
Un día yo pregunté: Μια μέρα ρώτησα:
"Abuelo, ¿dónde está Dios?" "Παππού που βρίσκεται ο Θεός;"
Mi abuelo se puso triste Ο παππούς έδειξε θλιμμένος
y nada me respondió. Και τίποτα δεν μου είπε
Mi abuelo murió en los campos, Ο παππούς μου πέθανε στα χωράφια
sin rezo ni confesión Χωρις προσευχές και άφεση αμαρτιών
y lo enterraron los indios, Και τον έθαψαν οι Ινδιάνοι
flauta de caña y tambor. Με καλαμένιο φλάουτο και ταμπούρλο
Al tiempo yo pregunté, Μετά από καιρό ρώτησα
"Padre, ¿qué sabes de Dios?" Πατέρα τι ξέρεις για τον Θεό;
Al tiempo yo pregunté, Μετά από καιρό ρώτησα
"Padre, ¿qué sabes de Dios? " Πατέρα τι ξέρεις για τον Θεό;
Mi padre se puso serio Ο πατέρας μου εσοβάρεψε
y nada me respondió. Και δεν μου απάντησε τίποτα
Mi padre murió en la mina, Ο πατέρας μου επέθανε στο ορυχείο
sin doctor ni protección Χωρίς γιατρό και προστασία
color de sangre minera Με το αιμα του ίδιο χρώμα
tiene el oro del patrón. με το χρυσάφι του αφέντη
Mi hermano vive en los montes Ο αδερφός μου ζει στα βουνά
y no conoce una flor. Και δεν ξέρει τι παει να πει λουλούδι
Mi hermano vive en los montes Ο αδερφός μου ζει στα βουνά
y no conoce una flor. Και δεν ξέρει τι παει να πει λουλούδι
Sudor, malaria y serpiente Ιδρώτας, μαλάρια και φίδια
es la vida del leñador. Είναι η ζωή του ξυλοκόπου
Y que naide le pregunte Και κανέις δεν τον ρωτάει
si sabe dónde está Dios. Αν ξέρει που βρίσκεται ο Θεός
Por su casa no ha pasado (γιατί) από το σπίτι του δεν έχει περάσει
tan importante señor. Τέτοιος σπουδαίος αφέντης
Por su casa no ha pasado (γιατί) από το σπίτι του δεν έχει περάσει
tan importante señor. Τέτοιος σπουδαίος αφέντης
Yo canto por los caminos Εγώ τραγουδάω στους δρόμους
y cuando estoy en prisión. Και όταν είμαι στην φυλακή
Yo canto por los caminos Εγώ τραγουδάω στους δρόμους
y cuando estoy en prisión. Και όταν είμαι στην φυλακή
Oigo las flores del pueblo Ακούω τα λουλούδια του χωριού
que canta mejor que yo. Που τραγουδάνε καλύτερα από μένα
Hay un asunto en la tierra Είναι κάτι πάνω στην γη
más importante que Dios Πιο σπουδαίο από τον Θεό
y es que naide escupa sangre Και αυτό είναι πως κανείς δεν φτύνει αίμα
pa' que otro viva mejor. Για να να ζει καλύτερα ένας άλλος
Que Dios vela por los hombres, Γιατί ο Θεός νοιάζεται για τους ανθρώπους
tal vez sí, y tal vez no, Μπορεί ναι, μπορεί και όχι
pero es seguro que almuerza Αλλά είναι σίγουρο ότι τρώει
en la mesa del patrón. Στο τραπέζι του αφεντικού.