Παρασκευή, 29 Μαΐου 2009

Live στο ΚΥΤΤΑΡΟ


Σου 'χω νέα!

Απόψε και αύριο δεν έχει debate! Μπορείς να βγεις από το σπίτι και σου 'χω και πρόταση:
live στο Κύτταρο: ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΓΥΜΝΟΙ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ

Τι είναι αυτό; Θα σου πω ή μάλλον θα σου αντιγράψω από το e-mail μου...

Ο Θάνος Ανεστόπουλος (τραγουδιστής, συνθέτης και στιχουργός των Διάφανων Κρίνων), ο συνθέτης Νίκος Πλάτανος (πιάνο) και με την συμμετοχή του μουσικού Νίκου Γιούσεφ (μουσικό πριόνι), παρουσιάζουν για δύο μοναδικές βραδιές μια οπτικοακουστική παράσταση με θεματικό τίτλο –ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΓΥΜΝΟΙ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ- Μια μοναδική συνεύρεση τριών εξαιρετικών μουσικών από διαφορετικούς τόπους που τους ένωσε η αγάπη τους για την ωραία ποίηση και το πάθος τους για δημιουργία. Τα ποιήματα που φανερώνονται γυμνά και ντύνουν τα τραγούδια. Τα ποιήματα τα αιώνια τα διαχρονικά σε απαθής καιρούς και σε αφυδατωμένες εποχές. Τα ποιήματα και οι ποιητές που αντιστέκονται σε απονευρωμένες μέρες. Η ποίηση σαν όπλο για μια καλύτερη κοινωνία. Κ.ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ,ΑΡΘΟΥΡΟΣ ΡΕΜΠΩ, ΛΑΠΑΘΙΩΤΗΣ, ΣΕΦΕΡΗΣ, ΕΛΥΤΗΣ, Γ.ΚΟΡΟΠΟΥΛΗΣ, ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ, ΣΚΑΡΙΜΠΑΣ,Ε.Α.ΠΟΕ, ΦΡΑΝΣΟΥΑ ΒΙΓΙΟΝ ΣΥΛΒΙΑ ΠΛΑΘ, Ν.ΚΑΒΑΔΙΑΣ κ.α.

Πρέπει να πας και για έναν σημαντικό λόγο που ακούει στο όνομα Νίκος Γιούσεφ, όχι ότι είναι λιγότερο σημαντικοί οι υπόλοιποι συμμετέχοντες! Όμως ο Νίκος είναι αγαπημένος φίλος, ψέματα να πω; Είναι ιδιαίτερος, είναι τελεντάρα και ανήσυχο πνεύμα και παίζει -εκτός απο εξαιρετικό μπάσο- μουσικό πριόνι.

Δες!


Πέμπτη, 28 Μαΐου 2009

Χθες βράδυ στη βεράντα


Στην σκεπαστή βεράντα με το λιγοστό φως, ακόμα και το απλό ψητό φούρνου, μοιάζει σαν το νοστιμότερο έδεσμα του κόσμου όλου! Το κρασάκι, δροσερό από το ψυγείο και το φεγγάρι μια φετούλα τόση δα κατακόκκινη -πιο κόκκινη κι από τη τοματοσαλάτα- ίσα που ξεχωρίζει στο μαύρο σκοτάδι του ορίζοντα.

Αντιθέτως, έντονα τα φώτα εκεί γύρω από το "Σταυρό", στο Καμπί και πιο κάτω ένα καράβι φωτισμένο, μοιάζει να πετάει στον ουρανό, που τίποτα δεν φαίνεται να τον χωρίζει από τη θάλασσα. Θάλασσα τόσο ήρεμη που και τα φώτα του καραβιού, φαίνονται να καθρεφτίζονται πάνω της κι ας είμαστε τόσο μακριά, στην ασφάλεια της στεριάς. Σιγαλιά.

"Κέρδισε η Μπάρτσα!", ας πιούμε σ' αυτό! Βάλε πιο δυνατά τους Εφτά Νάνους στο s/s Cyrenia αρέσει σε όλους μας και δεν υπάρχει κανείς γύρω να ενοχλήσουμε. Ο μικρός μας κάνει πως παίζει πιάνο πάνω στο τραπέζι. Καμαρώνουμε για τον εκκολαπτόμενο "Μπετόβεν". "Να σας πω! θέλω να πάω στη μπάντα. Θα μάθω τρομπόνι!", ας πιούμε και σε αυτό!

Μετά από λίγο κοιμάται, στο πέτρινο πεζούλι. Ακουμπά το κεφάλι του στα πόδια μου απαλά. Αφήνω την πλάτη μου να σταθεί στον τοίχο απαλά και ρουφάω μια μεγάλη τζούρα ευτυχίας. Της δίνω το χρόνο της να δουλέψει μέσα μου και όταν της ανοίγω να βγει, αρνείται.

Ο Γιάννης μας αναλύει το σχέδιο του: κήπος - μποστάνι. Έχει φανταστεί και πως ακριβώς θα είναι τα μαρούλια που θα φυτέψει το φθινόπωρο. "Εσύ έχεις σκοπό να κλείσεις τα μανάβικα!", τον πειράζουμε και γελάει.

Και μετά ιστορίες. Για το χωρίο. Για ανθρώπους περασμένους. Για ναυάγια στις δυτικές ακτές και λίρες χρυσές θαμμένες και... ταξίδια. Από τον Άγιο Δομίνικο, τα Κανάρια και το Ντουμπάι ως την Σκωτία, την Τσεχία και την Αίγυπτο. Τι είδες εσύ, τι είδα εγώ πως το νοιώσαμε.

Στο Κάιρο, φεύγαμε και στο check-in του αεροδρομίου, οι ουρές ήταν χιλιόμετρα. Φτάνει η σειρά μας επιτέλους. Ο υπάλληλος ψύχραιμος, μπροστά στη λαοθάλασσα ενθουσιάζεται με το καινούργιο ελληνικό διαβατήριο. Σηκώνεται πάνω και το δείχνει στον κόσμο ο οποίος, φυσικά και δεν δείχνει να ενδιαφέρεται. Φωνάζει ενθουσιασμένα  προς το μέρους τους: Κοιτάξτε! Αυτό είναι το ωραιότερο διαβατήριο του κόσμου, το Ελληνικό! Κοιτάξτε κυρίες και κύριοι! Ο δίσκος της Φαιστού, η Ακρόπολις...

Πήγε δύο η ώρα, δεν φεύγουμε. Έχουμε κολλήσει στο "ένα τσιγάρο ακόμα" και στο "μια γουλιά κρασί ακόμα". Γκρίνια για το πρωινό ξύπνημα. Τι να πουν κι εκείνοι που ξυπνούν μέσα στο καυσαέριο; Δεν πρέπει να γκρινιάζουμε, δεν πρέπει!

Αλίμονο στους μοναχούς, σκέφτομαι φευγαλέα. Εκείνους που είναι μόνοι χωρίς να το θέλησαν ποτέ. Μόνοι εντελώς είτε με τον εαυτό τους είτε με παρέα. Η Νατάσα μου λέει πως είναι πιο δύσκολη η μοναξιά με παρέα. Διαφωνούμε. Η μοναξιά με παρέα είναι τουλάχιστον πρακτική για κάποιους. Έχεις κάποιον να σου ανεβάσει το φερμουάρ του φορέματος,στην πλάτη.

Έφτασε τρεις, φεύγουμε. Φεύγουμε! Ο μπαμπάς αναλαμβάνει το "οικογενειακό βάρος" του εκκολαπτόμενου μουσικάντη. Το σπίτι μας μάς περιμένει στα δυο λεπτά απόσταση. Λίγη ώρα θα πει κανείς ωστόσο, αρκετός για να αναλογιστώ ακόμα μια φορά τη καλή μου τύχη και να την ευχαριστήσω, που απλόχερα μου δίνει χαρά, ηρεμία και γαλήνη. Στα εντελώς απλά και καθημερινά.

Αρκετός χρόνος για να αναλογιστώ την ατυχία τόσων και τόσων. Που δεν μπορούν. Ποτέ δεν μπόρεσαν και ούτε πρόκειται. Η Τύχη -το ξέρω- δεν είναι καλή με όλους και κανείς δεν μπορεί να την επιλέξει. Εκείνη επιλέγει, συνήθως κι αλίμονο σε όποιον δεν αποδεχτεί την προσφορά της!

Τι τύχη πραγματικά, να γεμίζει ο άνθρωπος μέρα με τη μέρα γνώση κι εμπειρίες και εικόνες. Μάταια; Καθόλου, θα σου πω! Επένδυση είναι, για εκείνες τις "δύσκολες" μέρες του γήρατος. Όταν πια το μεν πνεύμα πρόθυμο το δε σώμα όμως;;; Τότε θα κατεβάζω τα σκονισμένα βιβλία από τα ράφια του μυαλού και θα διαβάζω: "Στο Κάιρο, φεύγαμε και στο check-in του αεροδρομίου..."

Τρίτη, 26 Μαΐου 2009

Το πραγματικό πολιτικό δίλημμα


ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ Η' ΠΛΑΔΑΡΟΤΗΤΑ;

Μα γιατί σου φαίνεται παράλογο το ερώτημα; Με τον σοσιαλισμό είναι λογικό να διατηρήσεις τη φόρμα σου. Θα τα μοιράζεσαι όλα, θα βοηθήσει και η οικονομική "ύφεση", μια χαρά! Γιατί να τα σκας στο γυμναστήριο δηλαδή;;;

Ενώ με την Πλαδαρότητα, θα είσαι πάντα χοντρός σε όλα σου. Ναι, ναι και στους τρόπους αλλά θα σε καλούν σε περισσότερα πάρτυ, για να γελάνε μαζί σου. Θα είσαι "η ψυχή της παρέας".

Προσωπικά, σκεπτόμενη εκείνη την αγγλικούρα που υποστηρίζει το εξής: "EAT WELL-STAY FIT- DIE ANYWAY!", λέω να προτιμήσω έναν "πλαδαρό σοσιαλισμό".  Άσχημα;

Κυριακή, 24 Μαΐου 2009

Οι Οθόνες του


Μ' ένα ολόγιομο χαμόγελο, τίγκα στην ευχαρίστηση, βυθίστηκε στον μαλακό καναπέ του. Αξιοθαύμαστο πως μια απλή φράση όπως "Το έχω", μπορούσε να τον κάνει τόσο ευτυχισμένο. Κι αυτή η αναμονή, μέχρι να "το έχει" κι ο ίδιος ήταν όσο βασανιστική τόσο και γλυκειά.


Απέναντί του ο τεράστιος τηλεοπτικός του δέκτης. Πίσω, στο γραφείο, ένα laptop και δύο desktop και διάφορες οθόνες που έδιναν εικόνα από κάμερες από όλα τα σημεία εντός κι εκτός σπιτιού. Οι αγαπημένες του εικόνες ήταν εκείνες που έδινε η κάμερα που κοίταζε στον δρόμο. Χάζευε με τις ώρες τα μηχανοκίνητα που ανεβαικατέβαιναν την ανηφόρα.


Στην κρεβατοκάμαρα κι άλλος τεράστιος τηλεοπτικός δέκτης, home cinema. To θυροτηλέφωνο με οθόνη. Στην κουζίνα, μια μικρή τηλεόραση. Στο μπάνιο μια πιο μεγάλη. Δεν υπήρχε δωμάτιο χωρίς οθόνη. Είχε εμμονή με αυτές. Είχε εμμονή με την εικόνα αλλά τον μάγευε κυρίως, το πως αυτή εμφανίζοταν στο γυαλί. Προτιμούσε το φιλτράρισμα που έκανε το υλικό αντί της γύμνιας που γέμιζε το κενό ανάμεσα στο μάτι του και το αντικείμενο, το πρόσωπο ή το τοπίο στο οποίο εστίαζε.


Το σπίτι του ήταν απλό, λιτό. Μόνο στις οθόνες το παραέκανε. Είχε και διάφορες παιχνιδομηχανές που τις συνέδεε με τις οθόνες του. Οι λιγοστοί του φίλοι έβλεπαν το σπίτι του σαν μικρό παράδεισο. Τους καλούσε για να παίξουν κάποιο παιχνίδι, να δουν έναν αγώνα, κάποια ταινία με τη συνοδεία αύθονης μπύρας και πίτσας, από την πιτσαρία παρακάτω.


Παρότι είχε καταφέρει να κάνει αυτό που ήθελε στη ζωή του, να εργάζεται δηλαδή στο σπίτι, στον υπολογιστή του και να έχει γύρω του πολλές όμορφες οθόνες, υψηλής ευκρίνιας, ένοιωθε τελευταία πως κάτι του έλειπε. Ήθελε να πειραματιστεί, να δοκιμάσει κι άλλα πράγματα πάντα όμως σε σχέση με αυτές.


Μια μέρα δοκίμασε να δει όλα τα επεισόδια του Prison Break σε DVD χωρίς να κοιμηθεί. Άντεξε 32 ώρες, χωρίς ύπνο μόνο με την εικόνα. Μετά κοιμήθηκε μια ολόκληρη μέρα κι είδε όνειρο πως ήταν πλέον κι αυτός ένας φυλακισμένος που προσπαθούσε με διάφορους τρόπους να δραπετεύσει.


Καλό ήταν αλλά ήθελε και κάτι παραπάνω. Να δοκιμάσει τις αντοχές του, τα όριά του. Να ξεντώσει το μπορώ του για να δει μέχρι που θα μπορούσε να φτάσει. Αν γινόταν κάπου πιο μακριά από ότι γνώριζε, να φτάσει.


Προμηθεύτηκε αλκοόλ. Σε διάφορες μορφές και ποιότητες. Κατανάλωσε πολύ. Γύριζε από δωμάτιο σε δωμάτιο και κοίταζε τις οθόνες. Η κάθε μια του έδινε άλλη εικόνα. Καμία δεν κατάφερε να δώσει στον εγκέφαλό του το κάτι παραπάνω που ζητούσε.


Δοκίμασε διάφορα πράγματα, με φίλους ή μόνος. Δοκίμασε και να καπνίσει κάνναβη. Δεν κατάφερε τίποτα παραπάνω από το να γελάσει με τους κακομοίρηδες των τηλεοπτικών παραθύρων και να κοιμηθεί με τα ρούχα στον καναπέ.


Οργάνωσε κι ένα σεξουαλικό όργιο, το τράβηξε με την κάμερα και μετά το πρόβαλε στην γιγαντοοθόνη του. Του άρεσε που συμμετείχε ωστόσο δεν του προξενούσε τίποτα το φοβερό, το ακραίο, όταν το έβλεπε ξανά. Δεν ήταν αυτό που ερέθιζε τον εγκέφαλό του, με έναν εντελώς νέο τρόπο που θα κατάφερνε να τον εντυπωσιάσει και να προσμετρηθεί ως μια εντελώς νέα, πρωτόγνωρη εμπειρία.


Ήταν σχεδόν πεπεισμένος πως τίποτα δεν θα μπορούσε να τον κάνει να ανακαλύψει τα όριά του, όταν σκέφτηκε να δοκιμάσει το LSD. Είχε διαβάσει ένα σχετικό άρθρο στο διαδίκτυο και ήξερε θεωρητικά, πως είναι παραισθισιογόνο. Είχε την περιέργεια να δει πως θα αντιδρούσε ένας εγκέφαλος επηρεασμένος από ουσία, μπροστά σε τόσες οθόνες.


Το οργάνωσε καλά. Βρήκε τον κατάλληλο άνθρωπο που θα του έβρισκε την ουσία. Αυτός που μόλις πριν λίγο τον είχε ενημερώσει πως ήταν έτοιμος για την παράδοση. Είχε καλέσει φίλους που ήξερε πως θα ήθελαν να το δοκιμάσουν μαζί του, μιας και φοβόταν να το επιχειρήσει μόνος του. Και είχε φτιάξει ένα DVD με αγαπημένα videoclip της παρέας. Η επιλογή των τραγουδιών είχε γίνει με μεγάλη προσοχή και ήταν όλα από συναυλίες.


Τη νύχτα που ήταν όλα έτοιμα για το ιδιότυπο αυτό πείραμα, όλες οι κάμερες κατέγραφαν τους εσωτερικούς χώρους του σπιτιού. Ακόμα και το μπάνιο. Δεν ήθελε να του ξεφύγει ούτε μια εικόνα! Το σπίτι πεντακάθαρο και εξοπλισμένο με ότι χρειαζόταν μια παρέα 30ρηδων για να περάσει καλά.


Ήρθαν οι φίλοι, έβαλαν ποτά και άραξαν στους άνετους καναπέδες. Έξι άτομα η παρέα. Τα "μαγικά χαρτάκια" τοποθετημένα πάνω στο τετράγωνο, γυάλινο τραπέζι τους περίμεναν. Τα μισά είχαν τυπωμένα επάνω έναν χοντρό γάτο με μαλλιαρή ουρά και τα έλεγαν Fat Freddy και τα άλλα μισά, έναν ποδηλάτη, τον κ. Hoffman, πατέρα του LSD.


Κανείς πριν δεν είχε δοκιμάσει κάτι τέτοιο. Οι πιο τολμηροί έβαλαν ολόκληρο το χαρτάκι στη γλώσσα τους και το έγλειφαν ανυπόμονα, ρωτώντας με αγωνία "πότε θα μου σκάσει;" ενώ οι λιγότερο τολμηροί, πήραν το μισό "και βλέπουμε". Εκείνος φυσικά άνηκε στην πρώτη ομάδα. Ποτέ δεν του άρεσαν άλλωστε, οι μισές δουλειές!

Μετά από μισή ώρα περίπου, άρχισαν να σκάνε τα πρώτα βεγγαλικά μέσα στο κεφάλι του. Του άρεσε, ένοιωθε όμορφα. Ωστόσο, τίποτα το αξιοπερίεργο ακόμα, τίποτα το ιδιαίτερο από όσο φυσικά, ήταν σε θέση να καταλάβει. Βυθίστηκε στον καναπέ και πάλι, μόνο που τώρα νόμιζε πως ήταν το άνετο στόμα ενός τεράστιου θηλαστικού που απλά τον φιλοξενούσε. Τη μύτη του άρχισε να την γαργαλάει κάτι τριχωτό και μαλακό. Σε λίγο κατάλαβε πως ήταν η ουρά του Fat Freddy. Ο ίδιος ο γάτος δεν φαινόταν πουθενά αλλά καθόλου παράδοξο δεν του φάνηκε που τον γαργαλούσε η ουρά του.

Στην οθόνη οι Massive Attack, από τη συναυλία τους στο Βερολίνο το 1992. Η μουσική άρχισε σιγά σιγά να εισχωρεί μέσα του. Έμπαινε από παντού. Από τα αυτιά, τα μάτια, το στόμα και τη μύτη. Έμπαινε ακόμα και από τους ορθάνοιχτους πόρους του δέρματός του. Ούτε πως κατάλαβε πως έφυγε από το στόμα που καθόταν κι έγινε πλήκτρο κάτω από τα δάχτυλα του μουσικού. Πολύ γρήγορα έγινε χορδή βιολιού κι αμέσως μετά ένα ψηλό Λα που βγήκε άνετα από το λάρυγγα της Shara Nelson που εκείνη τη στιγμή τραγουδούσε το Unfinished Sympathy, για να μπει κατευθείαν στο μικρόφωνο και να βγει από τα δεκάδες ηχεία του συναυλιακού χώρου, σπασμένος σε χιλιάδες μικρά κομμάτια. Το καθένα από μόνο του ήταν αυτός και όλα μαζί πάλι αυτός. Μπορούσαν όμως να υπάρχουν ανεξάρτητα.

Σ' εκείνο το σημείο κάτι μέσα στον τεμαχισμένο του εγκέφαλο του έδωσε να καταλάβει πως αυτό ακριβώς ήταν ό, τι γύρευε τόσο καιρό κι ένοιωθε την απόλυτη ευτυχία καθώς επιτέλους είχε καταφέρει να το βρει! Με την υπόλοιπη παρέα, είχε χάσει κάθε επαφή εδώ και ώρα. Κάποια στιγμή του φάνηκε πως τους είδες μες στο πλήθος, εκστασιασμένους να χορεύουν. Δεν ήταν και πολύ σίγουρος αλλά δεν τον ενδιέφερε να μάθει.

Πέρασαν ώρες, μέρες. Ζούσε πλέον μέσα στις οθόνες του. Άρχισε να βλέπει την εικόνα ανάποδα. Από μέσα προς τα έξω. Έβλεπε τον καναπέ του, απέναντι άδειο. Το άνετο κρεβάτι του, στρωμένο. Την οβάλ μπανιέρα που είχε λίγο επιθυμήσει μέσα της να βυθιστεί και να γεμίσει σαπουνάδες. Μάταια. Δεν μπορούσε να βρει τρόπο να βγει μέσα από την οθόνη. Ήταν αδύνατον να βρει τον δρόμο του γυρισμού. Έπρεπε να το πάρει απόφαση πως πάντα εκεί μέσα θα ζούσε κι ας είχε αρχίσει να κουράζεται πλέον, ταξιδεύοντας σε χίλια κομμάτια από συναυλία σε συναυλία και από ήχο σε ήχο.

Κανείς δεν ξέρει αν τα κατάφερε, έστω για μια στιγμή, να βγει από την παραίσθησή του. Οι φίλοι του, τυχεροί, το άλλο πρωί τον άφησαν κι έφυγαν, είχαν πλέον επιστρέψει στη φυσιολογική κατάσταση. Βέβαια, διαφορετικοί μετά από αυτή την εμπειρία. Πίστεψαν πως θα συνέλθει. Πέρασαν μετά από μέρες και δεν τους άνοιξε. Κάποιος είχε κλειδί. Τον βρήκαν στην ίδια θέση που τον είχαν αφήσει, στον καναπέ, με μάτια καρφωμένα στην οθόνη που έπαιζε ξανά και ξανά το dvd με τις συναυλίες. Δεν αντιδρούσε σε ό,τι κι αν του έλεγαν ή του έκαναν.

Δεν ήξεραν τι να κάνουν. Υπήρχε και ο φόβος για τίποτα μπλεξίματα με την αστυνομία, αν έλεγαν την αλήθεια. Σκέφτηκαν να τον πάνε στο νοσοκομείο, να τον αφήσουν απέξω και να φύγουν μα εκεί που το κουβέντιαζαν, τον είδαν στην οθόνη, χίλια κομμάτια να τους χαμογελά κι έτσι, αποφάσισαν να τον αφήσουν στην ησυχία του. Σίγουροι πως ο φίλος τους, ήταν καλά και ασφαλής, μέσα στην γιγαντοοθόνη του.




Τετάρτη, 20 Μαΐου 2009

Κι οχτώ παλούκια...



Ναι είναι ωραία ετούτη η εποχή στο νησί. Αν βέβαια κάνεις στην άκρη, την οικονομική κρίση, τη βρωμιά που ξεφυτρώνει από τους φρεσκοκαθαρισμένους τράφους, το άθλιο λιμάνι και τόσα άλλα... και εστιάσεις στα "καλά". Τα όποια καλά.

Προσπαθώ να βλέπω τα ωραία. Τα δέντρα τα καταπράσινα και τα λουλούδια και τα πουλάκια τσίου - τσίου και τις όμορφες παραλίες που είναι καθαρές ακόμα και με λιγοστό κόσμο. Μέρα με τη μέρα, τα μέρη (μαζικού) τουριστικού ενδιαφέροντος αρχίζουν να μετατρέπονται σε κάτι άλλο, σε κάτι ξένο σε εμάς. Σαν εκείνα τα transformers (the new generation). Τότε που στην πράσινη ραχούλα, σε αυλές με γαρμπίλι ή πέτρινη πλάκα φερμένη από αλλού, θα δεις το φαινόμενο της άσπρης-πλαστικής-καρέκλας.

Αυτή η καρέκλα είναι για εμένα συνώνυμο της κατάντιας του νεο-ζακυνθινού, εμπλεκόμενου στον τουρισμό. Συνοδεύεται βέβαια με το ανάλογο πλαστικό τραπέζι, σκεπασμένο με το παραδοσιακό καρώ τραπεζομάντηλο που το προστατεύει το λευκό χάρτινο του εμπορίου. Εκείνο με τα λουλούδια, τις άγκυρες ή το χάρτη της Ζακύνθου. "Κάνε πιο εκεί το τζατζίκι να δω που είμαστε!", ένα πράγμα.

Να και οι ομπρέλες οι διαφημιστικές για τον ίσκιο. Παγωτά, μπίρες, αναψυκτικά. Όλα τα έχουμε! Και σημαίες να κυματίζουν. Όχι σημαίες τις ελπίδας, μην γελιέσαι! Σημαίες αναγνωρίσιμες από τις ορδές των τουριστών, να τις βλέπουν και να χαίρονται: "¨Τι καλά, στο ταβερνάκι που πήγαμε για καφέ, με την καταπληκτική θέα, είχε και τη σημαία μας! Απίστευτο;". Κι όμως αληθινό θα σου πω.

Παράδοση ανακατωμένη με μιζέρια, με λαμογιά και με εκείνο το "έλα μωρέ, θα τους ξαναδούμε κι άλλο;". Σίγουρα αν συνεχίζουμε να συμπεριφερόμαστε έτσι και να μην προσφέρουμε την ποιότητα που περιμένει ο επισκέπτης να δει, δεν θα ξαναδούμε ούτε αυτούς ούτε άλλους. Διότι πέσμου σε παρακαλώ, σε τι θα στηρίξει η Ζάκυνθος τον τουρισμό της; Στις φοβερές υποδομές της; Μόνο τη φύση και την παράδοσή της έχει να προβάλει, αν την καταστρέψει κι αυτή ολοκληρωτικά, τι θα μείνει; Οι σημαίες να ανεμίζουν;;;

Έτσι όπως τις βλέπω υψωμένες σε ιστούς κάθε πρωί, χωρίς να το θέλω, πάει το μυαλό μου σε εκείνον τον παλαιό και πονηρό χωριάτη, τον Νικόλα που ψάχνοντας να βρει τρόπο για να βγάλει χρήματα, επινόησε κάποιο πανηγύρι από το πουθενά. Κι έστησε τη μπαγκάδα του και πούλαγε παστέλια και φιτούρες ενώ όταν η γυναίκα του έμπαινε από μέσα για να βουτήσει κομμάτι το δάχτυλό της στο μέλι, εκείνος της αγρίευε: "απόξω Μαριέττα!". Του είχανε κολλήσει και στιχάκι που δεν το γράφω γιατί θα τον εκθέσω!

Φώναζε ο Νικόλας στους περαστικούς: "Περάστε! Έχουμε παστέλια, φιτούρες και οχτώ παλούκια για τσι γαϊδάρους!". Σαν να λέμε σήμερα: "διαθέτουμε ευρύχωρο πάρκινγκ". Έτσι κι ο Νικόλας, διαφήμιζε τη πραμάτια του και το κάτι το παραπάνω που διέθετε, τον χώρο στάθμευσης. Ώστε να τον προτιμήσουν οι πελάτες και να του αφήσουνε τη δραμή τους.

Αυτά τα "παλούκια για τσι γαϊδάρους" μου θυμίζουν και τα κοντάρια για τις σημαίες, που βλέπω. Όλα στη σειρά... Μ. Βρετανία, Γερμανία, Αυστρία, Ευρωπαϊκή Ένωση... Και σαν τα μετράω, σα να μου φαίνεται πως οχτώ είναι κι ετούτα. Βρε ναι, μαζί με της Ελλάδας εκεί πίσω, οκτώ είναι! Οκτώ παλούκια για πάσα χρήση, θα έλεγα εγώ...





Τρίτη, 19 Μαΐου 2009

ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ 2009 - ΤΑ ΜΕΣΑΙΑ ΚΑΙ ΜΙΚΡΑ

Κι επειδή κινδυνεύω να κατηγορηθώ για στήριξη του δικομματισμού, ορίστε μια γεύση από τον Μικρομεσαίο χώρο της Ελληνικής πολιτικής σκηνής...


ΣΥΡΙΖΑ: και τα μυαλά στα κάγκελα!
Δεν έχει βγάλει ακόμα σποτ, το σκέφτεται καθώς ρεμβάζει από το παράθυρο τις αγριοτριανταφυλλιές στο εξοχικό. Κομμάτια από το ποτό και το ξενύχτι... Ο αγώνας θέλει θυσίες!
Ας δούμε όμως τι κατέγραψε η κρυφή κάμερα στο εξοχικό... (Μια προσφορά του νεανικού δελτίου ειδήσεων του ΣΤΑΡ)

<a href="http://www.grapheine.com">Création de logo Graphéine</a>

ΚΚΕ: Το πτώμα σου λαέ!

Στο μεταξύ, η Αλέκα δεν έχει αφήσει οικοδομή, λιμάνι, χωράφι (στα Σούρμενα και στις γύρω περιοχές) καθώς και κανένα λαϊκό κέντρο, όπου δεν έχει εμφανιστεί. Στόχος του κόμματος, για χιλιοστή εκατοστή εξακοσιοστή πρώτη φορά, θα είναι η είσοδος στο ευρωκοινοβούλιο με στόχο την εκδίωξη των βάσεων του ΝΑΤΟ από την Ελλάδα.

Παρακολουθήστε απόσπασμα της ομιλίας της εκπροσώπου του κινήματος κας Χούλια. Ήταν κι αυτή μια από τις χιλιάδες κομπάρσες της ινδικής ταινίας που σάρωσε τα όσκαρ εφέτος, βασισμένη στην στυγνή εκμετάλλευση του ινδικού λαού από τους μεγαλοκαρχαρίες της βιομηχανίας θεάματος. Ευτυχώς βρέθηκε το κόμμα και την κράτησε να μην πέσει στα ναρκωτικά. Αμέσως μετά την ομιλία της βασανισμένης -από τον σκηνοθέτη- Χούλιας, ακολούθησε συναυλία με τραγούδια του Λοΐζου και του παλιού, καλού ελληνικού κινηματογράφου. Η Αλέκα είχε να εμφανιστεί αλλού.


<a href="http://www.grapheine.com">Création de site internet Graphéine</a>

ΛΑΟΣ : ΚΑΙ ΚΟΛΩΝΑΚΙ!

Στο ΛΑΟΣ επικρατεί συγκρατημένη αισιοδοξία. Ο Άδωνις φαίνεται να έχει "φουσκοδενδρίες" και αντιμετωπίζει προβλήματα με τη σύντροφό του, η οποία "χτυπάει" μεγαλύτερα νούμερα στη τηλεθέαση από ό,τι ο ίδιος. Ζει ένα δράμα...

Δείτε τι κατέγραψε η κρυφή κάμερα γνωστής μεσημεριανής εκπομπής που σέβεται τον εαυτό της και πάνω από όλα τον τηλεθεατή της. Η σκηνή με τα "μπουμπούκια" χρειάζεται απαραίτητα τη γονική συναίνεση πριν τη προβολή της και ένα ποτήρι νερό για τη ζαλάδα.

<a href="http://www.grapheine.com">Studio de création graphique Graphéine</a>

ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ - ΠΡΑΣΙΝΟΙ: ΕΝΑΣ ΚΟΥΚΟΣ ΔΕΝ ΦΕΡΝΕΙ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ!

Budget για διαφήμιση και τα σχετικά, δεν υπάρχει. Ο καθένας ό,τι μπορεί κάνει. Άλλωστε, δεν του το επιτρέπει και η οικολογική τους συνείδηση. Βασικό μέλημα των Οικολόγων Πράσινων, είναι να πείσουν τους γύρω τους για τις αγνές προθέσεις τους. Να καταφέρουν να "περάσουν" στη συνείδηση του κόσμου, το πρόγραμμά τους. Να γίνει η οικολογία σε όλους, τρόπος ζωής.

Το στιγμιότυπο, από φανερή κάμερα του ίδιου του Οικολόγου Πράσινου στην οποία καταγράφει την πρόοδό του στον τομέα της επικοινωνίας με τον αυριανό ψηφοφόρο. Τον ευχαριστούμε θερμά για την αποστολή του σχετικού video.



<a href="http://www.grapheine.com">Agence communication Paris Graphéine</a>

ΛΟΙΠΑ ΚΑΙ ΠΡΟΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΑ: ΤΙ ΕΙΧΕΣ ΓΙΑΝΝΗ; ΤΙ 'ΧΑ ΠΑΝΤΑ!

Από τα πολύ μικρά ή τα πρωτοεμφανιζόμενα κόμματα, δεν έχουμε αξιώσεις. Αυτά βέβαια δεν έχουν και πολλά περιθώρια για προβολή. Παλεύουν να μπουν ως αναφορές -έστω και αρνητικές- σε καμιά φυλλάδα, λόγω του πλουραλισμού του συστήματος, βλέπετε. Παλεύουν με τις προσωπικές τους Δημόσιες Σχέσεις. Είναι πάντα υπερ-αισιόδοξα και δεν το βάζουν κάτω ποτέ!

Σε αυτά τα κόμματα ειδικά, θα μου επιτρέψετε να πω από καρδιάς επιτυχία γιατί μου αρέσει η λογική του "ψηφίζω εμένα γιατί δεν μου κάνει κανείς άλλος".

Το απόσπασμα από τις κάμερες της Βουλής. Ευγενική παραχώρηση του καφετζή. Να 'σαι καλά βρε Μήτσο!




<a href="http://www.grapheine.com">agence communication Paris Lyon Graphéine</a>

Δευτέρα, 18 Μαΐου 2009

ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ 2009!

Τώρα που ξεμπερδέψαμε με την Eurovision και τα αστέρια της μουσικής σκηνής, καιρός να ασχοληθούμε με τις Ευρωεκλογές και τα αστέρια της πολιτικής σκηνής.

Ορίστε και τα πρώτα τηλεοπτικά σποτ των δύο μεγάλων αντιπάλων: Ν.Δ. και Πα.Σο.Κ.

Καλή ψήφο αδέρφια!

Ν.Δ. : ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΦΑΝΗ. ΑΥΤΗ ΞΕΡΕΙ!

<a href="http://www.grapheine.com">Création de logotype Graphéine</a>





Πα.Σο.Κ.: SOSIALISMOS OR VARVAROTHTA;

<a href="http://www.grapheine.com">Agence web Graphéine</a>

Παρασκευή, 15 Μαΐου 2009

Για έναν έρωτα - φάντασμα


Καιρό έχω να κοιμηθώ τόσο βαθειά, τόσο ολοκληρωτικά. Δεν ξύπνησα ούτε μια φορά όλη νύχτα και όταν χτύπησε το ξυπνητήρι το πρωί, ένοιωθα πραγματικά ξεκούραστη και δεν δυσκολεύτηκα διόλου να σηκωθώ.

Μπροστά στον καθρέφτη του μπάνιου, πλένομαι και χτενίζομαι μηχανικά και το μάτι πήγε και σκάλωσε σ' ένα μπουκάλι αφρόλουτρο. Δεκαπέντε χρόνια το ίδιο παραμένει. Δεν το αλλάζω. Κι εσύ το ίδιο χρησιμοποιούσες κατά τύχη και συνειδητοποιώ πως σε είδα στον ύπνο μου. Ναι, το θυμάμαι πολύ καλά τώρα!

Έχω να σε δω χρόνια, πάω από 7. Μπορεί να έχεις αλλάξει. Όλοι αλλάζουμε με τα χρόνια. Στο όνειρο πάντως, ήσουν όπως τότε. Καμία αλλαγή ούτε εξωτερική ούτε εσωτερική από όσο θυμάμαι το σενάριο. Κι ο πόνος που ένοιωσα ίδιος ήταν, σαν εκείνον που μου έδινες πριν δέκα και παραπάνω χρόνια. Είναι αστείο! Δεν θυμάμαι το βλέμμα σου πια αλλά θυμάμαι τον πόνο που μου προκαλούσες. Το σώμα όμως, έχει τη δική του μνήμη που δεν τη σβήνει ούτε το καλύτερο καθαριστικό του κόσμου!

Αναρωτιέμαι αν νοιώθω ακόμα κάτι για εσένα. Είμαι σίγουρη πως όχι αλλά δεν μπορώ να εξηγήσω και γιατί σε ονειρεύτηκα. Ποιος μπορεί να είναι ο λόγος που καταφέρνεις ακόμα να σουλατσάρεις στα όνειρά μου; Ο πόνος που λέγαμε; Το ανεκπλήρωτο; Εκείνη η ματαίωση; Ο πληγωμένος μου εγωισμός; Όλα αυτά μαζί; Τίποτα από όλα αυτά;

Η Άνοιξη! Η Άνοιξη θα φταίει και γι' αυτό. Κάνει ζέστη. Ανοίγω τα παράθυρα και μπουκάρουν ανενόχλητα τα Φαντάσματα. Φαντάσματα λέω τους παλιούς έρωτες. Γιατί αφού δεν έχουν πλέον στη ζωή μου, υλική υπόσταση, μένουν να αιωρούνται, να εμφανίζονται με διάφορες ευκαιρίες: ένα τραγούδι, μια ταινία, μια φράση, μια φωτογραφία στο άλμπουμ, ένας κοινός γνωστός.

Για φαντάσου να με διάβαζες! Αποκλείεται! Αλλά σε περίπτωση που συμβαίνει αυτό, μάθε πως θέλω μόνο να είσαι καλά. Τίποτε άλλο!


Τετάρτη, 13 Μαΐου 2009

Για πέταμα!



Δεν ξέρω και δεν θα μπορούσα να ξέρω τι πραγματικά συμβαίνει με εμάς τους Ανθρώπους. Μη με αποπαίρνεις, δεν έχω καν διάθεση για (παρα)φιλοσοφική συζήτηση. Απλά, συνεχίζω να απορώ και να εκπλήσσομαι -φορές- από τις διάφορες συμπεριφορές που βλέπω γύρω μου. Ακόμα, ακόμα και αν αυτές οι συμπεριφορές πηγάζουν από εμένα την ίδια. 

Θα είναι η Άνοιξη λέω και πάω παρακάτω, την ώρα όμως που πέφτω στο κρεβάτι κάνω αυτόματα ανασκόπηση της ημέρας και καταλήγω σε κάτι  "φοβερά και τρομερά" συμπεράσματα τα οποία γεμίζουν τους τοίχους της κάμαράς μου και δυσκολεύουν τον ύπνο μου. Θα είναι η Άνοιξη, ξαναλέω και γυρίζω πλευρό, ματαίως. 

Να, μόλις προχθές έβγαλα και το πάπλωμα κι έβαλα εποχιακή κουβέρτα για σκέπασμα αν και ακόμα στο χωριό τις νύχτες, κάνει κρύο. Αλλά είπα, μην είναι αυτό που φταίει. Φύλαξα και τις πυζάμες στο πατάρι, φτάνει πια. Τις αντικατέστησα με φαρδιές φανέλες που κυκλοφορούν από σπίτι σε σπίτι από τον καιρό της σχολικής επανάστασής μου. Αθάνατο αιγυπτιακό βαμβάκι! Με αυτά θα με θάψουν... που λέει ο λόγος!

Τι εμμονή κι αυτή να μην πετάω σχεδόν τίποτα. Τιγκάρισε το σπίτι από σωρούς άχρηστα πράγματα. Κάθε Άνοιξη κάνω εκκαθάριση και απλώς τα τακτοποιώ ή τους αλλάζω θέση. Δεν μου πάει καρδιά να πετάξω το κόκκινο τζιν που φόραγα στο πρώτο ραντεβού με τον -πως τον λέγανε;;;- πριν από 18 χρόνια. Δεν πειράζει που είναι 4 νούμερα μικρότερο από αυτό που φοράω τώρα, έχει συναισθηματική αξία. Και κάπως έτσι, δεν πετάω τίποτα. 

Δυστυχώς για εμάς, την ίδια συνήθεια έχει και ο σύντροφός μου ώσπου καταλάβαμε πως το αρκετά μεγάλο σπίτι μας, δεν μας χωράει πια. Έτσι, δυο λύσεις υπήρχαν: ή να μετακομίσουμε ή να αραιώσουμε τα πράγματα μέσα στο σπίτι. Κι έτσι ξεκίνησε η πραγματική εκκαθάριση εν μέσω συγκίνησης, θλίψης και ενίοτε οργής που εκφράστηκε με λόγια πόνου όπως: "καλά τι τα θέλω τόσα άχρηστα στυλό και τόσους αναπτήρες αδειανούς;" Δεν βρίσκεις άκρη!

Ο ένας πέταγε από εδώ ο άλλος μοιρολόγαγε από εκεί και το αντίστροφο. "Μα το μπλε μου το πουκάμισο για δόσιμο;" Μα, ναι το μπλε το πουκάμισο που έχει ξεθωριάσει από τα χρόνια και είναι πλέον γαλάζιο. Αφού δεν το φοράς, τι το θέλεις; "Αν πετάξεις τη συλλογή μου από χαρτοπετσέτες, θα σφαχτούμε!" Τις πέταξα ήδη.

Κάπως έτσι προχωράει η εκκαθάριση με αργούς και σταθερούς ρυθμούς και άρχισε το σπίτι να φαίνεται! Βρήκα και το ποδήλατο γυμναστικής χωμένο κάτω από στοίβες με διάφορα πράγματα. Το είχα ξεχάσει και μου το έλεγε: "Καλά, σε ένα μήνα το πολύ θα έχει γίνει κρεμάστρα το ποδηλατάκι". Κι όντως, μόλις έφυγαν από πάνω του τα πράγματα που το έκρυβαν, φανερώθηκε υπερήφανο και κορδωτό να κρατάει στα χερούλια του τουλάχιστον πέντε τσάντες για τη θάλασσα, σε ποικιλία χρωμάτων και μεγεθών. Επιβεβαιώθηκε.

Ένα φορτηγό πράγματα έχουμε βγάλει μέχρι στιγμής κι ακόμα δεν τελειώσαμε. Γέμισαν οι κάδοι κοντά στο σπίτι. Η Λίλη από τη Βουλγαρία, θα έχει ρούχα για τα επόμενα 3 χρόνια το λιγότερο. Να μην σου πω - γράψω για τα παλιά παιχνίδια του μικρού. Άλλη πικρή ιστορία. Ευτυχώς που ακολουθούν τα μικρότερα ξαδέρφια και ένα μεγάλο μέρος πάει εκεί, τα υπόλοιπα στο νηπιαγωγείο. 

Τελικά ωραία είναι που τα ξεφορτωθήκαμε όλα αυτά. Καθάρισε η σοφίτα και μπορούμε να εκμεταλλευτούμε το χώρο κάπως αλλιώς. Γενικά καλές είναι οι εκκαθαρίσεις, όχι μόνο στα άψυχα αντικείμενα. Ναι, δύσκολο να αποχωριστείς εκείνο το παντελόνι ή εκείνο το πουκάμισο αλλά δεν σου χρειάζεται πια! Κι όπως δεν σου χρειάζεται αυτό, δεν σου χρειάζεται και το "σκουπίδι" που σου πετάει ο άλλος μέσα από τη συμπεριφορά του. Θέμα επιλογής δικής σου είναι το αν θα δεχτείς να γίνεις ο "σκουπιδοντενεκές" του ή όχι. 

Λέω λοιπόν, μαζί με τα άχρηστα αντικείμενα της σοφίτας, να δώσω στο σκουπιδιάρικο κι ότι άχρηστο συναίσθημα με ταλαιπωρεί. Κι εσύ Συνάνθρωπε  που με πρήζεις συνεχώς με τα προβλήματά σου αφού δεν αποφασίζεις εσύ να κάνεις "ανανέωση γκαρνταρόμπας" παρά πετάς "ρουχαλάκια" δεξιά κι αριστερά, άκου για να μην παρεξηγηθούμε, εγώ θα τα πετάξω όλα στα σκουπίδια. Να το ξέρεις!



Κυριακή, 10 Μαΐου 2009

Μαμά...


...γερνάω μαμά! Και ξέρω, δεν είμαι η μόνη. Μα με πειράζει, μαμά. Με πειράζει αυτή η βαθειά ρυτίδα ανάμεσα στα φρύδια. Με ενοχλούν και οι άσπρες τρίχες στο κεφάλι μου κι όλο παλεύω με την κομμώτρια να τις καλύψω. Εκείνες όμως εκεί! Επιμένουν! Στο 4-5 λούσιμο, τσουκ! εμφανίζονται και πάλι.

Μαμά, γερνάω σου λέω! Δεν το καταλαβαίνεις;;; Πως μπορείς και είσαι τόσο ψύχραιμη απέναντι στη φθορά; Γιατί ποτέ δεν παραπονέθηκες που κι εσύ γερνάς; Εγώ στα 33 σκέφτομαι από τώρα, σε ποιον θα πάω να "τραβηχτώ" στα 40 μου. Με θλίβει που δεν αντέχω να κάνω εκείνα που έκανα έφηβη. Με τσαντίζει που νυστάζω από τη 1 κάθε βράδυ. Με εξοργίζει που δεν μπορώ να ξενυχτίσω και να πάω κατευθείαν το πρωί για δουλειά! Εσένα, όχι. Το δέχεσαι!

Βρε Μαμά, σου λέω γερνάω! Δεν μ' ακούς; Το εγγόνι σου μεγαλώνει, απίστευτα γρήγορα. Βλέπεις; Σήμερα μου έφερε κάρτα από το νηπιαγωγείο. Την είχε φυλάξει να μου τη δώσει σήμερα. Έτσι με ξύπνησε το πρωί, με φιλιά και με μια υπέροχη κάρτα! Μου έγραφε: "Χρόνια πολλά μανούλα! Σ'αγαπάω πολύ." κι έμεινα άφωνη και δακρυσμένη να κοιτάζω μια τα πανέμορφα ορνιθοσκαλίσματά του και μια από κάτω, το ζωγραφισμένο σπιτάκι με τον κήπο γεμάτο λουλουδάκια. "Είναι ανοιξιάτικη καρτούλα μαμά!", μου εξήγησε. Κι εγώ, γερνάω...

Μαμά, γερνάω και φοβάμαι γιατί ξέρω πως όλα γύρω μου γερνάνε. Ο σύντροφός μου, οι φίλοι μου, οι συγγενείς μου κι εσείς. Εσύ κι ο μπαμπάς. Μαμά, γερνάω αλλά ακόμα σας λέω "μαμά" & "μπαμπά" επιμένοντας πεισματικά να συντηρώ το Παιδί μέσα μου. Κι ας γερνάω...

Μαμά μου γερνάω! Δεν σου έφτιαξα καρτούλα όπως όταν ήμουν κι εγώ παιδάκι κι ούτε σου έκοψα λουλούδια από τη γλάστρα. Σου γράφω όμως εδώ, να το διαβάσουν όλοι:

Χρόνια πολλά μανούλα! Σ' αγαπάω πολύ!

Τετάρτη, 6 Μαΐου 2009

Ο κήπος τση νόνας



Το γνωστό -πλέον- σπίτι της νόνας, στο Ψήλωμα, Άνοιξη και Καλοκαίρι είχε πάντα την τιμητική του. Βλέπεις η σόρα νόνα μου, μπορεί να ήτανε λάμια -όπως τηνε λέγανε οι κόρες της επειδή συνέχεια τις μάλωνε- αλλά είχε τον ωραιότερο κήπο στη Χώρα. Εξακριβωμένα! Βέβαια έχουν περάσει ανεπιστρεπτί οι εποχές που ο κήπος της ήταν στις δόξες του, πάντως στη μνήμη μου θεωρείται πάντα ο καλύτερος που έχω δει ποτέ μου!

Ο κήπος τση νόνας, ερχόταν ένα γύρο από το σπίτι και μέσα του μπορούσες να βρεις ό,τι λογής φυτό ήταν ικανό να ευδοκιμήσει στο νησί. Από μια συνηθισμένη μαργαρίτα, μέχρι νεσπολιά. Και από αναρριχώμενες κολοκυθιές, μέχρι βερυκοκιές και συκιές. Όλα τα είχε η νόνα κι ό,τι δεν το είχε, άμα το συναντούσε πουθενά θα έβγαζε στα σίγουρα μία ριζούλα, για να τη μεταφυτέψει στα παρτέρια της. Κι είχε ένα "χέρι" η Αγγέλικα! Καλάμι ξερό έβαζε στη γλάστρα για να στηρίξει τη γαρουφαλιά κι εκειό εζωντάνευε και γινόταν καλαμιά!

Αν καμιά φορά τύχαινε να είμαι μαζί της, ντρεπόμουνα μη μας δει κανείς και λέει ότι του κλέβουμε τα λουλούδια κι εκείνη μου έλεγε: "Σώπα κυρά μου, μία ριζούλα τόση ε έκοψα. Δεν έκαμα και έγκλημα!" κι έτσι με καθησύχαζε.

Άνοιξη -εκεί γύρω στο Πάσχα- αρχίζαμε τις καθημερινές απογευματινές μαζώξεις με τα ξαδέρφια μου, τα άλλα γλυκιάρικα, όπως μας αποκαλούσε η νόνα. Οι φουντωμένες μαργαρίτες ήταν οι καλύτερες κρυψώνες όταν παίζαμε κρυφτό. Ποτέ δεν έλειψαν τα ατυχήματα. Ακόμα με αγκυλώνουν τα αγκάθια από τον κάκτο, όταν σκόνταψα στο τρέξιμο κι έπεσα πάνω του, με το καλοκαιρινό φορεματάκι μου. Εκείνο που μου είχε ράψει η μάνα μου και που ποτέ ξανά δεν φόρεσα αφού τα χιλιάδες μικρά αγκαθάκια του κάκτου, δεν έφευγαν με τίποτα!

Η νόνα μας συχνά μας φώναζε και μας έδιωχνε γιατί φοβόταν ότι με τις τρεχάλες θα τις σπάγαμε τους κρίνους τους και με τη μπάλα θα της καταστρέφαμε τα φυτάδια της ντομάτας και της μελιτζάνας, στο μποστάνι. Δεν ήταν και λίγες οι φορές που κάναμε ζημιές και μετά κάναμε τους ανήξερους ή τα φορτώναμε όλα στις γάτες της κυρίας Αφροδίτης, από το διπλανό σπίτι.

Μια από τις ηθελημένες μας ζημιές, ήταν η καταστροφή των τριαντάφυλλων. Εκείνη η κόκκινη με τα βελούδινα πέταλα και το άρωμα που σου έφερνε λιποθυμίες, υπέφερε συχνά από τις επελάσεις μας. Μαζεύαμε όλα τα ροδοπέταλα και αφήναμε μόνα τα κοτσάνια, γυμνά απάνω στο φυτό. Εγώ σαν μεγαλύτερη, έμπαινα κρυφά στη κάμαρα του νόνου κι άρπαζα από το κομοδίνο το οινόπνευμα. Το έβγαζα στην αυλή κρυμμένο μες στη μπλούζα μου και το παρουσίαζα σαν σπουδαίο τρόπαιο στα άλλα παιδοβόλια.

Αυτή η δουλειά, γινόταν μόνο μεσημέρι που κοιμόταν ο νόνος κι η νόνα. Φτιάναμε συνεργείο. Άλλος έκοβε πέταλα και τα έφερνε. Άλλος τα έλοιωνε καλά μ' ένα ξυλαράκι κι άλλος πρόσθετε οινόπνευμα και νερό. Μετά γεμίζαμε μπουκαλάκια με το πολύτιμο "άρωμα" δικής μας κατασκευής. Τα κορίτσια -σωστές κοκέτες- κάναμε μπάνιο, που λέει ο λόγος, με δαύτο και το κοκκινοζούμι έβαφε τα ρούχα μας. Ωστόσο, μοσχοβόλαγε για λίγη ώρα.

Σαν ξύπναγαν οι νόνοι και βγαίναν να πιούνε τον καφέ τους στην αυλή, μόνο κόλπος που δεν την έβρισκε τη νόνα μας, συνειδητοποιώντας τη καταστροφή που είχαμε κάμει ξανά, στις τριανταφυλλιές της. Αφρούς έβγαζε! Την άκουγανε μέχρι τα Ρεπάρα να φωνάζει: "Μανάδες δεν έχετε να πάτε; Που ερχόσαστε εδώ και με σταυρώνετε; Φευγάτε γρήγορα, σπίτια σας!" Και γινόμασταν καπνός ενώ ακούγαμε τον νόνο που προσπαθούσε να την ηρεμήσει: "Σώπα ορή γυναίκα. Άσε τα παιδία να παίξουνε! Τι σου κάμανε; Παιδία είναι..." Εκείνη τίποτα, ρούφαγε το τσιγάρο της νευριασμένη και μας βλαστήμαγε.

Φυσικά, μετά από λίγες μέρες, το ίδιο σκηνικό επαναλαμβανόταν. Πάλι τα παιδοβόλια θα τρέχαμε το γύρο στις αυλές. Θα παίζαμε κρυφτό μέσα στις μαργαρίτες. Θα σκαρφαλώναμε στην αμυγδαλιά. Θα γεμίζαμε τα ρούχα μας αγκάθια από τους κάκτους. Θα σπάγαμε εκείνες τις μικρές πράσινες φούσκες, που περιείχαν σποράκια και σίγουρα θα θέταμε ξανά σε λειτουργία το μικρό μας αρωματοποιείο. Πως αλλιώς μετά θα μοσχοβολάγαμε κατακόκκινο τριαντάφυλλο; Πως αλλιώς θα μας πρόσεχε κι ο εγγονός της κυρίας Αφροδίτης, από δίπλα;

(Ευχαριστώ ειλικρινά που μου το θύμησες!)


Δευτέρα, 4 Μαΐου 2009

Μέρες Μαϊού, δικές μας


Το πράσινο θα φυτρώσει και μέσα στα ξεράδια και πάνω στη πέτρα



Περιμέναμε με μια ελαφριά απογοήτευση το βροχερό τριήμερο της Πρωτομαγιάς. Ήρθε, βροχερό μεν όχι όπως το περιμέναμε δε. Έβρεξε αλλά όχι νερό. Έβρεξε ηλιόλουστες αχτίδες. Έβρεξε μυρωδιές από αγρολούλουδα. Έβρεξε μπίζι και κουκιά. Και γέλια και τρεχάλες και χαρά!

Σαν επιμελείς εργάτες, μετρήσαμε καλά τις μέρες και πήγαμε να θερίσουμε ό,τι είχαμε σπείρει πριν μήνες. Η σοδειά φτωχική αφού ούτε με λιπάσματα δηλητηριάζουμε τα χώματα κι ούτε ο καιρός μας ευνόησε. Ειδικά εκείνες οι νεροποντές της περασμένης εβδομάδας. Δεν πειράζει όμως, έστω μια μαγειρεψιά, αρκεί που γίναμε μέρος της διαδικασίας. Και το ευχαριστηθήκαμε πολύ!

Και αν δεν με πιστεύεις, όρσε ντικουμέντα:




Ανάμεσα σε παπαρούνες και χορτάρια, μπίζι τρυφερό!


Να και τα κουκιά μας!



Η πλαγιά προς τα κάτω οδηγεί στην ένωση του γαλάζιου της θάλασσας και του γαλάζιου τ' ουρανού

Σάββατο, 2 Μαΐου 2009

Γράφτο στο blog





Έχεις νέυρα; Έχεις τις μαύρες σου; Είσαι κουρασμένος; Βαριέσαι; Πονάς; Νυστάζεις; Έχεις αϋπνίες; Πεινάς; Κάτι έχεις και δεν ξέρεις τι ακριβώς; Θες να βγεις έξω; Θες να μείνεις μέσα; Θες βόλτα με το αυτοκίνητο, με μουσικές δυνατά και μπίρες; Θες να γελάσεις; Μήπως θες να κλάψεις; Θέλεις;

Θέλεις να τα πεις όλα αυτά σε κάποιον και κανείς δεν υπάρχει γύρω σου που να νοιώθεις ότι μπορεί πραγματικά να σε καταλάβει; Μήπως δεν υπάρχει κανένας γύρω σου ακόμα και κάποιος που δεν θα σε καταλάβαινε; Υπάρχει;

Θέλεις να τσακίσεις μια τιραμισού αλλά ξέρεις πως αύριο δεν θα χωράς στο τζιν σου; Θες να αρχίσεις να ουρλιάζεις αλλά φοβάσαι πως θα σε περάσουν για τρελό; Μήπως να βγεις στη βεράντα να δεις τα αστέρια έστω και με συννεφιά; Κρυώνεις;

Ό,τι κι αν έχεις. Ό,τι κι αν θέλεις. Όπως και να 'σαι. Ό,τι και να γίνεται... Γράφτο στο blog σου!

Εύκολο, ανώδυνο, ακίνδυνο και τζάμπα. Σκέφτεσαι τίποτα καλύτερο;;;
Παραλίγο να το ξεχάσω: ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!