Alma Triste

Ο καλός μου φίλος Διονύσης Μ.Κ., μου έστειλε σήμερα αυτό το τραγούδι. Λέγεται "Preguntitas Sobre Dios" και το τραγουδά ένας αργεντίνος ινδιάνος, ο Atahualpa Yupanqui. Πάντα ο Διονύσης, μου στέλνει υπέροχες μουσικές και τον ευχαριστώ ξανά γι' αυτό. Τούτο όμως, δεν είναι μόνο υπέροχο - από άποψη μουσικολογική - αλλά και τα λόγια του, είναι μικρά μαχαιράκια και μου φέρνει στο μυαλό, τούτο το πίνακα της Frida Kahlo.

Διονύση ευχαριστώ, μα θα μου επιτρέψεις να αφιερώσω τούτη την ανάρτηση, στην αγαπημένη μου Mareld. Τα λόγια του τραγουδιού, είναι σαν να γράφτηκαν για εκείνη!

Un día yo pregunté: Μια μέρα ρώτησα:
"Abuelo, ¿dónde está Dios? "Παππού ,που βρίσκεται ο Θεός;"
Un día yo pregunté: Μια μέρα ρώτησα:
"Abuelo, ¿dónde está Dios?" "Παππού που βρίσκεται ο Θεός;"
Mi abuelo se puso triste Ο παππούς έδειξε θλιμμένος
y nada me respondió. Και τίποτα δεν μου είπε
Mi abuelo murió en los campos, Ο παππούς μου πέθανε στα χωράφια
sin rezo ni confesión Χωρις προσευχές και άφεση αμαρτιών
y lo enterraron los indios, Και τον έθαψαν οι Ινδιάνοι
flauta de caña y tambor. Με καλαμένιο φλάουτο και ταμπούρλο
Al tiempo yo pregunté, Μετά από καιρό ρώτησα
"Padre, ¿qué sabes de Dios?" Πατέρα τι ξέρεις για τον Θεό;
Al tiempo yo pregunté, Μετά από καιρό ρώτησα
"Padre, ¿qué sabes de Dios? " Πατέρα τι ξέρεις για τον Θεό;
Mi padre se puso serio Ο πατέρας μου εσοβάρεψε
y nada me respondió. Και δεν μου απάντησε τίποτα
Mi padre murió en la mina, Ο πατέρας μου επέθανε στο ορυχείο
sin doctor ni protección Χωρίς γιατρό και προστασία
color de sangre minera Με το αιμα του ίδιο χρώμα
tiene el oro del patrón. με το χρυσάφι του αφέντη
Mi hermano vive en los montes Ο αδερφός μου ζει στα βουνά
y no conoce una flor. Και δεν ξέρει τι παει να πει λουλούδι
Mi hermano vive en los montes Ο αδερφός μου ζει στα βουνά
y no conoce una flor. Και δεν ξέρει τι παει να πει λουλούδι
Sudor, malaria y serpiente Ιδρώτας, μαλάρια και φίδια
es la vida del leñador. Είναι η ζωή του ξυλοκόπου
Y que naide le pregunte Και κανέις δεν τον ρωτάει
si sabe dónde está Dios. Αν ξέρει που βρίσκεται ο Θεός
Por su casa no ha pasado (γιατί) από το σπίτι του δεν έχει περάσει
tan importante señor. Τέτοιος σπουδαίος αφέντης
Por su casa no ha pasado (γιατί) από το σπίτι του δεν έχει περάσει
tan importante señor. Τέτοιος σπουδαίος αφέντης
Yo canto por los caminos Εγώ τραγουδάω στους δρόμους
y cuando estoy en prisión. Και όταν είμαι στην φυλακή
Yo canto por los caminos Εγώ τραγουδάω στους δρόμους
y cuando estoy en prisión. Και όταν είμαι στην φυλακή
Oigo las flores del pueblo Ακούω τα λουλούδια του χωριού
que canta mejor que yo. Που τραγουδάνε καλύτερα από μένα
Hay un asunto en la tierra Είναι κάτι πάνω στην γη
más importante que Dios Πιο σπουδαίο από τον Θεό
y es que naide escupa sangre Και αυτό είναι πως κανείς δεν φτύνει αίμα
pa' que otro viva mejor. Για να να ζει καλύτερα ένας άλλος
Que Dios vela por los hombres, Γιατί ο Θεός νοιάζεται για τους ανθρώπους
tal vez sí, y tal vez no, Μπορεί ναι, μπορεί και όχι
pero es seguro que almuerza Αλλά είναι σίγουρο ότι τρώει
en la mesa del patrón. Στο τραπέζι του αφεντικού.

Πως θα φορτίζω το laptop;

Ναι, είναι δεδομένο και το έχουμε ξαναπεί. Όλα πουλιούνται κι όλα αγοράζονται: οικόπεδα, παπούτσια, δάση, ψυχές, τράπεζες, τηλεοπτικοί σταθμοί, δημόσιες επιχειρήσεις, ρούχα, κορμιά, σπίτια, αξιοπρέπειες, παιδιά, σκυλιά, σεξ, αυτοκίνητα κ.ά.

Η αλλαγή είναι πως πλέον όλοι έχουμε πρόσβαση στην αγοραπωλησία. Πριν κάποια χρόνια, είχαμε ένα άλλο καθεστώς, πιο “κομμουνιστικό”. Και να θέλαμε να αγοράσουμε, δεν υπήρχε διαθεσιμότητα, παρά μόνο για τους λίγους. Τους εκλεκτούς. Και να θέλαμε να πουλήσουμε, δύσκολα βρίσκαμε αγοραστή. Τώρα έχουμε πιο “φιλελεύθερο” σκηνικό και η πρόσβαση είναι πιο εύκολη προς όλους και από όλους. Αρκεί να υπάρχει ρευστό, ασφαλώς!

Εδώ και καιρό ξυπνάω με τη σκέψη “πούλα” και κοιμάμαι με τη σκέψη “αγόρασε”. Κάποιες μέρες κι αντίστροφα. Κι όλη μέρα καταναλώνω και καταναλώνομαι και ακούω από παντού για αγοραπωλησίες. Αναρωτιέμαι, θα σταματήσει κάπου όλο αυτό; Με κούρασε! Απάντηση δεν ακούω από πουθενά και ξέρω πως ματαίως περιμένω, χωρίς αυτό να σημαίνει πως απογοητεύομαι.

Απλά να, όσα περισσότερα ακούω για “deals” τόσο πιο ψηλά θέλω να ανέβω στο βουνό, να στήσω ένα αντίσκηνο. Δυο πράγματα μόνο με κρατούν: οι τίτλοι ιδιοκτησίας και η έλλειψη ηλεκτρικού ρεύματος. Πως θα φορτίζω το laptop;

(Πρώτη ανάρτηση στο Ηλεκτρονικό Πολιτιστικό Περιοδικό: φουστανΕΛΛΑΣ ΠΟΛΙΤΗΣmos)

Σιγανοψιχάλισμα

Οι φίλοι μου ταξίδεψαν στην Αθήνα για την πολυαναμενόμενη συναυλία της Madonna (mia!). Εγώ εδώ. Δεν θέλησα να είμαι εκεί. Ποτέ δεν μου άρεσε ιδιαίτερα η ιέρεια της ποπ. Οφείλω όμως να ομολογήσω πως είναι και η ιέρεια του καλλιτεχνικού marketing. Αξεπέραστη! Την παραδέχομαι για το τσαγανό και το πείσμα της. Μέχρι εκεί όμως.

Χαζεύω από το τζάμι κάτι λιγοστές σταγόνες βρόχινες και δεν μου έρχεται κανένα τραγούδι της στο μυαλό. Ελπίζω μόνο να μην βρέξει στην Αθήνα και χαλάσει τη συναυλία! Θέλω να περάσουν καλά οι φίλοι μου.

Έχω όμως μουσική στο κεφάλι μου και πάλι. Δεν γίνεται αλλιώς. Σε συνδυασμό δε με άλλα που με απασχολούν, σιγοτραγουδώ ένα τραγούδι παλιό. Δεν είχα γεννηθεί ακόμα. Αλλά δεν έχει και σημασία.

Και σιγανοψιχάλισμα, μέσα - έξω...

Δεν θέλω κάτι να πω, και τραγουδώ...

Όταν δεν θέλω τίποτα να πω, τραγουδώ. Μη φανταστείς, συνέχεια τραγουδάω. Ακόμα κι όταν μιλάω. Επτανήσια γαρ...

Τραγουδώ κάτι που να ταιριάζει με την εποχή ή με τη διάθεση. Μπορεί και με τη μπλούζα ή τα παπούτσια μου. Δεν ταιριάζουν όλα σε όλους αφ' ενός κι αφ' ετέρου συχνά πέφτουμε όλοι, σε "στυλιστικά λάθη". Είναι ας πούμε σαν να φοράς μαύρο παπούτσι με καφέ ζώνη ή ένα μακό μπλουζάκι με βελούδινη φούστα : απαράδεκτο.

Το κομμάτι που ταιριάζει σήμερα σε όλα: μέρα, εποχή, διάθεση, ρούχα κλπ, είναι το Golden Brown των Stranglers. Είναι αυτό που λέμε "διαχρονική αξία", κάτι σαν τη κλασσική μπεζ καπαρντίνα που συναντάς πλέον παντού. Κάναμε την "ανάγκη" μας, μόδα. Όχι ότι δεν συμβαίνει συχνά.

Όσο το τραγουδώ, τόσο περισσότερο ταιριάζει. Εγώ δεν ταιριάζω με τίποτα! Και το τραγουδώ με μανία, όπως μασάς εσύ τη τσίχλα απ' το πρωί. Κι όλο σκέφτεσαι να τη φτύσεις, να απελευθερωθεί το στόμα σου αλλά όλο και με περισσότερη μανία ανοιγκλείνεις τη γνάθο.

Όμως, δεν θέλω τίποτα να πω και τραγουδώ...

Get this widget Track details eSnips Social DNA

Golden brown texture like sun

Lays me down with my mind she runs

Throughout the night

No need to fight

Never a frown with golden brown
Every time just like the last

On her ship tied to the mast

To distant lands

Takes both my hands

Never a frown with golden brown
Golden brown finer temptress

Through the ages she's heading
West

From far away

Stays for a day

Never a frown with golden brown
Never a frown

With golden brown

Never a frown

With golden brown

Ένα Τραπέζωμα ζακυθινό

Πρώτη φορά, επήγε στο σπίτι του αντρός της, λίγες μέρες αφότου αυτός την γύρεψε από τους γονείς της κι εδώκανε λόγο.

Το καντούνι μπροστά από το πατρικό του, ήταν όμορφο και της έκαμε καλή εντύπωση που υπήρχαν ακόμα, παλαιά σπίτια στο χωριό. Νόμιζε πως –όπως στα περισσότερα πλέον χωριά του Ζάντε- τα σπίτια στα χωριά είναι φουλ στο αλουμίνιο και τα μοντέρνα υλικά. Μετά έμαθε πως στα ορεινά, δεν έπεσαν τα σπίτια με τους σεισμούς του 1953 άρα εγλιτώσανε και τον εκσυγχρονισμό, της κακιάς ώρας!

Το ισόγειο του σπιτιού, ήταν ένα μικρό μπακαλικάκι από εκειά που κάποτε ήταν και καφενεία. Την υποδέχτηκαν όρθιοι τα αδέρφια του, που ήδη γνώριζε, ο πατέρας του και η θεία του, που ζούσε μια ζωή μαζί τους, αφού είχε μείνει αστεφάνωτη. Αυτή η θεία έτρεξε στη πόρτα να της δώσει μια κουταλιά μέλι, πριν μπει, για το καλό! Φόραγαν όλοι τα καλά τους χαμόγελα και άρχισαν τα φιλιά και οι αγκαλιές.

Κάθισαν στους καναπέδες και στις καρέκλες γύρω από μια ξυλόσομπα και ένοιωσε όλα τα μάτια να τηνε κοιτάνε. Για να μην δείξει την αμηχανία της, άρχισε να περιεργάζεται το χώρο και το βλέμμα της έπεσε στην οροφή. Ένας τεράστιος στριφτός κορμός κυπαρισσιού, συγκρατούσε το ταβανοπάτωμα. Ήταν πολύ όμορφο!

Δεν γνώριζε τους «κανόνες» του χωριού. Ποτέ της δεν είχε ζήσει σε κάποιο. Όταν η πόρτα άνοιξε διάπλατα, χωρίς προειδοποίηση, και μπήκε φουριόζα μια γειτόνισσα να πάρει τσιγάρα – και να τσεκάρει τη νύφη, βεραμέντε- αναστατώθηκε με την ιδέα πως όποιος ήθελε έμπαινε, όποια στιγμή ήθελε. Η καλή γειτόνισσα, μετά τις συστάσεις φυσικά, της έκαμε παρατήρηση γιατί «νύφη πράμα» εφόριε μαύρα ρούχα. Εκείνη, παραμέρισε για λίγο τους καλούς της τρόπους και απάντησε πως την επόμενη φορά θα φόραγε κόκκινα σαν τον Άγιο Βασίλη, μια που πλησίαζαν τα Χριστούγεννα. Η γειτόνισσα, εχάλασε τα μούτρα της και πήρε το δρόμο.

Ενώ ο πατέρας της, της έδωσε μία τσιμπιά με τρόπο και ρώτησε τον συμπέθερο αν ήτανε καλά στην υγεία του. Εκειός, πριν του απαντήσει, της απευθύνθηκε και την επικρότησε που δεν της πήρε η κουτσομπόλα τον αέρα! Σιγά σιγά, όλοι άρχισαν να μιλούνε με όλους και ήταν πιο εύκολα τα πράματα.

Το κέρασμα ήταν γλυκόπιοτο τριαντάφυλλο και το ήπιανε όλοι μονορούφι. Της έκαψε λίγο τα σωθικά που είχαν και κάπως στεγνώσει από την αγωνία και το άγχος της. Ευτυχώς, δεν άργησε η ώρα του φαγητού.

Περάσανε κάτω από το βόρτο, με τα παρατεταγμένα βαρέλια γιομάτα κρασί και πήγανε σε ένα άλλο σπίτι κι αυτό της οικογένειας. Παλαιά, το σπίτι αποτελείτο από διάφορα μικρά σπιτάκια. Αργότερα τα γκρέμισαν κι έμεινε μόνο το μπροστινό που είναι και δίπατο και το πίσω που του είχαν κάμει κάποια ανακαίνιση.

Στρώθηκαν στην εξάγωνη τραπεζαρία. Αν κι η μεσάλα ήταν μακριά, αναγνώρισε αμέσως το στυλ «αρτ ντεκό» και υποψιάστηκε πως επρόκειτο για κάποια αντίκα, ποιος ήξερε που, πως, πότε και γιατί. Οι καρέκλες ήταν «κακοποιημένες». Είχε αφαιρεθεί από το κάθισμά τους το καναντίδι που μάλλον κάποτε τις διακοσμούσε και τη θέση του είχε πάρει ένα κομμάτι νοβοπάν καρφωμένο στο παλαιό ξύλο και από πάνου ένα λεπτό μαξιλαράκι. Ευτυχώς, το υπέροχο σκάλισμα της πλάτης, ένα απλό λουλούδι, ήταν ανέπαφο από το χρόνο ή κάποια άλλη, ανθρώπινη επέμβαση.

Εκείνη τη τραπεζαρία, αργότερα, τηνε πήρε το νιο ζευγάρι προικιό. Ήταν φερμένη από τη Μικρασία, από τη δεύτερη γυναίκα ενός μπάρμπα τους. Τους την είχε αφημένη ως κληρονομιά μαζί με μία ξύλινη, σκαλιστή κασέλα και κάποια άλλα μικροπράματα. Η θεία είχε παραπονεθεί πως επέρασε χρόνια στη φροντίδα του γέρου θείου, σε ένα σπίτι στον Πειραιά και τελικά το σπίτι το «φάγανε» κάτι μακρινά ανίψια από άλλη οικογένεια.

Τη τραπεζαρία όμως, τα παιδιά την περιποιήθηκαν. Τηνε πήγανε σε συντηρητή, τη λουστράρανε, της πετάξανε τα παλιονοβοπάν από τις καρέκλες και της βάλανε όμορφα δερμάτινα καθίσματα με μικρά στρογγυλά καρφάκια. Τηνε κάμανε κούκλα! Κι ήταν εκείνη η τραπεζαρία που χρησιμοποιήσουν στο δικό τους σπιτικό και για πρώτη και για δεύτερη. Πάνω της έφαγε κόσμος και κοσμάκης, όλα τα καλά του Χριστού! Κι εκεί εδοκιμάζανε κάθε χρόνο το νιό κρασί. Σε δαύτη εκουβεντιάζανε και τα ευχάριστα και τα δυσάρεστα της οικογένειάς τους. Σε δαύτη γελάσανε και κλάψανε και τραγουδήσανε και μαλώσανε κι αγαπηθήκανε και μεθύσανε. Κι εκεί τους βρήκε ο θάνατος του πατέρα, μετά από πολλά χρόνια, Μεγαλοβδόμαδο.

Η μεσάλα λευκή κεντηνή. Κοφτό κέντημα στο χέρι. Ήξερε να το ξεχωρίζει από εκειό της μηχανής, της είχε μάθει η μάνα της κι ας μην ήξερε η ίδια να ράβει τίποτα παραπάνω από κουμπί. Τα πιατικά και τα μαχαιροπίρουνα απλά και όμορφα. Τα ποτήρια το ίδιο. Μέσα τους όμως άστραφτε ένα κρασί σαν τη λίρα τη χρυσή! Η οικογένεια, είχε παράδοση στο σπιτικό κρασί.

Στο τραπέζι κατέφθασαν οι πιατέλες με το φαγητό για να επιβεβαιωθεί η υποψία που της είχε προκαλέσει η οσμή του. Χοιρινό στο φούρνο με πατάτες. Από τα αγαπημένα της φαγιά. Τούτο όμως δεν ήταν μόνο του! Το συνόδευαν καλοψημένες φέτες κολοκυθιού και φρέσκιας τομάτας κι ήτανε ψημένο, στο φούρνο με τα ξύλα.

Αν κι η ίδια, αγαπούσε πολύ τα λαχανικά, δεν είχε σκεφτεί ποτέ της να τα βάλει με κρέας στο φούρνο! Κι αυτή η ανακάλυψη την ενθουσίασε, όχι όμως τόσο όσο την ενθουσίασε η υπέροχη γεύση του φαγητού. Ανέλυε τα υλικά στον ουρανίσκο της και ανακάλυψε πως σίγουρα η χοιρινή σπάλα είχε μαγειρευτεί στο φούρνο μαζί με λευκό κρασί.

Φάγανε κι ήπιανε πολύ κι αυτό βοήθησε τις δυο φαμίλιες να ξεκλειδωθούν και να κάτσουν πιο χαλαρά στις καρέκλες. Μετά από λίγα κιλά κρασί, άρχισαν και το τραγούδι. Ζακυθινές αρέκιες και καντάδες. Κι εκεί πεθερός και νύφη «ερωτεύθηκαν» σφόδρα, αφού κι οι δυο καλλίφωνοι, κράταγαν το σεκόντο στους υπόλοιπους που τραγουδάανε πρίμο. Κι ακόμα εκαταλάβανε, πως εκειός ο «έρως» θα κράταγε, μέχρι να τους χωρίσει ο θάνατος…

«Σώπα μωρέ, σώπα μωρέ τραγουδιστή, να τραγουδήσει κι άλλος. Το πόνο που ‘χω στη καρδιά, το πόνο που ‘χω στη καρδιά, να μην τον νοιώσει άλλος…» (από τα ζακυθινά λαϊκά δίστιχα, γνωστά και ως «διπλά» ή «τση φυλακής").


Η συνταγή:

Υλικά:
2 κιλά σπάλα χοιρινή
πατάτες
3 κολοκύθια μέτρια
2 τομάτες
4-5 σκελίδες σκόρδο
ένα ποτήρι του νερού λευκό κρασί
ένα ποτήρι του νερού ελαιόλαδο
2 λεμόνια
αλατοπίπερο
ρίγανη

Εκτέλεση:
Κόβουμε τη σπάλα σε φέτες, την αλατοπιπερώνουμε και την τοποθετούμε στο ταψί. Κόβουμε τις πατάτες κυδωνάτες και τα κολοκύθια σε φέτες χοντροκομμένες, στρογγυλές, τα αλατοπιπερώνουμε και τα βάζουμε γύρω από το κρέας στο ταψί. Ψιλοκόβουμε πάνω από το ταψί τα σκόρδα. Βάζουμε από πάνω τις τομάτες κομμένες λεπτές φέτες. Στύβουμε και τα λεμόνια στα υλικά, αφού έχουμε βγάλει τα κουκούτσια και περιχύνουμε με κρασί. Βάζουμε και το λάδι και στο τέλος πασπαλίζουμε λίγη ρίγανη.

Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 200 βαθμούς για περίπου 90 λεπτά. Στη διάρκεια του ψησίματος, γυρίζουμε το κρέας και τα λαχανικά, να ψηθούν και οι δυο πλευρές και να πάρουν χρώμα. Αν έχουμε την τύχη να έχουμε φούρνο με ξύλα, μετά τη μια ώρα ψησίματος, το σκεπάζουμε με ένα καπάκι το ταψί, να μην «αρπάξει» το φαγητό και το αφήνουμε άλλη μια ώρα σκεπασμένο, να βράσει ενώ έχουμε βάλει και μισό ποτήρι νερό από την αρχή.

Πάμε γι άλλες πολιτείες...

Τριών τετάρτων σήμερα το μανίκι. "Autre temps, autre moeurs", όπως λεν οι Γάλλοι. Στην ατμόσφαιρα μυρωδιά από νοτισμένο χώμα και σάπια φύλλα. Σινιάλα έναρξης μια νέας περιόδου που με φέρνει όλο και πιο κοντά σε αυτό που άλλοι, κάνουν το καλοκαίρι. Έρχεται ταξίδι!

Στους πολύβοους δρόμους, θα ήθελα ξανά να περπατήσω. Εκεί στην "Αραπιά". Να βαριανασαίνω από την υγρασία και τη σκόνη και να μ' αρέσει. Να χαζεύω ανθρώπους στο Khan-Al-Khalil και τα σύννεφα της μύγας να με κατατρέχουν. Να κοιτώ τον ποταμό με τις πολύχρωμες φελούκες για ώρες, καθισμένη στη βεράντα. Σκουρόχρωμα πρόσωπα με λευκά χαμόγελα και τεράστια μάτια, να με στοιχειώνουν μες στην χλιδή του καταλύματος κι εγώ να το αφήνω να συμβαίνει.

Στην απέραντη έρημο να ταξιδεύω. Έρημη έρημος όσο φτάνει το μάτι. Μονότονο τοπίο και τρομακτικό σαν την άγονη και αφυδατωμένη καρδιά της Soumaya που μου πούλησε χουρμάδες και φιστίκια αράπικα. Η όαση πηγή, ζωής κι ελπίδας. Το κοντράστ δυνατό. Το πιο εύφορο μέρος του κόσμου, στη μέση της πιο άγονης γης. Σαν κάποιος να τα ξερίζωσε όλα από χιλλιάδες στρέμματα και να τα μάζεχε σε μια τόση δα κουκιδίτσα του χάρτη.

Κι όταν θα γυρίσω από το ξένο καλοκαίρι, να βρω βαρύ χειμώνα θέλω, στο νησί. Ν' ανάψω τζάκι και να στρωθώ μαζί με τα χαλιά. Με ζεστά ποτά, τσιγάρα και μουσικές. Βιβλία για ανεκπλήρωτους έρωτες και χάζι στα souvenir και τις ψηφιακές φωτογραφίες στο laptop. Έχω αρχίσει να μισώ την ψηφιακή φωτογραφία. Δεν τυπώνω καμία πλέον. Όλες σε ηλεκτρονικά αρχεία. Κι αν η τεχνολογία παύσει, δεν θα 'χουμε "αναμνήσεις";

Το Ταξίδι έρχεται μα ως τότε, μπορώ να χαζεύω πιξελένιες αναμνήσεις και να συντηρώ πεισματικά στη μνήμη τις εικόνες άλλων ταξιδιών, μ' εκείνη την ενδόμυχη έπαρση: Έχω πάει εκεί!

Ερωτική Ιστορία Δωματίου

Κι αφού η θάλασσα, η πολυαγαπημένη, σας κρατά χωρισμένους στη μέση, θα σας χτίσω μια γέφυρα. Μια γέφυρα κλιμακωτή και κάθε σκαλί της θα είναι ένα πλήκτρο. Κάθε πλήκτρο, μια νότα μουσική. Κι όταν θα την περνά για να σε συναντήσει το tempo θα είναι χαρούμενο, forte, allegro και presto και vivace! Μα όταν θα επιστρέφει θα είναι βαρύ κι αργό, piano, pianissimo και θλιβερό σαν reqviem...

Όταν η Ντόρα συνάντησε τον Άνθρωπο Αράχνη...

Η σχολική μόδα εφέτος απαιτεί:

Για τα κορίτσια, τσάντα Ντόρα η εξευρενήτρια ή Barbie. Μαζί με τη τσάντα, απαιτείται πλήρης ανάλογη εξάρτιση αποτελούμενη από ασορτί τετράδια, μολύβια, γόμες, ξύστρες, κασετίνες, στυλό, χάρακες κλπ απαραίτητα αξεσουάρ. Στο ίδιο σετ απαιτείται να είναι και το παγούρι για το νερό καθώς και το δοχείο φαγητού, για τα μικρότερα κορίτσια.

Το κούρεμα των μικρών κοριτσιών, απαιτείται να παραπέμπει σε Emo κατάσταση, στο λίγο πιο θλιμμένο του αλλά χωρίς αποκλίσεις όσον αφορά στον όγκο. Σαν δεύτερη επιλογή, αν και δεν είναι τόσο στη μόδα, επιτρέπονται και τα trendy χτενίσματα, πάντα βάση του ανάλογου καταλόγου που κυκλοφορεί στη Σούπερ Κατερίνα και το Lipstick.

Τα ρούχα των νεαρών, θα πρέπει να είναι ανάλογα με το θέμα της τσάντας και των υπόλοιπων σχολικών ειδών ή έστω μεγάλων οίκων παιδικών ρούχων, ώστε να μην "χάνει" η γενικότερη εικόνα των μαθητριών.

Το ίδιο ισχύει και για τα παπούτσια, με ιδιαίτερη προτίμηση στα "σταράκια" και τα καρώ vans.

Για τα αγόρια, τσάντα Spiderman ή Superman ή κάποιου άλλου σούπερ ήρωα. Εξαιρούνται οι power rangers, είναι πλέον πασέ.

Για την υπόλοιπη εξάρτιση, ισχύει ό,τι και για τα κορίτσια στις αντίστοιχες πάντα μάρκες.

Για τους γονείς, απαιτείται η λήψη καταναλωτικού δανείου ώστε να μπορέσουν να αντεπεξέλθουν, στο ύψος των τιμών των μαρκέ προϊόντων.

Δεν θέλω τσιγκουνιές γονείς! Δεν θα το κάνετε το παιδί κομπλεξικό! Να φοράνε όλα σταράκια κι αυτό να πάει με το προπέρσινο σχέδιο nike.

Όσοι γονείς και κηδεμόνες, δεν συμμορφωθούν με τα παραπάνω, θα καλούνται για ανάκριση από το ΙΝΚΑ.

Καλή σχολική χρονιά στα πιτσιρίκια και καλές δουλειές στα καταστήματα με σχολικά είδη καθώς και στα εμπορικά ένδυσης και υπόδησης!

Ο Σχολικός Σύμβουλος

Άκρατος Οίνος

Σεπτέμβρης: Το νησί έχει χαλαρώσει αρκετά. Η θάλασσα στα καλύτερά της. Τα ηλιοβασιλέματα, "γεμάτα αναμνήσεις".

Στους αμπελώνες οργασμός τρύγου και μια κρυφή αγωνία για το "γράδο". Μύρισαν οι γειτονιές μούστο. Πιο νωρίς εφέτος. Δεν έβρεξε βλέπεις!

Στα πέτρινα αλώνια, λιγοστοί λόφοι από σταφίδες, επιμένουν να λιάζονται.

Στις κατσαρόλες βράζουν μουσταλευριές και γλυκό του κουταλιού σταφύλι, με καβουρδισμένα αμύγδαλα. Πλάθω κουλουράκια, με τα δυο χεράκια κι είναι κι αυτά με μούστο.

Στα κατώγια ακούς μιλιές μέσα από τα βαρέλια, συζητούν τα νέα κρασιά μεταξύ τους, με ζωηρό γουργουρητό. Σε μεθάνε οι αναθυμιάσεις, η σπιρτάδα της αλκοόλης.

Στις τσιπουριές, πορφυρός Αυγουστιάτης μαστελάρεται, μέχρι να γίνει μαύρος. Τα Χριστούγεννα, θα ρέει γλυκά στα ποτήρια μας και θα μεθάμε με τ' άρωμα και το χρώμα του.

- Ποιο είναι το ποτό του πάθους;
- Το κρασί!
- Ποιος είναι ο χορός του πάθους;
- Το τάνγκο!
- Χορεύουμε;
- Και πίνουμε!

- Και το κρασί χορεύει στα ποτήρια...

Στο video clip, βλέπεις και ακούς τους λατρεμένους Gotan Project στο κομμάτι "Una musica brutal" από το cd τους "La revancha del tango". Και τούτη η εκδίκηση, τρώγεται καυτή, πολλή καυτή! Τους άκουγα το πρωί στο αυτοκίνητο, στη διαδρομή για το γραφείο. Έτσι, για να πάει καλά η μέρα...

Play it again: Losing my religion

«Πάντα ματαιότης τα ανθρώπινα, όσα ουχ υπάρχει ματά το θάνατον». - Ιωάννης ο Δαμασκηνός.

Το ξανάπαμε; Το ξανάπαμε! Ε και; Θα το ξαναπούμε όσες φορές κι αν χρειαστεί. Μα όσες φορές κι αν είναι αυτές, ποτέ δεν θα το εμπεδώσουμε παρά μόνο την ύστατη στιγμή, λίγο πριν κλείσει τα μάτια μας, ο αιώνιος ύπνος κι αυτό, με την σχετική επιφύλαξη.

Μη μου λες να πιστέψω στο Θεό σου, σε παρακαλώ. Σε τίποτα δεν μπορώ να πιστέψω. Αν υπήρχε κάτι, δεν θα ζούσαμε όλη αυτή την αδικία γύρω μας. Τα δικά μας λάθη πληρώνουμε, συμφωνώ όμως πέσμου: ποιανού τα λάθη πληρώνει ένα μικρό παιδί που πεθαίνει από καρκίνο; Ποιανού τα λάθη πληρώνει εκείνο το παιδί που κακοποιείται και βιάζεται καθημερινά; Κι εκείνο που μένει ορφανό στα μικράτα του; Δεν υπάρχει Θεός κι ας σου ακούγεται εσένα βλασφημία.

Όχι δεν χρειάζομαι αποδείξεις για να πιστέψω. Χρειάζεται να αλλάξει ο κόσμος όλος, να γυρίσει τούμπα, να 'ρθουν τα πάνω, κάτω ώστε να είμαι σε θέση να συμφωνήσω μαζί σου. Ποιανού η πίστη δοκιμάζεται; Η δική μου πάντως όχι, είμαι άπιστη κι έτσι θέλω να παραμείνω. Κι είναι τόσο εύκολο να τα αποδίδεις όλα εκεί, στην δοκιμασία! Η τέλεια δικαιολογία.

Μην προσπαθείς να μου αλλάξεις γνώμη. Κάνε ό,τι εσύ νομίζεις για να σώσεις τη ψυχή σου. Εγώ τη θέλω έτσι, άσωτη. Να την τραβομαλάνε τα σκυλιά του Κάτω Κόσμου. Κι αν δεν υπάρχουν ούτε αυτά, άστηνε να παραδέρνει σε άλλες διαστάσεις, ψάχνοντας να βρει τη γαλήνη που ποτέ δεν θέλησε να έχει. Γιατί θα έπρεπε άλλωστε; Άσε με λοιπόν να ζήσω όπως νομίζω, μέχρι τη στιγμή που τα όρνεα θα ξεσκίσουν τις σάρκες μου και τα σκουλήκια θα γευτούν τα υπολείμματά μου. Έχω δικαίωμα! Δεν σ' ενοχλώ, μη μ' ενοχλείς!

Ευχαριστώ!

Οι οπαδοί του Μαζόχ & τ' άλλα τα παιδιά...

Όλη νύχτα στον ύπνο μου, πάλευα να βρω ένα κόκκινο μπλουζάκι. Είχα βγάλει όλα τα ρούχα έξω από την ντουλάπα κι έψαχνα μανιωδώς. Άφαντο το μπλουζάκι. Όταν ξύπνησα ακόμα έψαχνε το μυαλό μου να το βρει αλλά καθώς έπλενα τα δόντια μου, θυμήθηκα ότι δεν έχω κανένα κόκκινο μπλουζάκι κι ούτε ποτέ είχα.

Λίγο το όνειρο, που κατά τη γιαγιά μου σημαίνει ανακατώματα και κακές ειδήσεις, λίγο η Δευτέρα, λίγο η νύστα... πάλι άργησα να πάω στο γραφείο. Κι όχι τίποτε άλλο, είναι και 1η του μηνός Σεπτεμβρίου, του σωτήριου έτους 2008 κι αυτό είναι πολύ κακό γιατί μπορεί όλο τον μήνα να αργώ στη δουλειά ή ακόμα χειρότερα όλο το Φθινόπωρο, ή ακόμα και όλο το εξάμηνο Φθινόπωρο - Χειμώνας. Αλλά δεν είμαι προληπτική άρα δεν με νοιάζει!

Στο γραφείο, ρίχνοντας μια ματιά στις ειδήσεις, του in.gr, κι αφού δεν έχω ακόμα χωνέψει, τα νέα μέτρα για την πάταξη της φοροδιαφυγής, βεβαίως - βεβαίως, διαβάζω ότι κόβεται η πίστωση των φαρμακοποιών για χιλιάδες ασφαλισμένους του Δημοσίου, ελεύθερους επαγγελματίες, δικηγόρους κ.ά. Δεν αντέχουν πλέον την γραφειοκρατία και την χρονική υστέρηση προκειμένου να πληρωθούν τα φάρμακα που έχουν στο μεταξύ χορηγήσει, στους ασφαλισμένους. Και να που μου βγήκε τ' όνειρο!

Στο μεταξύ στη Βραζιλία, το κράτος καλύπτει τα έξοδα της επέμβασης αλλαγής φύλου, στους πολίτες του. Στη Βραζιλία που τα 3/4 του λαού, ζει σε παράγκες. Ίσως βέβαια γι' αυτό η Βραζιλία να προχώρησε σε τέτοια παροχή. Ενώ εδώ, που πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι ζούνε σε βίλες, σου λέει το κράτος, δεν χρειάζονται φαρμακευτική κάλυψη από τα ασφαλιστικά ταμεία. Κι εδώ που τα λέμε, δεν έχουν άδικο. Δεν μπορείς κυρία μου εσύ να έχεις στο σπίτι σου Φιλιππινέζα αλλά να σου πληρώνει τα φάρμακα το Δημόσιο. Βέβαια, ας μην μας κάνανε τις κρατήσεις για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και δεν θα είχαμε πρόβλημα να τα πληρώνουμε μόνοι μας.

Δεν θα αναλύσω και πάλι το πόσο χάλια είναι το ασφαλιστικό μας, ας το κάνει ο Παπαδάκης ή ο Καμπουράκης ή όποιος άλλος σε -άκης. Εμένα μ' ενδιαφέρει που μαζί με τόσους ηλίθιους που ψηφίζουν τους καραγκιόζηδες, την πληρώνουμε κι οι υπόλοιποι. Καλά που με όποιον και να κουβεντιάσεις, είναι έξω φρενών με την ακρίβεια και την οικονομία που πάει κατά διαόλου, με τα σκάνδαλα αλλά και το χτένισμα της κας. Νατάσας Καραμανλή. Φυσικά κανείς δεν λέει ανοιχτά ότι τους ψηφίζει. Όλοι παραπονιούνται, κανείς δεν είναι ευχαριστημένος και στις εκλογές, τρέχουν πρώτοι-πρώτοι να κάνουνε το καθήκον τους.

Γι 'αυτό σου λέω, αγαπητή μου Φιορούλα, δεν "είμεθα έθνος ανάδελφον", είμαστε έθνος "και πονάω και μ' αρέσει και κουνάω και τη μέση".

Άντε καλό μήνα!

It's Party time!?

Θυμάσαι εκείνα τα πάρτυ που κάναμε παλιά; Με ροκ στη διαπασών και μπύρες. Να καπνίζουμε μανιωδώς λες και δεν θα καπνίζαμε ποτέ ξανά. Να καβαλάμε μηχανάκια τρικάβαλο και να τρέχουμε στον Λαγανά για ένα σφηνάκι κίτρινη τεκίλα.

Ξενύχτια για διάβασμα και το λεωφορείο για το σκολειό που όλο το χάναμε. Το πρωινό κονιάκο στο Καφενείο, χειμώνα. Τρέξιμο μετά μες στις λάσπες να μπούμε από πίσω στο προαύλιο, μην μας τσακώσει η διευθύντρια.

Τα μπιλιάρδα στου Στράτου και οι ώρες οι ατέλειωτες στο στρογγυλό της πλατείας. Τα μπουγελώματα και οι έρωτες. Εκείνοι οι ανυπόφοροι έρωτες που μας τρώγανε τα σωθικά και που τώρα φαντάζουν της πλάκας.

Η βαθειά φιλοσοφία για το μέλλον του μάταιου τούτου κόσμου και οι καταλήψεις. Οι φωνές, τα γέλια, τα κλάματα, τα φιλιά, οι εκδρομές, τα τραγούδια, οι κοπάνες...

Ξέρεις τι μου λείπει πολύ; Ένα πάρτυ! Ένα αληθινό πάρτυ! Με μουσικές δυνατές και ξύδια. Και μια "σούπα" με τη βέσπα, να ματώσει το γόνατο. Ένα πάρτυ, με όλους εκείνους που πέρασαν, έφυγαν, ξαναγύρισαν, έμειναν εκεί, δεν γύρισαν ποτέ. Ένα πάρτυ, μια μπύρα κι ένα τσιγάρο. Απλά...

To video, από το συγκρότημα των παλιών φίλων και συμμαθητών, ΣΟΚ. Πάντα με κάνει να δακρύζω, από χαρά και λύπη μαζί.

Alleluia!

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες τέλειωσαν. Τα κύματα των τουριστών αρχίζουν να εγκαταλείπουν τις ακτές μας, αφήνοντας πίσω τους, μόνο τα βρώμικα σημάδια τους και κάτι cents. Το καρπούζι έχει φτάσει "μία κλωτσία", τουτέστιν είναι πάμφθηνο, και συνήθως άνοστο. Ο Άγιος -μεγάλη η Χάρη Του- είναι στη Θύρα Του και το νησί στο ζενίθ της τουριστικής κίνησης. Αύριο που θα βαρέσει το "καμπανάκι" και θα τα μαζέψουν και οι πανηγυριτζίδες, το Ζάντε θα επανέλθει σιγά - σιγά στους γνωστούς του ρυθμούς, με τους ξένους τουρίστες να σουλατσάρουν και το Φθινόπωρο προ των πυλών.

Όχι, κανένα παράπονο δεν κρύβουν τα λόγια μου επειδή "φεύγει" το καλοκαιράκι και καμία στεναχώρια διότι για εμένα -και για πλήθος ζακυνθινών- το καλοκαίρι τώρα αρχίζει! Δεν υπάρχει ιδανικότερος μήνας από τον Σεπτέμβρη για διακοπές, ακόμα κι αν δεν έχουμε τη δυνατότητα να ταξιδέψουμε εκτός του στενού κλοιού των ακτών μας.

Η πολλή δουλειά έχει φύγει, ο καιρός παραμένει καλός, κάποια χρήματα έχουν μείνει στις πούρσες μας -λίγα ή πολλά- και αρχίζουμε να χαλαρώνουμε και να απολαμβάνουμε κι εμείς επιτέλους, τις παραλίες μας!

Πάντως, αν μπορούσα να πάω διακοπές, τη Βραζιλία θα επέλεγα και την προτείνω ανεπιφύλακτα! Αν μη τη άλλο, γιατί να μην στηρίξεις οικονομικά ένα κράτος, του οποίου το σύστημα υγείας, καλύπτει τα έξοδα της επέμβασης αλλαγής φύλου, που θέλει να κάνει ένας πολίτης; Αυτά είναι κοινωνικές παροχές του Κράτους, όχι τα εκπτωτικά κουπόνια για αγορά βιβλίων από την Εργατική Εστία (τα οποία στην ουσία τα έχουμε πληρωμένα χρυσά)!

Σκέφτομαι δε το δικό μας χάλι -και στην Υγεία- που για να σου γράψει ο γιατρός του ΙΚΑ ένα φάρμακο, πρέπει να περιμένεις ώρες στην ουρά και μου έρχεται να βάλω τα κλάματα! Μην μιλήσω για τις εξετάσεις, που πρέπει να στις γράψει ο γιατρός, να τις κάνεις έξω, να τις πληρώσεις και μετά να ξαναπάς στο Ίδρυμα για να πάρεις ένα ποσοστό από τα έξοδα που έχεις ήδη κάνει.

Βέβαια, αν τα χρήματα που σου παρακρατούνται από το μισθό σου κάθε μήνα, τα έδινες εσύ σε μια ιδιωτική ασφάλεια, ώστε να σου παρέχει ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, τέτοια προβλήματα θα ανήκαν στη σφαίρα του φανταστικού. Αφήστε τα φάρμακα ειδικής κατηγορίας, που είναι απολύτως αναγκαία για να κρατηθεί στη ζωή ένας ασθενής αλλά μέχρι να ξεπεράσει την γραφειοκρατία των Ασφαλιστικών Ταμείων, να αποφανθούν τα τζιμάνια για το πόσο απαραίτητα είναι τα πανάκριβα αυτά φάρμακα και να τα προμηθευτούν, πεθαίνει πριν προλάβει να τα χρησιμοποιήσει.

Μετά από όλα αυτά λοιπόν, πως να μην με εντυπωσιάζει το Σύστημα Υγείας της Βραζιλίας, που στην τελική, δεν έκανε και τίποτα παραπάνω από το να καλύψει μια πολύ συγκεκριμένη ανάγκη, των πολιτών της. Υπερβολικό; Ίσως! Εμάς ας μην μας κάνουν ανάλογες παροχές, μπορούν τουλάχιστον να μας εξετάζουν οι γιατροί όταν χρειάζεται, χωρίς να μας λένε "έλα καλύτερα στο ιατρείο μου";

Αλλά ξέφυγα από το θέμα και δεν κάνει... Καλές διακοπές ήθελα να ευχηθώ στους Ζακυνθινούς και σε όλους τους κάτοικους των τουριστικών περιοχών, για τους οποίους επιτέλους, αρχίζει το καλοκαίρι... και χωρίς επιδότηση!

Εντελώς Άσχετο: Έσπαγα το κεφάλι μου τόσο καιρό, να καταλάβω το κρυφό νόημα πίσω από την συναυλία του Γιάννη Πάριου τις προάλλες, στο νησί μας. Τελικά αποφάνθηκα: Για να τραγουδήσει ζωντανά στη Νομαρχία το σουξέ του "Το πουλάω το σπίτι".

Άσχετα Σχετικό: Απόψε στα Νταμάρια της Λιθακιάς, θα δούμε Νιόνιο Σαββόπουλο & Θανάση Παπακωνσταντίνου. Θα είναι κι ο εξαιρετικός μουσικός, Γιώτης Κιουρτζόγλου μαζί τους. Ελπίζω να μην είστε κουρασμένοι από τα ψώνια στο πανηγύρι και να μπορέσετε να έρθετε κι εσείς...

Σχετικό με το άσχετο: Ένα τηγανάκι αντικολλητικό, δεν πρόλαβα να μπω να πάρω! Κόλλησα στις ντουμάνες και στα είδη προικός. Σκέφτομαι να αιτηθώ στο Λιμενικό Ταμείο, να βάζει τα κατσαρολικά στις μπροστινές θέσεις της παραγκούπολης ώστε να έχουμε άμεση πρόσβαση.

Παιδιά τέρμα το χόρτο, βγήκε τριπλό ΡΑΠΟΡΤΟ!

Φαινόμενα μαζικής υστερίας και κατάθλιψης. Απειλές για αυτοκτονίες, νευρική ανορεξία, αλκοολισμός, χρήση ψυχοτρόπων ουσιών κ.ά., παρατηρήθηκαν ως εκδηλώσεις στερητικού συνδρόμου, λόγω της έλλειψης του περιοδικού ΡΑΠΟΡΤΟ, τους τελευταίους μήνες.

Ευτυχώς, οι συντάκτες του περιοδικού, μας λυπήθηκαν και έδωσαν στην κυκλοφορία τριπλό τεύχος του περιοδικού, ώστε να έχουμε να διαβάζουμε!

Σπεύσατε να προμηθετείτε αρκετές ποσότητες, ώστε να μην ξεμείνετε πάλι στο μέλλον!

Υ.Γ. : Φήμες που κυκλοφρούν σχετικά με το ντοπάρισμα των Ελλήνων αθλητών στο Πεκίνο, λόγω έλλειψης του περιοδικού, εξετάζονται από επιτροπή που σύστησε η ΔΟΕ και η οποία απαρτίζεται από ειδικούς επιστήμονες καθώς και εμπορικούς αντιπρόσωπους.

Αυτό που λέμε Casta Diva...

Είναι πραγματική Τύχη να έχεις καλούς φίλους και δεν έχω παράπονο, είμαι ευνοημένη και σε αυτόν τον τομέα. Πέρα όμως από τις "βαρύγδουπες" ή "κιασαδόρικες" εισαγωγές, θέλω με τούτο το πόστο να ευχαριστήσω έναν καλό φίλο που είχε την ευγενική καλοσύνη να μου χαρίσει κάποια βιβλία. Είναι πραγματικά το καλύτερο δώρο που μπορεί να μου κάνει κάποιος κι όμως, πολύ σπάνια μου συμβαίνει. Αντιθέτως, δωρίζω πολύ συχνά βιβλία σε φίλους και συγγενείς και το θεωρώ ιδιαίτερο και σημαντικό, αφού με βάζει στη διαδικασία να επιλέξω κάτι που θα κεντρίσει το ενδιαφέρον του άλλου και φυσικά αυτό δεν είναι πάντα εύκολο!

Μεταξύ λοιπόν, άλλων ενδιαφέροντων τίτλων, ο καλός φίλος μου έστειλε το βιβλίο της Αλεξίας Κουλούρη, "Με στόχο τον Ωνάση - Στοπ καρέ του παπαράτσο Δημήτρη Κουλούρη", το οποίο και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ, του συμπατριώτη μας Διονύση Βίτσου. Κι αυτό ήταν από τα βιβλία που θέλησα αμέσως να ξεφυλλίσω αφού πέρα από το ίδιο το θέμα, η φωτογραφία του εξώφυλλου -η οποία απεικονίζει τον μεγιστάνα να διαβάζει ανέμελα την εφημερίδα του, επάνω στη θαλαμηγό του- με τράβηξε σαν δυνατός μαγνήτης.

Παρατηρώντας την αργότερα, στο εσωτερικό του βιβλίου, ένοιωσα πως η φωτογραφία αυτή που είχε καταφέρει να τραβήξει ο Κουλούρης, είναι η πιο χαρακτηριστική, η πιο αντιπροσωπευτική που έχω δει ποτέ μου. Είναι μια εικόνα που χωρίς να ξέρεις ποιος είναι, μπορείς να το καταλάβεις. Είναι 100% Ωνάσης!

Δεν θέλω σε καμία περίπτωση να μειώσω την αξία των υπόλοιπων φωτογραφιών, που εμπεριέχονται στο βιβλίο. Άλλωστε και να ήθελα, δεν θα μπορούσα αφού είναι όλες εξαιρετικές. Εξαιρετικές όμως και οι ιστορίες που κρύβονται πίσω από τις εικόνες, τις οποίες -με λιτό κι αυθόρμητο τρόπο- μας αφηγείται η κόρη του γνωστού φωτορεπόρτερ και δημοσιογράφος, Αλεξία.

Ο Κουλούρης, φαίνεται πως είχε γίνει η σκιά της οικογένειας Ωνάση αλλά η σχέση τους ήταν ισορροπημένη αφού το κάθε μέλος έπαιρνε αυτό που ήθελε από αυτήν. Και τα πράγματα ήταν εντελώς καθαρά και ξάστερα, όπως θα έπρεπε να είναι σε κάθε σχέση!

Αυτό το ταξίδι στο χρόνο που μας χαρίζει η Αλεξία Κουλούρη, το βρίσκω πολύ όμορφο κι ας έχει εκείνη την γλυκόπικρη γεύση της νοσταλγίας ή της επιθυμίας η οποία ωστόσο, είναι εντελώς μάταιη...

Οδηγός Αντιμετώπισης του Παραθεριστή Γείτονα

Το καλοκαίρι και ιδιαίτερα τον Αύγουστο, οι περισσότεροι Έλληνες κάνουν διακοπές. Ειδικά οι κάτοικοι των αστικών κέντρων. Εγώ όμως δεν κάνω διακοπές το καλοκαίρι. Ζω σε επαρχία και μάλιστα σε νησί. Μια συνειδητή απόφαση αφού ήθελα ένα -κατά τη γνώμη μου- καλύτερο επίπεδο ζωής. Έχω όμως να αντιμετωπίσω το εξής φαινόμενο: τους συντοπίτες παραθεριστές. Εκείνους που κάθε Πάσχα κι Αύγουστο, επιστρέφουν στα νησιά και στα χωριά τους, μακριά από την τρέλλα της καθημερινότητάς τους. Μια τρέλλα όμως που την μεταφέρουν στους τόπους καταγωγής τους, με τον χειρότερο δυνατό τρόπο.

Επειδή αντιμετωπίζω έντονα το πρόβλημα του γείτονα παραθεριστή, κατέγραψα τρία κλασσικά προβλήματα και τρόπους αντιμετώπισής τους, δοκιμασμένους και αποτελεσματικούς. Ελπίζω ο μικρός αυτός οδηγός, να βοηθήσει κι άλλους που υποφέρουν από την ίδια μάστιγα...

1. Ηχορύπανση

Το Πρόβλημα: Ο γείτονας βάζει τέρμα τα σκυλάδικα από τις 8 το πρωί. Φωνάζει και χαχανίζει ασταμάτητα, όλες τις ώρες της μέρας. Βρίζει το σύστημα που είναι σάπιο και δεν του επιτρέπει να πάει κάπου αλλού διακοπές. Στο κινητό του λέει στους φίλους πόσο τέλεια περνάει στο χωριό του πατέρα του. Και άλλα.

Τρόποι αντιμετώπισης:

Σχέδιο Α: Ζητάς ευγενικά να περιοριστεί η ηχορύπανση γιατί έχεις μικρά παιδιά (αν έχεις), δουλεύεις πολλές ώρες και εξηγείς με τον καλύτερο τρόπο πως οι ώρες κοινής ησυχίας ισχύουν και στην επαρχία.

Αποτέλεσμα: Αρνητικό. Σκασίλα του, του γείτονα για τις δικές σου ανάγκες. Είναι διακοπές και θεωρεί πως έχει δικαίωμα να κάνει ότι θέλει όποτε το θέλει.

Σχέδιο Β: Βάζεις τέρμα την μουσική την ώρα που ξέρεις πως κοιμάται. Τι πως το ξέρεις; Αφού κάνει ησυχία, λείπει ή κοιμάται. Τσεκάρεις αν είναι το αυτοκίνητο από κάτω και αν είναι κάνεις όση περισσότερη φασαρία μπορείς. Θα σου στοιχίσει για μια μέρα την ξεκούρασή σου αλλά αξίζει τον κόπο.

Αποτέλεσμα: Μέτριο. Για μία με δυο μέρες μαζεύεται αλλά μετά το ξεχνάει και κάνει τα χειρότερα.

Σχέδιο Γ: Ξεκινάς τις δολιοφθορές. Ξεκινάς από τα λάστιχα του αυτοκινήτου. Αν δεν συνετισθεί του κόβεις το καλώδιο της κεραίας της τηλεόρασης και σε εξτρίμ καταστάσεις, κόβεις το καλώδιο παροχής ρεύματος.

Αποτέλεσμα: Καλό. Τουλάχιστον για μια εβδομάδα, δεν θα σε ενοχλήσει. Αλλά επειδή συνήθως κάθεται ένα μήνα και ίσως αρχίσει ξανά τα ίδια, υπάρχει και σχέδιο Δ.

Σχέδιο Δ: Ξεκατίνιασμα. Αρχίζεις και τους βρίζεις, τους πετάς στην αυλή βρωμόνερα. Αφήνεις σκουπίδια κάτω από το παράθυρό του. Τον κουστομπολεύεις δυνατά, κάνοντας σχόλια για την εμφάνισή του, το αυτοκίνητό του, το τραπεζομάντηλό του και ότι άλλο σου έρθει στο κεφάλι. Δεν είναι ανάγκη να τα λες αυτά σε κάποιον άλλον, μπορείς απλά να προσποιηθείς πως μιλάς με κάποιον στο τηλέφωνο.

Αποτέλεσμα: Εξαιρετικό. Του έχεις μιλήσει στη γλώσσα του. Μαζεύεται και δεν σε ενοχλεί μέχρι να φύγει. Μετά πάει στην Αθήνα και λέει πόσο χωριάτης είναι ο γείτονάς του και πόσο τον ζηλεύει που ξέφυγε από την επαρχία και κατάφερε να ορθοποδήσει στην Αθήνα, αφού έχει καταφέρει να δουλεύει ταμίας σε σούπερ μάρκετ και μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει, έχει τον μισθό του, ενώ εκείνος ζει απομονωμένα στο νησί και δεν έχει την δυνατότητα ούτε τον Τερλέγκα να δει ζωντανά. Για εσένα βέβαια, μετράει μόνο το αποτέλεσμα.

2. Κατοικίδιο

Το πρόβλημα: Ο γείτονας έχει σκύλο. Στο διαμέρισμα τον έχει μέσα στο σπίτι και τον βγάζει για κατούρημα 5 φορές τη μέρα. Στις διακοπές, το αφήνει να απολαύσει την φύση της αυλής του γείτονα, ο οποίος είσαι εσύ.

Τρόποι Αντιμετώπισης:

Σχέδιο Α: Ζητάς ευγενικά να μαζέψει το κατοικίδιό του, που χέζει στην αυλή σου και κατουράει τα λάστιχα του αυτοκινήτου σου. Του εξηγείς ήρεμα πως δεν είσαι υποχρεωμένος να μαζεύεις τις ακαθαρσίες του σκύλου του και πως για τον ίδιο λόγο εσύ δεν έχεις δικό σου κατοικίδιο.

Αποτέλεσμα: Σκατά, παντού.

Σχέδιο Β: Μαζεύεις σε μια σακούλα τις ακαθαρσίες του σκύλου του και του τα κρεμάς στην εξώπορτα.

Αποτέλεσμα: Μέτριο. Για δυο - τρεις μέρες, κρατάει το σκύλο δεμένο στην αυλή του. Μετά τον αμπολάει να χαρεί τη φύση...

Σχέδιο Γ: Μαζεύεις με το φαράσι τις ακαθαρσίες του σκύλου του και τις πετάς στην αυλή του.

Αποτέλεσμα: Καλό. Βέβαια σε κατηγορεί πως δεν αγαπάς τα ζώα και πως είσαι παράξενος αλλά για μια εβδομάδα, έχεις καθαρή αυλή. Αν είσαι τυχερός, ίσως και για δυο εβδομάδες.

Σχέδιο Δ: Απλώνεις τις ακαθαρσίες του σκύλου, το αυτοκίνητό του, την πόρτα του και το παράθυρό του.

Αποτέλεσμα: Εξαιρετικό. Αν αντέξει τη βρώμα και δεν φύγει, έχεις καθαρή αυλή για όλο το υπόλοιπο διάστημα της παραμονής του. Βέβαια γυρνώντας στην γειτονιά του, θα σε κατηγορήσει που τον φθονείς γιατί έχει σκύλο και γιατί αυτός κατάφερε να ξεφύγει από την επαρχία ενώ εσύ ξέμεινες εκεί στο χωριό και χωρίς σκύλο!

3. Φοβού τον γείτονα και δώρα φέροντας

Το πρόβλημα : Ο γείτονας έρχεται για διακοπές! Από την πρώτη κιόλας μέρα σου κάνει επίσκεψη και σου φέρνει και δώρο: Μια εξάδα ποτήρια χυμού από τον Βασιλόπουλο. Τον πληροφορείς ότι υπάρχει και στο νησί Βασιλόπουλος και παθαίνει σοκ με την εξέλιξη της επαρχίας. Αρχίζει και ρωτάει για τους άλλους γείτονες και να κουτσομπολεύει. Μετά από λίγο σου πετάει: Βρε Μαράκι (πουχου), πότε θα κάνεις πάλι από εκείνους του ωραίους κολοκυθοκεφτέδες που είχες κάνει πέρυσι; Όλο το χειμώνα τους ονειρεύομαι! Σε επισκέπτεται σε τακτά χρονικά διαστήματα και ειδικά τις ώρες του φαγητού. Στρώνεται στο τραπέζι ενώ σου λέει "έχω φάει αλλά ένα μεζέ θα τον δοκιμάσω, από τα χεράκια σου" και μετά απαιτεί να του δώσεις λίγες ντομάτες από τις δικές σου που ωραιότερες δεν έχει φάει, λίγο κρασί από το δικό σου γιατί τα εμφιαλωμένα είναι ξεπλύματα, μερικά λεμόνια γιατί τα δικά σου μοσχοβολάνε και σίγουρα ένα κοτόπουλο δικό σου ντόπιο που έχει να φάει από πέρυσι κι έχει μπουχτίσει το ΜΙΜΙΚΟΣ.

Τρόποι Αντιμετώπισης:

Σχέδιο Α: Αποφεύγεις ευγενικά τις επισκέψεις. Την ώρα που έρχεται, σηκώνεσαι και φεύγεις προσποιούμενος πως έχεις δουλειά.

Αποτέλεσμα: Αρνητικό. Στην έχει στημένη κι εσύ δεν μπορείς να τον αποφεύγεις μονίμως. Άλλωστε του μυρίζει το φαγητό σου την ώρα που μαγειρεύεις και με το που θα ακούσει μαχαιροπίρουνο στο τραπέζι, τσουφ σου εμφανίζεται φάντης μπαστούνης.

Σχέδιο Β: Για μια εβδομάδα τρως εκτός σπιτιού. Μην σκέφτεσαι τα έξοδα! Είναι ίσα με αυτά που γλιτώνεις από το φόρτωμα του γείτονα και της οικογένειάς του, βεβαίως βεβαίως. Αποτέλεσμα: Μέτριο. Με το που θα καταλάβει πως είσαι σπίτι, θα έρθει να σου ζητήσει ζάχαρη, καφέ, ντομάτες, λεμόνια, αγγούρια, σκόρδα, κρεμμύδια, κρασί, λάδι και ό,τι άλλο του κατέβει στο κεφάλι. Γλιτώνεις μόνο το πλύσιμο των παραπάνω πιάτων.

Σχέδιο Γ: Κλείνεσαι για λίγες μέρες στο σπίτι και δηλώνεις ασθένεια. Καλύτερα κάτι επίπονο και κολλητικό όπως π.χ. γαστρεντερίτιδα. Αποτέλεσμα: Καλό. Θα γλιτώσεις αρκετές μέρες από την ενοχλητική και φορτική παρουσία του αλλά θα πρέπει να κάτσεις κλεισμένος στο σπίτι.

Σχέδιο Δ: Γίνεσαι αγενής. Ό,τι και να σου ζητήσει δεν του δίνεις. Λες πως δεν έχεις, σου τελείωσε. Όταν σου θρονιάζεται στο τραπέζι, δεν του βγάζεις σερβίτσιο και δεν του δίνεις ούτε νερό να πιει.

Αποτέλεσμα: Αρκετά καλό. Σε θεωρεί κακό χωριάτη, άξεστο και απολίτιστο και φορτώνεται στον απέναντι γείτονα. Γυρνώντας βέβαια στο σπίτι του, λέει σε όλους πόσο άσχημα του φέρθηκαν στο χωριό του και πως πάνε εκείνες οι παλιές, καλές εποχές που ο κόσμος έδινε και το φαΐ του στον γείτονα. Θα αποδώσει το γεγονός, στην ζήλια σου που αυτός ξέφυγε από την επαρχία κι άνοιξε το μυαλό του, σε αντίθεση με εσένα που ξέμεινες εκεί.

Καλή επιτυχία!

Μαχμούντ Νταρβίς

"Θα επιθυμούσα να διαβάζομαι ως ποιητής και όχι ως αγωνιστής" Μαχμούντ Νταρβίς

Η κηδεία του Παλαιστίνιου ποιητή, σήμερα στη Ραμάλα για να μπορούν να επισκέπτονται τον τάφο του, όσοι το επιθυμούν. Ο ίδιος κρίνεται ανεπιθύμητος στα Ισραηλινά εδάφη -αν και γεννήθηκε στην Γαλιλαία- ακόμα και μετά θάνατον.

I Come From There

I come from there and I have memories

Born as mortals are, I have a mother

And a house with many windows,

I have brothers, friends,

And a prison cell with a cold window.

Mine is the wave, snatched by sea-gulls,

I have my own view,

And an extra blade of grass.

Mine is the moon at the far edge of the words,

And the bounty of birds, And the immortal olive tree.

I walked this land before the swords

Turned its living body into a laden table.

I come from there. I render the sky unto her mother

When the sky weeps for her mother.

And I weep to make myself known

To a returning cloud.

I learnt all the words worthy of the court of blood

So that I could break the rule.

I learnt all the words and broke them up

To make a single word: Homeland.....

http://www.mahmouddarwish.com/english/index.htm

Viva la vida!

Τον τελευταίο καιρό, ακούω κατά κύριο λόγο άσχημες ειδήσεις. Είτε σε διεθνές, είτε σε εθνικό είτε σε τοπικό επίπεδο. Οικονομικά προβλήματα, πολιτικά σκάνδαλα, οικολογική καταστροφή, αιματηρές επιθέσεις, ψυχάκιδες που σκοτώνουν χωρίς προφανή λόγο, αρρωστημένα ρεπορτάζ, φρικαλέα εξώφυλλα, ασθένειες, "ολυμπιακό πνεύμα" στο Πεκίνο -οξύμωρο ακόμα και ως διατύπωση αυτό. Αιφνίδιοι θάνατοι γνωστών ή συγγενών, γεροντική άνια και γενικά: μαύρη μαυρίλα πλάκωσε...

Ε λοιπόν κουράστηκα! Βαρέθηκα! Μπούχτισα! Δεν θέλω να ακούω άλλα μαύρα μαντάτα. Προτιμώ να απολαμβάνω τα καλά μαντάτα όπως το γεγονός ότι και σήμερα βγήκε ο ήλιος, μπορώ να ανασάνω, είμαι γερή και δυνατή, έχω κοντά μου ανθρώπους που αγαπώ και με αγαπούν, η θάλασσα παραμένει -σε κάποια σημεία- κρυστάλλινη και δεν έχω κανένα πρόβλημα κάλυψης των βασικών μου αναγκών!

Όχι δεν θεωρείται τίποτα από τα παραπάνω δεδομένο πια. Το μόνο δεδομένο είναι ότι υπάρχει αρχή και τέλος. Το μόνο δεδομένο είναι ότι όλα ρευστά είναι, γι' αυτό αφήστε με στον κόσμο μου, μέσα από τα προβλήματα της καθημερινότητας και τις συμφορές που ακούω από παντού, έχω δικαίωμα ακόμα να ευχαριστώ τη Ζωή για τα δώρα της.

Το ίδιο εύχομαι και σε εσάς!

Για τη Φιορούλα, ρε γαμώτο!!!

"Πλανάται πλάνην οικτρά", όποιος νομίζει ότι δεν ασχολούμαι πια με την αγαπημένη μου Φιορούλα!

Δεν θα προσπαθήσω να δικαιολογήσω τα αδικαιολόγητα, απλά θεωρώ υποχρέωσή μου να αναφερθώ περιληπτικά στους λόγους της απουσίας της Φιορούλας, από τα πόστα μου. Αν και, οφείλω να ομολογήσω, πως στο παρελθόν μου έχει χαρίσει απίστευτες στιγμές δόξας και καταξίωσης, δίνοντάς μου ερεθίσματα από την πολυσύνθετη καθημερινότητά της.

Ο βασικός λόγος έλλειψης Φιορούλας λοιπόν, είναι το γεγονός πως ήθελα λίγο να την αφήσω στην ησυχία της, να ζήσει τους έρωτές τις. Ο ένας μετά τον άλλον, πήρανε την κάτω βόλτα και δεν ήθελα να θεωρηθώ υπεύθυνη πως με την σάτιρά μου την γλωσσόφαγα την γυναίκα! Μεταξύ μας, χειρότερα πήγαν τα πράγματα στον ερωτικό της τομέα, αφότου σταμάτησα να καταγράφω τις περιπέτειές της!

Άλλος λόγος είναι ο φόρτος εργασίας και των δυο μας και ιδιαίτερα της Φιορούλας, που εργάζεται στον τουριστικό τομέα. Τέτοιες οι απαιτήσεις της δουλειά της ώστε έχω να την δω πάνω από μήνα! Μην απορείτε πως τα καταφέρνω και επιβιώνω, στην πραγματικότητα φυτοζωώ... Από την άλλη, τόσες ώρες που δουλεύει το κορίτσι και να γράψω πόστο γι' αυτήν ούτε που θα το διαβάσει και δεν έχει και τόσο γούστο αυτό αφού λατρεύω τις αντιδράσεις της, μετά από την ανάγνωση πόστων που αφορούν στην ίδια! Δεν θα έχει δηλαδή πλάκα.

Όπως και να έχει, επειδή σήμερα το πρωί την άκουσα πολλή πεσμένη στο τηλέφωνο και δεν θέλω με τίποτα να φαντάζομαι την Φιορούλα ψυχομπουκωμένη, της αφιερώνω με λατρεία αυτό το πόστο και το τραγουδάκι παρακάτω και της εύχομαι ολόψυχα καλή δύναμη! Καλοκαίρι είναι θα περάσει! Που θα μας πάει;;;

Φιορούλα μου αγαπημένη, αν διαβάσεις αυτό το πόστο σε καλώ να κόψεις αμέσως τη δίαιτα! Κινδυνεύεις να χάσεις πόντους από τον δείκτη νοημοσύνης σου και να πάρεις και στο λαιμό σου τα παιδιά σου (αυτά που πρόκειται να κάνεις, εννοώ)! Μετά από σχετικές έρευνες, οι γυναίκες με μεγάλη περιφέρεια, είναι πιο έξυπνες και κάνουν εξυπνότερα παιδιά! Οι ειδικοί λένε πως όσο μεγαλύτερη η διαφορά μεταξύ στήθους και περιφέρειας, τόσο πιο έξυπνη η γυναίκα. Κατάλαβες μωρό μου; Είσαι διάνοια σου λέω! Απλά το οξυζενέ, σε κάνει λίγο παραπάνω "ξανθιά". Αυτό είναι όλο και σταμάτα να τρέφεσαι μόνο ντομάτα κι αγγουράκι!

Και μην ξεχνάς: ΖΗΤΩ ΤΑ ΜΠΟΤΙΤΣΕΛΙΚΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ!

Ηλιοβασιλέματα...

Λατρεύω το ηλιοβασίλεμα!

Εκείνη την ώρα που ο ουρανός γιομίζει χρώματα. Από κίτρινο απαλό μέχρι κόκκινο της φωτιάς και βιολετί. Η ομορφότερη παλέτα άλλωστε, είναι εκείνη της φύσης. Μόνο μέσα σε αυτήν μπορείς να βρεις όλες τις αποχρώσεις του κάθε χρώματος. Όπως το πράσινο. Αρκεί μια ματιά σε ένα τοπίο με δάσος για να πείσει και τον πιο δύσπιστο. Δεν υπάρχει πράσινο που δεν θα το βρεις στο δάσος!

Λατρεύω το ηλιοβασίλεμα!

Να επιστρέφω από τη θάλασσα, με αλάτι στο σώμα και εκείνη τη γλυκιά κούραση να κάνει τις κινήσεις μου αργές, νωχελικές. Να οδηγώ μηχανικά και να ακούω αγαπημένες μουσικές. Αργά να τσουλάει το αυτοκίνητο αλλά να θέλω πάντα να φτάσω πριν εξαφανιστεί το χρώμα από τον ορίζοντα. Να μπω μέσα στο σπίτι με την εικόνα του κόκκινου στα μάτια.

Χαλάρωση στον καναπέ της βεράντας. Τα άστρα μόλις έχουν φανεί στον ουρανό κι εκείνη η πανέμορφη εξάντληση να με κρατάει δέσμια, λίγα μέτρα έξω από το μπάνιο. Αρνούμαι να διώξω τη θάλασσα από πάνω μου. Καθυστερώ βρίσκοντας προφάσεις. Να, όπως τώρα! Αντί να είμαι πλυμένη και μοσκοβολισμένη, καθυστερώ γράφοντας τούτο το πόστο, έτσι για να κρατήσω λίγο παραπάνω την αρμύρα επάνω μου. Λες και δεν θα ξανακολυμπήσω ποτέ!

Αν δεν νυχτώσει καλά, να δω όλα τα άστρα καθαρά στον ουρανό, να δω και το φεγγάρι ψηλά, δεν ρίχνω γλυφό νερό επάνω μου. Πείτε το παραξενιά ή τεμπελιά, διόλου δεν με νοιάζει! Και μετά, όταν ξαπλώσω το κρεβάτι μου να κοιμηθώ, θα νοιώθω πλήρης και γαλήνια και για λίγο, ευτυχισμένη. Γιατί η πραγματική ευτυχία, δεν μπορεί παρά στιγμές να διαρκεί αλλιώς δεν έχει γούστο...