Τρίτη, 19 Ιανουαρίου 2010

Bauhaus




Ζούσε από όταν ήταν έφηβος σε εκείνο το bauhaus κτίριο, πάντα στο ίδιο διαμέρισμα του τρίτου ορόφου. Κι αφού δούλευε τη νύχτα και τη μέρα κοιμόταν, δεν είχε ποτέ ιδέα για το ποιοι έμεναν δίπλα ή απέναντι ή από πάνω του. Ουσιαστικά, δεν ήταν κάτι που τον ενδιέφερε.

Τον ενδιέφερε μόνο να πηγαίνει στη δουλειά του: νυχτερινός φύλακας σε εργοστάσιο. Εκεί είχε στήσει το άνδρο της ζωής του. Το μικρό γραφείο του ήταν ο ζωτικός του χώρος. Είχε τα βιβλία του, τις μουσικές του και μια μικρή συλλογή από γραμματόσημα. Κάποιες φορές, παρακολουθούσε ταινίες στον υπολογιστή. Ταινίες του Bunuel, του Pasolini, του Fellini και φανταζόταν πως ήταν κάποιος από τους ρόλους που έβλεπε.

Ένα πρωί καθυστέρησε να κοιμηθεί. Είχε βγει, ακριβώς δέκα λεπτά της ώρας, έξω από το πρόγραμμά του και τότε ήταν που πρώτη φορά την άκουσε. Ήταν σίγουρο ότι επρόκειτο για γυναίκα. Η άψογη ακοή του τού επέτρεπε να ξεχωρίσει τον ήχο από τα ψηλοτάκουνά της. Μετά άκουσε κι αυτόν. Πατέρας; Σύντροφος; Τί; Είχε ζωηρό περπάτημα κι έτσι όπως συναντιόταν τα βήματά του με εκείνης και κόβανε ταχύτητα, ήταν σχεδόν βέβαιο πως ήταν ζευγάρι.

Συνέχισε να παραμένει εκτός προγράμματος για αρκετά λεπτά ακόμα και τότε ήταν που άκουσε και τα παιδικά, γρήγορα βήματα. Ήταν πλέον σίγουρο: Δίπλα του ζούσε μια οικογένεια. Ένα ζευγάρι με παιδί. Άκουγε πεντακάθαρα το μικρό να τρέχει μέσα στο σπίτι. Που και που άκουγε και κάποιο δυνατό γέλιο του ή κάποια κραυγή από εκείνες που αμολάνε τα πιτσιρίκια χωρίς προφανή λόγο.

Κοιμήθηκε.Το πρόγραμμα ακολουθήθηκε όπως κάθε μέρα. Σηκώθηκε αργά το απόγευμα μαγείρεψε κάτι, έφαγε, έκανε μπάνιο και πήγε ξανά στη δουλειά, να ζήσει τη ζωή του. Το πρωί πάλι πίσω, στο διαμέρισμα του τρίτου ορόφου.

Αποφάσισε να κάνει λίγο πιο αργές κινήσεις στο μπάνιο, πριν πέσει για ύπνο. Μια ηθελημένη χρονοτριβή ώστε να είναι βέβαιος πως θα την ξαναάκουγε, χωρίς όμως να πρέπει να το μάθει αυτό κανείς. Ούτε καν το μαξιλάρι του που ήξερε τα πάντα. Κι όταν ξάπλωσε στο κρεβάτι, την άκουσε. Άκουσε τα ψηλοτάκουνά της να την μεταφέρουν στο χώρο και μόνο για εκείνες τις μικρές της παύσεις όταν διασταυρωνόταν με τα ζωηρά αντρικά βήματα, την ερωτεύτηκε παράφορα.

Ο καιρός περνούσε κι αυτός ως γνήσια ερωτευμένος, άρχισε να χάνει τον ύπνο του. Ούτε να φάει ήθελε και το χειρότερο όλων ήταν που δεν ήθελε πλέον ούτε στη δουλειά του να πηγαίνει. Πήγαινε με το ζόρι και αυτό που κάποτε ήταν η ζωή του είχε μετατραπεί σε καταναγκαστικό έργο. Συνεχώς κοίταζε το ρολόι ώσπου να του επιβεβαιώσουν οι δείκτες πως ήταν ώρα να πάει σπίτι.

Δεν έφευγε σχεδόν καθόλου από την κρεβατοκάμαρά του, μιας και είχε ανακαλύψει πως η πρόσβαση στον ήχο της, ήταν πιο δυνατή σε εκείνο το δωμάτιο. Αυτό που τον μάγευε σε εκείνη ήταν πως περνούσε πολλές ώρες πάνω στις γόβες της και έτσι ήταν σαν να τον παρότρυνε να συνεχίσει να την ψάχνει, να την μαθαίνει. Τον προκαλούσε κάθε ώρα και στιγμή με τα τακούνια της να βρει κάτι, ένα τόσο δα στοιχείο παραπάνω, για την ίδια.

Πέρασαν δύο μήνες στενής παρακολούθησης του ήχου της, ήξερε πολλά γι' αυτήν. Πότε ήταν κουρασμένη και πότε χαρούμενη. Πότε κοντοστεκόταν μπροστά στον σύντροφό της τρυφερά και πότε έτρεχε θλιμμένη στην ασφάλεια του μπάνιου. Ήταν πλέον καιρός να τη συναντήσει και να δώσει μορφή σε αυτό που γνώριζε τόσο καλά η ακοή του.

Μετά από λίγα μόλις πρωινά, αποφάσισε να μην κοιμηθεί καθόλου μετά τη δουλειά. Θα την άκουγε όλη μέρα και όταν εκείνη θα έβγαινε όπως συνήθιζε για ψώνια, θα έβγαινε κι αυτός και θα την συναντούσε. Κι έτσι έκανε, μα τη στιγμή που εκείνη βγήκε από το διαμέρισμά της, εκείνος δεν βρήκε τη δύναμη να την ακολουθήσει στο διάδρομο. Μόνο από πίσω την είδε για λίγο όπως έμπαινε στο ασανσέρ. Μα δεν πρόσεξε καν το ύψος της ή το χρώμα των μαλλιών της, μόνο τα τακούνια της που την πήγαιναν κορδωμένα και σταθερά στον προορισμό της.

Την επομένη, μόλις την άκουσε να βγαίνει από το διαμέρισμά της, έτρεξε στο ματάκι της πόρτας αλλά εκείνη πέρασε βιαστικά και πρόλαβε μόνο να δει μερικές καστανές μπούκλες από το κεφάλι της. Και την επομένη, την ίδια ακριβώς στιγμή ο έρωτάς του τον ώθησε να ανοίξει τη πόρτα όπως αυτή περνούσε και να παρουσιαστεί μπροστά της σαν φάντης μπαστούνι!

Εκείνη κοντοστάθηκε κάπως ξαφνιασμένη. Προσπάθησε να της πει "καλημέρα" αλλά του ήταν αδύνατον να μιλήσει, χρόνια τώρα. Άκουσε τη δική της καλημέρα έτσι μελωδικά να ηχεί στα αυτιά του και μη μπορώντας να της την ανταποδώσει απλά έσκυψε το κεφάλι και χάζεψε τη φουσκωμένη κοιλιά της. Ήταν η ομορφότερη εγκυμονούσα που είχε δει. Αλλά ήταν ελάχιστες εκείνες που είχε δει. Τον προσπέρασε παραξενεμένη, με ένα ελαφρύ μειδίαμα στο στόμα της και του φάνηκε πως είδε έναν μικρό, τόσο δα φόβο στα μάτια της.

Την άφησε να πάει στο ασανσέρ και γρήγορα κατέβηκε από τις σκάλες στον δεύτερο και το κάλεσε κι ο ίδιος. Όταν οι διπλές πόρτες άνοιξαν και τον είδε, ήταν σίγουρος πως την είχε τρομοκρατήσει, ωστόσο δεν καταλάβαινε το γιατί. Μεταξύ πρώτου και ισογίου έσκυψε και με αποφασιστικές κινήσεις την ανάγκασε να βγάλει τις γόβες της ώστε να μπορέσει να τις κρατήσει αυτός για πάντα.

Εκείνη, θα έλεγε κανείς, πως σαν να ήξερε τι έπρεπε να κάνει κι έτσι δεν προέβαλε καμία αντίσταση. Απλά του εκχώρησε τα ψηλοτάκουνά της και βγήκε στο ισόγιο ξυπόλυτη. Χωρίς ήχο. Κι αφού ήχο δεν είχε πια, δεν υπήρχε για εκείνον, που πέταξε τις γόβες της στα σκουπίδια και άρχισε πάλι να κοιμάται σαν άνθρωπος.




18 σχόλια:

Pink_Fish είπε...

ότι πιο υπέροχα περίεργο και σκοτεινό διάβασα σήμερα. Σ' ευχαριστώ που μοιράζεσαι μαζί μας το ιδιαίτερο ταλέντο σου. Φιλιά στο νησί δίπλα στη πατρίδα :)

Ανώνυμος είπε...

Καιρό είχες να γράψεις κάτι καλό. Για να δούμε πόσο θα κρατήσει!

Π.Κ. είπε...

Σαν τα χιόνια... ή κάπως έτσι...

STRalien είπε...

Δεν ξέρω αν έχεις ήδη εκδόσει ή αν γράφεις έτσι για ´σένα, ξέρεις τώρα, τα κλασσικά... Αν δεν έχεις εκδόσει ήδη λοιπόν, κάνε το. Είσαι συγγραφέας. You know, author? Writer? Yes yes... like those guys with the laptops typing all night...

ezakmyworld είπε...

...πως εξαφανίζεται ο έρωτας...με μια κίνηση ματ...

ΦΟΡΑΔΑ ΣΤ΄ ΑΛΩΝΙ είπε...

Θαυμάσια απολαυστικό!!!

Διαβασέ το χίλιες φορές.
Για να πειστείς.
Πόσο εύκολο είναι να ξαναβρεί κανείς τον ύπνο του.
Ευκολότερο κι απ΄όσο να τον χάσει για μια ουτοπία.

Σε φιλώ πολύ πολύ

Dana_Semitecolo είπε...

Ροζοψαράκι μου, ευχαριστώ για τα καλά έστω και υπερβολικά, λόγια.
Μου είναι σημαντικό να καταφέρνω να δημιουργώ ένα συναίσθημα ακόμα κι αν είναι αρνητικό.

Φιλιά στο ψαράκι σου!

Dana_Semitecolo είπε...

Ανώυνυμε-μη, το θέμα είναι πως προσωπικά δεν θεωρώ πως έχω γράψει ποτέ κάτι καλό. :) Ευχαριστώ!

Dana_Semitecolo είπε...

Π.Κ., μπορεί και σαν τα μάραθα!
Ευχαριστώ!

Dana_Semitecolo είπε...

STRalien, ευχαριστώ για τις υπερβολές! Τις χρειάζομαι ειδικά αυτό το καιρό, ναι!
Ναι, έχω όλα τα χαρακτηριστικά του author: typing during night, suffering from insanity, coming from outer space etc. Μου λείπει όπως το τάλαντο!

Dana_Semitecolo είπε...

Ezak, κι έτσι δεν εμφανίζεται;;; Με μια κίνηση ματ επίσης; :)

Dana_Semitecolo είπε...

Φοραδούλα μου αγαπημένηηηη!

Μα όλα απλά είναι, το ξέρεις. Εμείς τα κάνουμε περίπλοκα, ε;

Σ'ευχαριστώ και σε φιλώ πολύ!

Δύ-στιχος είπε...

Καλό το "μεζεδάκι" σας,
πολύ ευχαριστούμε,
σύντομα περιμένουμε,
πάλι να κεραστούμε.

Δύ-στιχος

Ιωάννα είπε...

Μα και αυτή η χριστιανή με τη κοιλούμπα στο στόμα και με ένα πιτσιρίκι να τρέχει γύρωθέ της, τι τση ήθελε τσι γόβες; Και καλά δεν φοβόταν μη γκρεμοτσακιστεί από τα δεκάποντα, αλλά ένα ζευγάρι παντόφολες για μέσα στο σπίτι, δεν είχε βρε αδερφέ; Και ο άλλος ο χριστιανός ο γείτονας τσι ωτοασπίδες δεν τσι είχε ακουστά;
Σε πειράζω Ντάνα μου, πολύ ωραίο ήταν. Μπράβο!

Dana_Semitecolo είπε...

Δύ-στιχε, ευχαριστώ πολύ για το δίστιχο!

:)

Dana_Semitecolo είπε...

Σόρα Ιωάννα μου! Είδες να σε χαρώ περίσταση; Ένα ζευγάρι πασουμάκια δεν είχε εφτούνη η κυρά! Ούλη μέρα πέρα δώθε με τσι τακούνες, τον εβούρλισε το δόλιο!

Φιλιά πολλά ψυχή μου!

χωραΐτης είπε...

Το έστειλα σε φίλο μου blogger στη Θεσσαλονίκη που οργανώνει λογοτεχνική εβδομάδα εδώ: http://panosz.wordpress.com/
χωρίς να σε ρωτήσω... Αν το δημοσιεύσει εγώ θα είμαι ο ένοχος.....

K.K.

Dana_Semitecolo είπε...

Ε δεν μου έκαμες και κάνα κακό Χωραΐτη μου!

Ευχαριστώ! :)