Δημήτρη Μαμαλούκα, "Η μοναξιά της ασφάλτου"

Χαράματα της περασμένης Δευτέρας, βρέθηκα στον Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών "Ελευθέριος Βενιζέλος". Λίγο πριν πετάξω για την Κέρκυρα, όπου θα παρακολουθούσα εκπαιδευτικό σεμινάριο, είπαμε με μια συνάδελφο να επισκεφθούμε το βιβλιοπωλείο του Ελευθερουδάκη.

Σκέφτηκα πως ήταν μια καλή ευκαιρία να αγοράσω επιτέλους το καινούργιο βιβλίο του Δημήτρη Μαμαλούκα, με τίτλο "Η Μοναξιά Της Ασφάλτου" και μπήκα με φόρα να το αναζητήσω. Ευτυχώς η καλή μου συνάδελφος το είδε που ήταν μπροστά από τις προθήκες, στις νέες κυκλοφορίες και δεν με άφησε να ψάχνω άσκοπα για κάτι που ήταν ακριβώς κάτω από τη μύτη μου, που λένε, αλλά που εγώ αδυνατούσα να δω αφού κοιτάζω όλα ψηλά.

Τελικά με το βιβλίο συντροφιά, εγώ μια ζακυνθινιά, ταξίδεψα πάνω από το Ιόνιο για να φτάσω στους Κορφούς κι έχοντας στο μυαλό μου πως ο Δημήτρης Μαμαλούκας "κρατάει" από την Λευκάδα. Καθαρά Επτανησιακή υπόθεση!

Το βιβλίο μου κράτησε καλή παρέα, ειδικά ένα βράδυ που έμεινα μέσα στο ξενοδοχείο λόγω αδιαθεσίας. Δεν το έχω τελειώσει ακόμα κι έτσι δεν μπορώ να πω συνολικά αν μου άρεσε ή όχι. Μπορώ να πω όμως με βεβαιότητα ότι είναι πολύ ενδιαφέρον κι έχει καταφέρει να με μπάσει μέσα στην σπονδυλωτή ιστορία του. Αυτό είναι κάτι που δεν μου συμβαίνει συχνά με τα βιβλία και γι' αυτό όταν γίνεται ενθουσιάζομαι!

Το βράδυ που έμεινα μέσα διαβάζοντας, αποκοιμήθηκα με το βιβλίο στο χέρι. Διάβαζα ένα σημείο που περιέγραφε το σκηνικό γύρω από ένα υποψήφιο θύμα της ιστορίας και καθώς τα μάτια μου έκλεισαν, μπήκα εγώ στην θέση του θύματος και είδα ολόκληρη ταινία στον ύπνο μου. Όταν ξύπνησα το πρωί, αδυνατούσα να καταλάβω τι είχα διαβάσει και τι είχα ονειρευτεί. Τα όρια ήταν δυσδιάκριτα και όλη μέρα το σκεφτόμουν, μέχρι που ξανά το απόγευμα πια, διάβασα τη συνέχεια και ξεκαθάρισα τα πράγματα στο μυαλό μου.

Αυτό λοιπόν για εμένα είναι η μαγεία της ανάγνωσης και το νουάρ μυθιστόρημα του Δημήτρη Μαμαλούκα, μου έδωσε και μου δίνει ισχυρές δόσεις.

Ευχαριστώ Δημήτρη!

Η νόνα Αντζουλέττα

"Από εψές αργά βρέχει. Έκαμε ο θέος και βρέχει! Ωραίο πράμα η βροχή, εξεπλύθηκαν ούλες οι βρωμιές μας. Ακόμα κι εκειές που είχαμε απλωμένες από πίσω, να λιαστούνε, δίπλα από τα κεντίδια τση προίκας. Πίσωθες, δεν τσι γλέπουνε οι γειτόνοι, μόνο τα δουλικά και οι σέμπροι που ήρθανε αχάραγο να αφήσουνε τα σακιά στο κατώι.

Εφτούνοι στόμα έχουνε αλλά τη μιλιά τσου την εκόψαμε. Μα να τσι αφήναμε να λένε το γύρω ούλα μας τα νιτερέσσα; Να μας κάμουνε ρεντίκολο στο πόπολο; Όσκε!

Εποτίστηκε η γης και γιόμισε η στέρνα. Επολιώρα, εβγήκε ένας ήλιος άλλο πράμα! Έστειλε ο Αφέντης τον Νικολό, να πάει τσι σέμπρους στα λιοστάσια. Κι εφτούνες οι δυο, τρεις ώρες που απομένουνε για το γιόμα, μας χρειάζονται, να σε χαρώ!

Ας χωθούνε με τσι λάσπες οι σέμπροι, τι με νοιάζει εμέ; Εγώ τη ζέστα μου την έχω και ξύλα πολλά για το τζάκι μου. Η παδέλλα μου, πάντα με περιμένει αχνιστή και εκειό το δουλικό η Μαριγώ, να μες στα μάτια τσης, αλλά κάνει φαγιά πρώτης τάξεως!"

"Ορή νόνα, πάλε με τσι γάτες κουβεντιάζεις, τι θα γένει; "

"Άκου κυρά μου, εγώ είμαι η σιόρα Αντζουλέττα με το όνομα και θα μιλώ με όποιονε θέλω. Δεν θα σε πάρω από ρώτηση. Άμε τώρα στον διάοτσο κι άσε με στην ησυχία μου..."

Θα πιεις κάτι;

Συγγνώμη που άργησα, είχε κίνηση. Τι πίνεις; Θα πιω κι εγώ ένα ποτό. Ένα τζιν-τόνικ, παρακαλώ. Είσαι ώρα εδώ; Πρέπει να σε φτάσω! Ένα τζιν-τόνικ ακόμα, παρακαλώ. Πως πάει η δουλειά; Παντού τα ίδια, μην το ψάχνεις. Εγώ να δεις τι τραβάω στο γραφείο. Ξέρεις τι θέλω να πάθει; Δεν θέλω να πεθάνει, ας πούμε. Θέλω να πέσει από το καλάμι που έχει καβαλήσει και να σπάσει το πόδι του. Ίσως αυτό, τον κάνει άνθρωπο. Ένα ποτό μπορώ να έχω, παρακαλώ; Τώρα θα στο πω. Δεν άργησα επειδή είχε κίνηση. Πίνουμε μια τεκίλα; Είχα πάει μια βόλτα στο λιμάνι. Είδα το φέρυ να έρχεται από μακριά και έτσι φωτισμένο, σαν να με τράβηξε κοντά του. Πήγα κάτω στον μώλο και το χάζευα. Ας πιούμε άλλη μια τεκίλα, καλή ήταν. Στην αρχή δεν σκεφτόμουν τίποτα, το κοίταζα που πλησίαζε έτσι φωτεινό κι άκουγα μουσική, μέσα στο αυτοκίνητο. Κι όταν άδειασε, βγήκα κι έκλεισα την πόρτα να μην ακούω τίποτα. Ένα τζιν-τόνικ, παρακαλώ. Κι άναψα ένα τσιγάρο και κοίταζα το καράβι. Σιγά, σιγά ερήμωνε. Τα πλοία πεθαίνουν στα λιμάνια, έτσι; Ας πιούμε σ' αυτό! Τεκίλα; Ξέρεις, δεν μου αρέσουν τα πλεούμενα. Με θλίβουν. Τα τρένα όμως πιο πολύ. Ευτυχώς που δεν έχουμε τρένο στο νησί. Κάτσε, νωρίς είναι. Που λες, τα πλοία μου φαίνονται σαν φάλαινες που κουβαλάνε αμάσητη τροφή. Μάλλον θα τα έχω συνδυάσει με αποχωρισμούς. Δεν τους αντέχω τους αποχωρισμούς και ούτε τους αποχαιρετισμούς. Μπορώ να έχω ένα τζιν-τόνικ, παρακαλώ; Όχι καλά είμαι. Απλά μου αρέσει να σκαλίζω πληγές. Έτσι δεν πρέπει; Είμαστε τώρα εδώ και τα πίνουμε. Αν δεν σκαλίσουμε και δυο-τρεις πληγές να τρέξουνε τα αίματα στο πάτωμα, τι σκατά κάνουμε εδώ; Ας πιούμε μια τεκίλα. Έχω κρατήσει ένα μήνυμα στο κινητό, να στο δείξω; Το πρόσωπο δεν με συγκινεί πια αλλά οι λέξεις μου λένε πολλά. "Γύρισες αλλού τις χαρακές, και χάσαμε το σπίτι στο νησί, με μεγάλο κρεβάτι και πόρτα μικρή... " Τι εξωφρενική τάση κι αυτή, να παραποιούμε τα λόγια των ποιητάδων. Μια τεκίλα ακόμα; Ξέρεις εκείνο του Λασκαράτου που λέει:
"Έρωτα, αν θες να τάχουμε καλά,

στο σπίτι μου να μην ματαπατήσεις.

Ε, που στο λέω.

Κι' ά θέλεις να μέ αφήσεις

αναπαμένον, πάει πολύ καλά..."
Αστείο δεν είναι; Σιγά μην μας αφήσει ήσυχους ο Έρωτας! Άντε γεια μας! Μέθυσες; Τι χαζογελάς; Εδώ μιλάμε σοβαρά! Να σου τραγουδήσω να κλάψεις, θέλεις; Περίμενε... Λογαριασμό, παρακαλώ!

Όταν ο άνεμος φυσά κι οι άνθρωποι σωπαίνουν,
κάτι σκιές σε προσκαλούν στις έρημες μαρίνες,
τα πλοία των ερώτων μας μου δείχνουν που πεθαίνουν

και τριγυρνούν στην πλώρη τους νεράιδες και σειρήνες.

Πάνω στον πάγκο ενός Cafe τα βρόχινά τους μάτια

για τα ναυάγια με ρωτούν και της ζωής το ψέμα

κι εγώ δειλά τους απαντώ κοιτώντας τα κατάρτια

«η δύση κι η ανατολή έχουν το ίδιο αίμα».

Έτσι στα καθημερινά αμήχανοι γυρνάμε,

παιδιά που παίζουν στη βροχή με τρυπημένη μπάλα,

μα κάποιος γέρος ναυτικός μάς είχε πει, θυμάμαι,

πως πάντα μέσα μας θα ζουν τα μπάρκα τα μεγάλα.

Τρικάταρτο η αγάπη μας και ο καιρός αρμύρα,

μια Κυριακή σ' αντίκρισα και μου 'κλεψες το φως μου,

ό,τι με πνίγει ν΄αγαπώ είν' η δική μου μοίρα,

καλά ταξίδια, μάτια μου, στις θάλασσες του κόσμου!

Οι στίχοι του Άλκη Αλκαίου, η μουσική του Θάνου Μικρούτσικου

Πάμε στον Άδωνι για καφέ;;;

Δεν μου έφταναν οι δηλώσεις (Ρα)Τατούλη που οδήγησαν και στην εκπαραθύρωσή του. Δεν μου έφτανε η συνέντευξη Αλογοσκούφη στον Πρετεντέρη (άντεξα και είδα δέκα ολόκληρα λεπτά!). Δεν μου έφτανε ο Γιώργος Λιάγκας, σε απογευματινό τηλεπαιχνίδι (χθες το ανακάλυψα και αυτό)... Ήρθε και με αποτέλειωσε ο Χαρδαβέλλας, χθες βράδυ. Σκέψου να παρακολουθούσα και εντατικά τηλεόραση!

Πάνω λοιπόν στο ζάπινγκ χθες, πετυχαίνω Χαρδα-βδέλλα με θέμα την Ευγενία και τον Άδωνι. Τον Άδωνι Γεωργιάδη ντε, του ΛΑΟΣ! Η Ευγενία Μανωλίδου, σύζυγος Γεωργιάδη, είναι από ότι πληροφορήθηκα η παρουσιάστρια του τηλεπαιχνιδιού - reallity show : "Η στιγμή της Αλήθειας" και επίσης ταλαντούχα μουσικός.

Από το παιχνίδι, έχω δει ένα video που μου έστειλε η αδερφή μου από το youtube. Έδειχνε μια κυρία που καθόταν σε μια καρέκλα καλωδιομένη και η παρουσιάστρια, η Ευγενία, της έκανε προσωπικές ερωτήσεις και έπρεπε να απαντήσει ειλικρινά, όσο δύσκολο κι αν ήταν (δεν είδα να ζορίζεται κιόλας), σε ερωτήσεις τύπου: "Πόσες φορές έχεις κάνει one night stand;" , ενώ ο γκόμενος από κάτω χειροκροτούσε τη στιγμή που γινόταν ρεζίλι στο πανελλήνιο. Αν η παίκτρια απαντούσε λάθος, ο καλώδιος θα το έδειχνε και το ευτυχές ζευγάρι, θα έχανε τα φράγκα. Στο συγκεκριμένο video, φοβερή η παρουσία της αδερφής του γκόμενου. Δεν το συζητώ!

Το θέμα όμως εδώ είναι ο Άδωνις! Άνετος μπροστά στην κάμερα του "Αθέατου Κόσμου", δήλωσε πως αυτός έπεισε τη σύζυγό του να παρουσιάσει το τηλεπαίχνιδο. Αμέσως μετά είπε, πως αν γνώριζε από πριν το περιεχόμενο του τηλεπαιγνίου δεν θα το επέτρεπε. Μετά από λίγο όμως είπε, πως η Ευγενία του είναι σοβαρό και συγκροτημένο άτομο και δεν φοβάται ότι θα παρασυρθεί από το επικίνδυνο περιβάλλον της τηλεόρασης (ανθυγιεινό θα το έλεγα εγώ) αλλά αν υποπέσει στην αντίληψή του ότι καβαλάει καλάμι (δεν το είπε έτσι μην ταράζεσαι!), θα της μιλήσει ώστε να την νουθετήσει, γιατί παρότι φαίνεται το αντίθετο, είναι δημοκράτης (αυτό έτσι ακριβώς το είπε , πίστεψέ με!).

Διαδικτυακά κουτσομπολιά από την άλλη, κάνουν λόγο για μια Βίκυ Χατζηβασιλείου που ενώνει οικογένειες (ποια είναι πάλι αυτή;) ενώ αμέσως μετά η Ευγενία τα κλείνει! Τέτοια ακούει ο Άδωνις και αγριεύεται και μετά λέει, τα δύο πρώτα επεισόδια (πόσα έχουν παιχτεί και δεν έχω πάρει χαμπάρι;), απαγόρευσε στα παιδιά τους την τηλεθέαση του παιγνίου που παρουσιάζει η μανούλα. Διότι, λέει, όπως τους εξήγησε, το περιεχόμενο δεν είναι κατάλληλο για παιδιά. Μην ξεχάσουν και τα παιδιά τα αρχαία που ξέρουν, δηλαδή!

Αμφότεροι Ευγενία και Άδωνις, δήλωσαν ευτυχισμένοι μαζί και σε καμία περίπτωση πρόθυμοι, να συμμετείχαν ως παίκτες στο συγκεκριμένο τηλεπαίχνιδο.

Γεια σου ρε Άδωνι, παρεξηγημένε δημοκράτη!

Run Dana Run!

Πάπυρος και Λωτός, τα ιερά φυτά της Αιγύπτου

Σε όλα τα τουριστικά μέρη του κόσμου, οι ξεναγοί παίρνουν μίζες κι αυτό είναι de facto. Σε πάνε σε εστιατόρια "δικά τους", σε cafe "δικά τους", σε μαγαζιά που πουλάνε σουβενίρ κ.ά. Όμως δεν είναι αυτό το θέμα μου, απλά έπρεπε να κάνω μια εισαγωγή για να πω πως ως τουρίστες κι εμείς στο λατρεμένο Κάιρο, αφήναμε την ξεναγό να μας πηγαίνει όπου ήθελε. Και να φανταστείς, πως δεν πηγαίνoυμε ποτέ οργανωμένα διακοπές γιατί δεν αντέχουμε να ακολουθούμε πρόγραμμα. Στο Κάιρο όμως, με το που φτάσαμε, βρήκαμε τοπικό τουριστικό πρακτορείο μέσα στο αεροδρόμιο και κανονίσαμε αυτοκίνητο με οδηγό.

Την άλλη μέρα το πρωί τσουφ, μας εμφανίζεται στο ξενοδοχείο mini van της "κόλλας" που λέμε -ούτε τα νάυλον από τα καθίσματα δεν είχαν αφαιρέσει ακόμα- με οδηγό και ξεναγό. Δεν είχαμε αυτό στο μυαλό μας αλλά δεν μας ενόχλησε που μας το παρείχαν, άλλωστε το πληρώναμε καλά για τα δεδομένα της Αιγύπτου.

Στην Αγορά του Αλ Χαλίλι...

Να μην τα πολυγράφω, στα πλαίσια λοιπόν της μίζας του ξεναγού, κι αφού είχαμε πάει κι είχαμε δει χαλιά, κοσμήματα, πάπυρους και 1002 άλλα καταναλωτικά προϊόντα που θα πιστοποιούσαν το ταξίδι μας στην Αίγυπτο, είχε έρθει η ώρα να επισκεφθούμε το παραδοσιακό αρωματοποιείο. Μια οικογένεια βεδουίνων από την έρημο, κράταγε ακόμα καλά φυλαγμένη την πανάρχαια συνταγή παρασκευής αιθέριου ελαίου από λωτό. Μια σταγόνα αρκεί και διαρκεί για ώρες. Αυτό το παραδέχομαι κι εγώ, αφού τρεις μέρες δεν ξεμύριζε το χέρι μου από το δείγμα. Με ό,τι κι αν το έπλυνα! Μας έγινε και η διευκρίνιση πως δυο οικογένειες όλες κι όλες, φτιάχνουν ακόμα το άρωμα με τον παραδοσιακό τρόπο αλλά εμείς θα πηγαίναμε να δούμε τη μία από αυτές. Ο λόγος κατανοητός, μην τα ξαναγράφουμε!

Η επίσκεψη στο αρωματοποιείο, έμεινε τελευταία μετά από μια γεμάτη μέρα κι αφού είχαμε κάνει 200 χιλιόμετρα μέσα στην έρημο κι είχαμε επιστρέψει ξανά στο Κάιρο. Πριν δυο ώρες επίσης, είχαμε δει μια γυναίκα να την σκοτώνει αυτοκίνητο στο δρόμο αλλά όπως μας πληροφόρησαν οδηγός και ξεναγός "ήταν θέλημα του Αλλάχ" και πήγαμε παρακάτω.

Κουρασμένη και σοκαρισμένη καθώς μέρα με τη μέρα έμπαινα όλο και πιο βαθιά στον πολιτισμό των σύγχρονων Αιγυπτίων, κάθισα σε μια αναπαυτική πολυθρόνα απέναντι από τον κύριο Χακίμ, που στα 65 του διατηρούσε όμορφα την οικογενειακή επιχείρηση και ήταν περήφανος γι' αυτό.

Λίγο τα έντονα αρώματα που ξεχύνονταν από τις χρωματιστές γυάλες γύρω μας, λίγο ο κ. Χακίμ που μας εξιστορούσε πως η οικογένειά του έφτιαξε το αιθέριο έλαιο του λωτού, λίγο τα κάδρα πίσω του που πιστοποιούσαν ότι ήταν reiki master, λίγο το δυστύχημα, λίγο το πολιτισμικό σοκ... ήρθα και τον έπαθα τον πανικό!

Σηκώθηκα πάνω ελαφρώς πανικοβλημένη -αρχικά- κι είπα "με συγχωρείτε δεν νοιώθω καλά, θέλω να φύγω". Ο κ. Χακίμ όμως, είχε αντίθετη άποψη, ήθελε να μείνω και να με βοηθήσει γιατί με έβλεπε όπως είπε, πολύ αγχωμένη και ο ρόλος τους ήταν να ανακουφίζει τους ανθρώπους από την ένταση, το στρες και την κακή ενέργεια. "Εντάξει", σκέφτηκα, δεν είχα και κάτι να χάσω εκτός από την ψυχραιμία μου, την οποία και τελικά έχασα όταν ήρθε κοντά μου κι άρχισε να πιέζει το κεφάλι μου με τα δάχτυλά του. Η ροή του αίματος μέσα στο κρανίο μου άρχισε να γίνεται έντονη και ο πανικός με κυρίευσε απόλυτα, όπως ήταν αναμενόμενο για κάτι ψυχαναγκαστικές τύπισσες σαν κι εμένα.

Δίνω λοιπόν μια σπρωξιά στον κ. Χακίμ, ο οποίος έμεινε αποσβολωμένος κι αρχίζω να τρέχω. Βγαίνω στο δρόμο και συνεχίζω να τρέχω. Να σημειώσω πως βρισκόμασταν σε μια περιοχή στο παλιό Κάιρο όπου το καλύτερο σπίτι ήταν από χώμα κι άχυρα. Έτρεχα λοιπόν μέσα στις λάσπες και από πίσω με κυνηγούσε -ματαίως- ο σύντροφός μου και μου φώναζε να σταματήσω. Ε κάποια στιγμή βέβαια, όταν βρέθηκα σε απόλυτο σκοτάδι με διάφορους ξυπόλητους γύρω μου να με κοιτάνε σαν εξωγήινη, κατάλαβα πως έπρεπε να γυρίσω πίσω. Έκανα μεταβολή λοιπόν, κι άρχισα να τρέχω προς την αντίθετη κατεύθυνση όταν έπεσα πάνω στον σύντροφό μου ο οποίος προσπάθησε φιλότιμα να με συγκρατήσει αλλά δεν τα κατάφερε. Τον κάνεις καλά τον τρελό;

Συνέχισα το τρέξιμο μέχρι που βρέθηκα ξανά στο αρωματοποιείο όπου απέξω περίμενε αραγμένο το mini van. Οδηγός και ξεναγός περίμεναν παραδίπλα μασουλώντας χουρμάδες. Με την ταχύτητα ενός αιλουροειδούς, πήδηξα μέσα στο αυτοκίνητο κι έκλεισα και την πόρτα να μην μπορεί να μπει κανείς. Ο σύντροφός μου απέξω προσπαθούσε να με πείσει να ανοίξω για να μπουν και οι υπόλοιποι και να φύγουμε. Άδικα... Εγώ φώναζα και χτυπιόμουνα στα τζάμια "θέλω να φύγω τώρααααα". Δεν ξέρω πόση ώρα κράτησε αυτό αλλά δεν πρέπει να ήταν και πολύ γιατί υποψιάζομαι πως θα είχαν σπάσει τα τζάμια και θα είχαν μπει μέσα να μου φορέσουν ζουρλομανδύα.

Μετά από λίγο, στο ασφαλές περιβάλλον του ξενοδοχείου, έκανα ένα ζεστό μπάνιο και κοιμήθηκα 15 ώρες συνεχόμενα. Θυμάμαι που όταν φεύγαμε, ο κ. Χακίμ ατάραχος, μας είπε ότι μπορούσαμε να ξαναπάμε όποτε θέλαμε. Προφανώς θα το διασκέδασε το θέαμα. Εμείς πάντως δεν ξαναπήγαμε αλλά κατάφερα τηλεφωνικά να παραγγείλω, όταν πλέον είχαμε επιστρέψει στο σπίτι μας, και να λάβω το πολυπόθητο απόσταγμα λωτού το οποίο, όποτε το μυρίζω, θυμάμαι το τρέξιμο που έκανα εκείνο το απόγευμα στο Κάιρο και λαχανιάζω.

Δεν υπάρχει λόγος που κατέγραψα τούτη την ιστορία, απλά το έφερε η κουβέντα με τον "αδερφό μου" χθες βράδυ και είπα να το ποστάρω.

Εξοχικό Κέντρο στο Φαγιούμ, αναλαμβάνει δεξιώσεις γάμων...

Και που 'σαι Αδερφέ, φρόντισε όταν φρικάρεις, να φρικάρεις με στυλ τουλάχιστον! Κι όταν με το καλό(;) σε παντρέψω, θα σου κάνω και δεξίωση στο Φαγιούμ. Βλέπε φωτογραφία. Σε χρυσό θρόνο θα σε βάλω βρε! Σε φιλώ!

Κατόπιν ανωρίμου σκέψεως...

Ετούτο το ανοιξιάτικο φθινόπωρο, όλο και πιο συχνά με αναγκάζει να βγω από το σπίτι μου. Όλο και περισσότερο μου επιβάλλει να τρέχω στους αγρούς για να μαζέψω μια χούφτα "κοπελούλες" και διάφορα αγριολούλουδα.

Μετά, τα τοποθετώ σε μικρό βάζο δίπλα στο γραφείο μου κι όταν το μάτι μου χρειάζεται ξεκούραση, κάθομαι και τα χαζεύω. Πριν προλάβουν να μαραθούν, έχω φροντίσει να τα αντικαταστήσω με φρέσκα.

Θα περάσει η εποχή τους και άλλα είδη φυτών θα διακοσμήσουν το βάζο και την όρασή μου. Κι αυτός είναι ένας φαύλος κύκλος, ο οποίος μέσα από τη ρουτίνα του, έχει γίνει αγαπημένα συνηθισμένος.

Κι επειδή με τίποτα δεν μπορώ να ξεφύγω από τον τοπικισμό μου και σαν γνήσια Επτανήσια, καθόλου δεν το προσπαθώ, επιλέγω να ακούσω αυτό το τραγούδι, όσο αταίριαστο κι αν είναι στη στιγμή.

Ιντερνετικό Φωτορομάντζο Τέχνης...(what?)

Το είδα στο blog του HELMET και το ζήλεψα!

Ο λόγος για την υπερπαραγωγή του http://calypsolarah.awardspace.co.uk/ με τίτλο: "ah patridah moo glykiah"

Ο Calypso Larah, σε στιγμές μεγάλης έμπνευσης και αριστοτεχνικής χρήσης media.

Προειδοποίηση: Μην επιλέξετε να το δείτε στο χώρο εργασίας σας. Κινδυνεύετε να σας απολύσουν λόγω υστερικού γέλιου.

Η Ματαιοδοξία Της Ακοής

Μια μέρα -χωρίς προηγούμενη προειδοποίηση- ξύπνησε χωρίς χέρια και χωρίς πόδια και δεν ήταν καθόλου όνειρο αυτό. Έκανε να σηκωθεί αλλά, τζίφος. Ούτε να γυρίσει στο πλάι μπορούσε. Ματαίως ούρλιαζε για βοήθεια, δεν υπήρχε κανείς εκεί γύρω.

Μετά από ώρα, σταμάτησε να ουρλιάζει. Άρχισε να κλαίει. Αργότερα κι αφού πεινούσε και διψούσε και τίποτα δεν μπορούσε να κάνει για όλα αυτά, έκλεισε τα μάτια και δέχτηκε το αναπόφευκτο. Μια σκέψη που είχε κάνει τις προάλλες "καλύτερα να μην βλέπω, να μην έχω μάτια παρά να μην ακούω", τώρα φαινόταν αστεία, ίσως και εντελώς γελοία.

Το ράδιο έπαιζε τραγούδια που ήθελε να ακούει κι αυτό ήταν κάπως ανακουφιστικό αλλά δεν βοηθούσε στην καταπολέμηση της πείνας ή της δίψας και ούτε μπορούσε να βοηθήσει στη μετακίνηση του σώματος έστω για τα αναγκαία, τα απαραίτητα και η πίεση χαμηλά στη κοιλιά όλο και δυνάμωνε. Το κινητό χτυπούσε συχνά αλλά κι αυτό σταμάτησε όταν έπεσε η μπαταρία του.

Δεν ξέρω να πω με σιγουριά, πόσες μέρες πέρασαν, όταν ξαφνικά κάποιος μπήκε στο δωμάτιο. Αναθάρεψε το Σώμα. Χαμογέλασε νομίζω. Αυτός ο κάποιος φορούσε καθαρά ρούχα και κάθισε σε μια καρέκλα κοντά στο κρεβάτι. Έβαλε το ένα πόδι νωχελικά, πάνω στο άλλο και είπε: "Τι θα έλεγες αν σου πρότεινα να ανταλλάξεις την ακοή σου με τα πόδια σου και την όρασή σου με τα χέρια σου;"

Θα έλεγε: "Όχι!"

Έσο Έτοιμος!

Εμείς οι μικροί, εγωκεντρικοί, αλαζόνες, κακομαθημένοι άνθρωποι. Εμείς που σπανίως βλέπουμε πέρα από τη μύτη μας και τον λιλιπούτειο μικρόκοσμό μας. Εμείς που πάντα και μόνο το Εγώ μας βάζουμε μπροστά. Που καμωνόμαστε τους μεγαλόψυχους, μόνο όταν έχουμε να κερδίσουμε από μια υπόθεση. Που προσευχόμαστε για την υγεία τη δική μας κι όσων "αγαπάμε". Που συλλέγουμε τα πλούτια μας, ευλαβικά και ξοδεύουμε μόνο για την προβολή της ματαιοδοξίας μας. Εμείς, εμείς, εμείς...

Πόσο έτοιμοι είμαστε να αντιμετωπίσουμε μια αληθινά δύσκολη κατάσταση; Πόσο έτοιμοι νοιώθουμε να υποδεχτούμε το κάθε λογής "κακό", που μπορεί να προκύψει ανά πάσα ώρα και στιγμή; Πόσο έτοιμοι είμαστε να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας, όταν εμφανισθεί η συμφορά; Εκείνη η συμφορά που βλέπουμε στις ειδήσεις των 8 ή στον γείτονα και λέμε: "α τον καημένο!".

Τη στιγμή όμως που εμείς θα είμαστε "οι καημένοι" θα τα έχουμε εντελώς χαμένα. Κι εγώ, χαμένα τα έχω τώρα. Στου τηλεοπτικούς μας δέκτες άλλωστε, μας δείχνουν μόνο το πρόβλημα κι όχι την αντιμετώπισή του. Και το πρόβλημα ξέρετε, μπορεί να είναι οπουδήποτε. Δεν μας παίρνει από ρώτηση. Αυτό που βλέπουμε στον άλλον, αύριο μπορεί να το δούμε σ' εμάς.

Εσύ τι θα κάνεις; Σκέψου τώρα τι θα κάνεις! Μην περιμένεις να έρθει. Προετοιμάσου να το δεχτείς. Το οφείλεις άλλωστε, στην ευημερία του μικρού σου βασίλειου.

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος...

Πάνω σ' ένα βραχάκι ένα ζευγάρι πασχαλίτσες, κάθεται και ρεμβάζει τη θέα. Το φωτογραφίζω από κοντά. Πάω λίγο πιο πέρα. Γυρνάω πίσω και βλέπω μια χοντρή γερμανίδα να κάθεται πάνω στο βραχάκι με το ζευγάρι. Η γερμανική "μπότα", ακόμα μας κατατρέχει.

Είδα χιλιάδες πασχαλίτσες εκεί ψηλά, στο ηφαίστειο. Τις είδα με τα μάτια μου κι ήταν όμορφες. Υπήρχαν παντού. Ήταν αδύνατον να μην τις πατήσει κανείς. Σκαρφαλωμένες πάνω σε κιτς σουβενίρ φτιαγμένα από λάβα(;). Σκαρφαλωμένες πάνω σε μεγαλόπρεπες απεικονίσεις της Παναγίας των Δακρύων -κι αυτές από την ίδια λάβα. Θεϊκό σημάδι;;;

Στην αρχή πρόσεχα πολύ που πάταγα, μετά ξεχάστηκα, αφήνοντας πίσω μου δεκάδες θύματα. Στην κυριολεξία...

Sicily, ti amo!

Catania, Piazza Universita

Catania, Piazza Duomo

Η Σικελία είναι κούκλα, το είπαμε. Είναι και τεράστια. Τις τρεις μέρες που νοικιάσαμε αυτοκίντηο, καταφέραμε να δούμε μόνο την ανατολική της πλευρά. Από τη Μεσσίνα μέχρι τη Συρακούζα, ενώ μέναμε στην πανέμορφη Κατάνη.

Κατάνια, Piazza Duomo (noturno)

Η Κατάνη είναι μια πολύ μεγάλη πόλη - η δεύτερη της Σικελίας- στους πρόποδες της Αίτνας δίπλα στη θάλασσα του Ιονίου, όπως την αποκαλούν. Χτισμένη από Χαλκιδείς, της Νάξου της Σικελίας. Πανέμορφα κτήρια, πλατείες και πολύς κόσμος. Την περπατήσαμε πολύ και δεν τη χόρτασα. Είναι η μόνη πόλη που έχω επισκεφθεί στη ζωή μου και είπα: "Ναι, εδώ θα μπορούσα να ζήσω μόνιμα"!

Η Όπερά της, φέρει το όνομα του μεγάλου συνθέτη Bellini κι έχει μια από τις καλύτερες ακουστικές στον κόσμο. Ένα καντούνι που περνά κάτω από την ανατολική της πτέρυγα, έχει ονομαστεί Μαρία Κάλλας, προς τιμήν της μεγάλης σοπράνο.

Κατάνια, Teatro Bellini

Κατάνια, Teatro Bellini - Via Maria Callas

Στην υπαίθρια ψαραγορά της, μπορεί κανείς να βρει ό,τι ψάρι και θαλασσινό λαχταράει η ψυχή του. Από χορταράκια της θάλασσας και διάφορα όστρακα, μέχρι και μικρούς καρχαρίες. Όλα φρέσκα!

Στα καντούνια, γύρω από τη ψαραγορά, ντελικατέσσεν, μανάβικα και χασάπικα. Όλα έξω.

Όπου κι αν πήγαμε οι άνθρωποι ήταν άνετοι, χαλαροί, κομψοί, με καλούς τρόπους. Ένοιωθα μόνιμα ζεστά και οικεία, τον παραμικρό φόβο δεν είχα, ακόμα κι ανάμεσα στο μέγα πλήθος, Σαββατόβραδο στα υπέροχα wine bar. Με δεκάδες ετικέτες κρασιών ιταλικών και μεγάλη γκάμα σισιλιάνικων. Όσα δοκιμάσαμε, ήταν εξαιρετικά επίσης.

Κατάνια, Piazza Duomo

Ο ακριβότερος καφές που γευτήκαμε είχε την τιμή των 2 ευρώ, ο φθηνότερος 60 λεπτά και ήταν επίσης εξαιρετικός. Τα γλυκά με φορτώσανε με παραπανίσια κιλά, λες και δεν μου έφταναν όσα είχα, αλλά ήταν αδύνατο να αντισταθώ! Ειδικά στις γρανίτες, στις οποίες έχουν και ειδίκευση μιας και τις ανακάλυψαν πρώτοι, παρασκευάζοντάς τες αρχικά με χιόνι από την Αίτνα. Τα πιάτα με θαλασσινά εξαίσια, τα κρεατικά όχι και τόσο καλά. Η πίτσα πολύ καλή και εντελώς φτηνή.

Ταορμίνα, Ίζολα Μπέλλα

Συρακούζα, Αρχαίο Ελληνικό Θέατρο

Ταορμίνα, στο βάθος "κρεμμασμένο" το αρχαίο ελληνικό θέατρο

Ωραίες παραλίες με άμμο ή βότσαλο. Αρχαίο Ελληνικό στοιχείο παντού. Σε ιδιαίτερα σημεία, χτισμένα θέατρα με πανέμορφη θέα. Η Αίτνα μαγευτική, κάπνιζε συνεχώς, ότι ώρα και να την κοίταζες. Σου υπενθυμίζει συνεχώς την παρουσία της, σαν αρκούδα σε χειμερία νάρκη που όμως ανά πάσα στιγμή μπορεί να κάνει το μπαμ!

Αίτνα, ο κρατήρας Σιλβέστρι

Η Αίτνα από τη Νάξο

Αίτνα, κρατήρας Σιλβέστρι

Όσο κι αν προσπαθώ δεν βρίσκω κάτι αρνητικό να πω για τη Σικελία. Θα περίμενα μόνο, να ήταν πιο καθαρή. Τα σκουπίδια μου έκαναν κακή εντύπωση γιατί μου θύμιζαν έντονα την κακή πλευρά του δικού μου τόπου που δεν θέλω να θυμάμαι. Στη τελική λες "εδώ είναι Ευρώπη, όχι σαν κι εμάς!" κι όμως είναι το ίδιο, φορές...

Ταορμίνα, αρχαίο θέατρο

Κατάνια, Teatro Romano

Για το blog μου, αυτόν τον ταπεινό ψυχοθεραπευτή

Αγαπητό μου blog,

Τα κακά νέα, έρχονται συνήθως βράδυ. Λες και το φως της μέρας, εμποδίζει τη διέλευσή τους.

Ωστόσο, είμαι καλά. Δεν έχω κι άλλη επιλογή! Πρέπει να είμαι καλά για να βοηθήσω όσους με χρειάζονται.

Αγαπητό μου blog, ευχαριστώ που δέχεσαι να γράφω πάνω στα πεδία σου ότι μουρλαμάρα μου κατέβει, χωρίς να χρειάζεται να σε πληρώνω κάθε φορά που σου καταθέτω τα "εσώψυχά" μου.

Είθε ο θεός Digital, να προστατεύει τους κώδικές σου. Είθε να μπορώ κι εγώ να σε χρησιμοποιώ ώστε να αποφύγω(;) την απόλυτη παράνοια.

Ευχαριστώ, από καρδιάς!

Dana Semitecolo

Μικροί μονομάχοι vs European Union

Πρωί Παρασκευής, τελευταίες βόλτες στις κεντρικές πλατείες της Κατάνιας. Στην Πλατεία Πανεπιστημίου, συγκεντρωμένοι μαθητές, γονείς και δάσκαλοι, διαδηλώνουν δυνατά. Ζητούν επίλυση στα προβλήματα της Παιδείας, αντίθετοι στην ιδιωτικοποίηση αλλά και την υποβάθμιση των δημόσιων σχολειών.

Μέσα από το κτήριο, αγανακτισμένοι δημόσιοι υπάλληλοι, τους κάνουν νοήματα να φύγουν. Και τα παιδιά, όλο και αγριεύουν. Οι γονείς και οι δάσκαλοι πιο πίσω, με μπλουζάκια που γράφουν συνθήματα και πλακάτ, ήρεμοι, παρακολουθούν.

Τηλεοπτικά συνεργεία, δημοσιογράφοι, τουρίστες, περίεργοι περαστικοί, πλαισιώνουν την συγκέντρωση. Ένας απαιτητικός φωτογράφος στήνει επί δέκα λεπτά κάτι μανάδες, ώστε να τις φωτογραφίσει με τα πανώ. Εκείνες ψυχρές, περιμένουν να τελειώσει με τις φωτογραφίες. Βρίσκω κι εγώ την ευκαιρία να τις φωτογραφίσω.

Πιο πίσω περιπολικά, ασθενοφόρο κι ένα αυτοκίνητο της Εταιρείας Προστασίας Ζώων(!). Απλά κοιτάνε από μακριά τη συγκέντωση με απόλυτα βαριεστημένο ύφος.

Και πάμε παρακάτω, σε μια άλλη πλατεία να πιούμε τον καφέ μας χαλαροί.

Δεν βρήκα το κομμάτι στο διαδίκτυο, αντιγράφω μόνο τους στίχους:

Μικρός μονομάχος - Διονύσης Σαββόπουλος

Σε δημοτικό γηπεδάκι το βραδάκι συρμάτινο

πλεχτό κι από πάνω ένα φωτάκι

Το σκούφο του φορώντας τριπλάρει

ολομόναχο και λέει μονολογώντας
Πως μου την σπάνε οι γονείς μου

Θεε μου κι οι φριχτοί συμμαθηταί μου

Και η Καίτη κι η μικρή της αδερφή

απ' το πλάι που παίρνει το μέρος της

και μου την σπάει

Μου την σπάνε αράδα θεολόγους φιμάδα Λυκειάρχου προβοσκίς

κι η γυμνάστρια η ψωνάρα, του μεγάρου μουσικής

Η δημόσια εικόνα, τα παραισθησιογόνα

Οι ομάδες, οι ροκάδες, οι σταθμοί και οι κοιλάδες

Οι εξάρσεις του εθνικού μας βίου κι ο προγυμναστής του φροντιστηρίου

Όλος πιτυρίδα, μούσι και τσαντάκι ενημερωμένος από τον Κακαουνάκη
15 χρονώ τι 'ναι αυτό το κενό που μου κρύβετε

ορμάει με το μπουφαν του

Πίσω ο τόπος τυφλός κι ακυβέρνητος βροντάει την μπασκέτα του

Κι όπως είμαι έτσι εγώ τερατόμορφος στο θόλο του απεράντου

Πολιτείας εφιάλτης ορθός είμαι αυτός ο βυθός, ναι

Είμαι κι όλας νεκρός, ναι Λυσσασμένος για φως, ναι

Ναι, ναι, ναι
Το κοινό, που να βρίσκεται κρυμμένο

Γιορτινό, μακρινό κι αγαπημένο, το κοινό

Στον εαυτό μου να βουτήξω

Και στα βάθη του ν' αγγίξω ουρανό
Γέρνει ο ήλιος μες στον αφρό το περιδέραιο

Σκόνες φωτεινές απ' τις περσίδες ως το στέρεο

Κι αφήνεται στο πλάι

Με κάννες και τριαντάφυλλα και μέσα του βουτάει
Στην στιγμή τα λαμπιόνια ανάβουνε

Προβολείς του βυθού μας χτενίζουνε

Κι αποσπούν ένα ένα τα πρόσωπα

Γελαστά προς τα εδώ ταξιδεύουνε

Με αλογάκια κουρδιστά κι ανεβαίνουνε

Καβαλώντας αυλές και μαντρότοιχους

Στον ρυθμό μιας ομάδας που παίζανε

Και μου λένε, άμα κάνεις μια βουτιά στον εαυτό σου

Δεν θα βρεις τον εαυτό σου, αλλά όλους τους άλλους

Τους μικρούς και τους μεγάλους

Γιατί ο χρόνος είναι ένας

Και δεν πέθανε κανένας

Και αφήνει πάλι γένη, ενωμένοι, νικημένοι

Σαν αυτόν τον στιχουργό που δεν βγήκε απ' τ' αβγό

Και σε βρήκε στο ρεφρεν του κι άκου το ανακοινωθέν του
Η αφεντιά σου λοιπόν 15 χρονώ και βαρέθηκε

Κι απ' την έξω ερημιά προς τα μέσα νερά καταδύθηκε

Η από μέσα σου ελεύθερη πτώση

Της γενιάς σου το στίγμα θα δώσει

Αθλοφόρε του εσώτατου χώρου

Και μετά θα μας δεις σε βουή καταιγίδα

Σαν τους κρίκους μακράς αλυσίδας

Ή χλωρίδας που σπρώχνει διαρκώς

Μέσα απ' τ' άνοιγμα που 'χει ο βλαστός

Το λουλούδι κι ας είσαι μικρός

Της διάσωσης το έργο θα νιώσεις

Την συντήρηση ως πάθος θα υψώσεις

Όσο πάει και πιο ακραία θα κινείσαι

Και θα χάνεις τον εαυτό σου και θα είσαι

Τελευταίος κρίκος κι ένας

Της σειράς και της καδένας προς το φως
Μας ακούει, θαρρώ πως κοιμάται και το walkman στο στήθος του ανάβει

Το αστεράκι του χειμώνα Και το εν του νέου αιώνα Του σχολειού του η τάξη είναι εκεί ξαφνική μουσική
Των ηρώων η γενιά θα ονομαστεί

Έρχονται απ' το μέσα ταξίδι

Του ονειρόθεου και η χώρα στροφιστή

Ξεσφραγίζουν, κυλάει ο βράχος

Στου αιώνα της την πρώτη ανθοφορία

Σ' ένα δάσος με λαμπάδες

Που δεν θα 'βρεις μονάχος

Με της νιότης τον θυμό να αφανισθεί

Θα με δει, τον λαιμό του γυρνάει να με δει

Σαν παιδί που απ' το κοινό έχει πείρα

Ο δικός μου μικρός μονομάχος
Το κοινό, που να βρίσκεται κρυμμένο Γιορτινό,

μακρινό κι αγαπημένο, το κοινό

Στον εαυτό μου να βουτήξω

Και στα βάθη του ν' αγγίξω ουρανό

Διαφημίσεις

Στην επιστροφή από κάθε ταξίδι αναψυχής, χρειάζομαι κάποιο χρόνο προσαρμογής. Να επανενταχθώ στη καθημερινότητά μου. Να αφήσω χώρο και χρόνο ελεύθερο, στις εικόνες και στα συναισθήματα. Να μπει η εμπειρία στη θέση της και να μείνει εκεί.

Μετά, μπορώ σιγά - σιγά να το μοιραστώ με τον "έξω κόσμο". Τώρα όμως, θέλω χρόνο.

Μπορώ πάντως να πω με σιγουριά πως η Σικελία είναι κούκλα, από κάθε άποψη. Δεν θέλει χρόνο αυτό για να το αποφασίσω, είναι η πρώτη - πρώτη εντύπωση και είναι η καλύτερη!

Οι απίστευτες ώρες καθυστέρησης στην επιστροφή, μια απλόχερη χορηγία της Alitalia, σε συνδυασμό με την απαγόρευση του τσιγάρου, με έφεραν στα όρια του νευρικού κλονισμού αλλά σκεφτόμουν τη θέα από την Έτνα και κράταγα ένα καλό επίπεδο αυτοδιαχείρισης. Τελικά, δεν τον πληρώνω τζάμπα τον ψυχολόγο.

Να μην είμαι "άδικη". Υπήρχε μια γυάλα που έμπαινες μέσα και κάπνιζες, μαζί με καμπόσους άλλους μανιακούς καπνιστές. Πήγα δυο φορές και σκέφτηκα σοβαρά να κόψω το τσιγάρο. Ευτυχώς εγκατέλειψα την ιδέα μόλις έφτασα στην Αθήνα.

Σωτήριο και το βιβλίο "Οι Σουρεαλιστές συζητούν για το Σεξ", των εκδόσεων ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ. Με έκανε και γέλασα πολύ, εκεί που δεν υπήρχε κανένα περιθώριο για γέλιο,μετά από 10 ώρες αναμονής, στο Fiumicino, το οποίο παρεμπιπτόντως, κουνιόταν συνεχώς σαν να έκανε σεισμό και δεν είχα δραμαμίνες μαζί μου.

Τουλάχιστον, αν ήξερα πως δεν θα γύρναγα στην ώρα μου, θα καθόμουν μια - δυο μέρες παραπάνω και θα πήγαινα και στο -κακόγουστα- πολυδιαφημισμένο πάρτυ για singles που γίνεται αύριο στη Κατάνια. Δεν έχει σημασία που δεν είμαι single, θα πήγαινα από περιέργεια, αγκαζέ με την περιπαικτική μου διάθεση.

Καιρός δεν είναι...

... να πάω κι εγώ διακοπές, να ξεκουραστώ;

Καλή αντάμωση!

Η Γιορτή

Την Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου και ώρα 8 μ.μ., εγκαινιάζεται η έκθεση ζωγραφικής, του καλού φίλου Μπάμπη Πυλαρινού. "Η Γιορτή" του Μπάμπη θα φιλοξενηθεί στο χώρο των Εκδόσεων Περίπλους, του συμπατριώτη μας Διονύση Βίτσου και θα διαρκέσει μέχρι τις 15 Νοεμβρίου.

Με αφορμή την έκθεση, από τις Εκδόσεις Περίπλους κυκλοφορεί το βιβλίο με τίτλο: "Η Γιορτή", Ζωγραφική κι ένα παραμύθι του Πλάτωνα Μαλλιάγκα.

Συγχαρητήρια κι από εδώ στον φίλο Μπάμπη αλλά και στον κ. Βίτσο για την πρωτότυπη ιδέα να φιλοξενηθεί μια έκθεση ζωγραφικής, σε έναν διαφορετικό χώρο από τους συνηθισμένους.

Ώρες λειτουργίας: καθημερινές και αργίες 11:00-14:00 και 18:00-21:00. Εκδόσεις Περίπλους, Ζαΐμη 31, Μουσείο. Τηλ. 210 3307001-4.

Ω Τι Όμορφη Μέρα!

Η κυρία "Μις Ξινισμένα Μούτρα Φορέβερ", μπήκε φουριόζα στο γραφείο και η καλημέρα της δεν ακούστηκε ως συνήθως, ήταν και πάλι νοητή. Με το ένα μάτι σε άρνηση, έφτιαξε έναν βαρύ ελληνικό καφέ και έκατσε στο γραφείο της. Η κυρία Εμμηνόπαυση από δίπλα, την κοίταξε εξεταστικά από την κορυφή ως τα νύχια. Ναι, ήταν γεγονός : τα καινούργια της loafers γυάλιζαν καινουργίλα στα πόδια της.

"Ανησυχείς μήπως γίνει κραχ;", ρώτησε κοφτά η κα Εμμηνόπαυση.
"Ο φόβος γεννά φόβο. Σκέφτομαι να κάνω τα λεφτά μου, ράβδους χρυσού. Άκουσα πως έτσι κάνουν όλοι οι έξυπνοι άνθρωποι", απάντησε ξινά η κα Μις Ξινισμένα Μούτρα Φορέβερ.

Η κα Εμμηνόπαυση άργησε να απαντήσει. Πάλεψε αρκετά μέσα της ώστε να μην ακουστεί επιθετική μα τελικά δεν κατάφερε να νικήσει τις ορμόνες της: "Τι σχέση έχεις εσύ με τους έξυπνους ανθρώπους;", πέταξε κατάμουτρα στη συνάδελφό της. Εκείνη, ατάραχη της πέταξε τον καφέ πάνω στο φούξια, Σανέλ ταγέρ που φορούσε και αναποδογύρισε το φλυτζανάκι της στο πιατάκι: "Θέλω να μάθω τη μοίρα μου!" δήλωσε με στόμφο και σαν να φάνηκε κάποιο χαμόγελο(;) στα χείλη της.

Στο μεταξύ, η κα Lost In Space -ελληνοαμερικάνα αυτή- έκλαιγε σ' ένα γραφείο παρακάτω και όλο έπαιζε στα χέρια της το μαργαριταρένιο κομποσκοίνι της, μονολογώντας: "Kyrie ton dunameon, kane na mh xa8ei olo to money. Poso 8a antekso xoris botox? Poso 8a antekso xoris personal trainer?". Ενώ ο απέναντι συνάδελφος, ο κύριος Φετίχης, ευρισκόμενος σε φοβερό ερωτικό οίστρο, χάιδευε απαλά το φύλο του, χαζεύοντας τις υπέροχες γόβες της κας Lost In Space, οι οποίες τον παρέπεμπαν κατευθείαν σε ένα kinky πορνό που είχε δει τις προάλλες.

Έξω ο ήλιος έλαμπε και όλα έδειχναν πως άλλη μια ωραία μέρα συνέβαινε. Μια υπέροχη μέρα!

Αφιέρωση

Στον Τζώρτζη το Μουρλό ή Des, που τον "χάλασε" το Adagio!

Τζώρτζη, αγάντα!

Άκου!

Κάθε μουσικό κομμάτι, για τους μουσικόφιλους τουλάχιστον, έχει να πει μια ιστορία στον καθένα που το ακούει. Η ιστορία διαμορφώνεται βάση του συναισθήματος που μπορεί να μας διακατέχει την στιγμή της ακρόασης ή ακόμα και της προσωπικής μας ανάγκης, όσον αφορά την επανατροφοδότηση(;) του συναισθήματος, γενικότερα. Μπορεί απλά και να κάνουμε μια προβολή του εαυτού μας, μέσα από αυτό, όπως καμιά φορά βλέποντας μια ταινία, αποφασίζουμε να πάρουμε το ρόλο του πρωταγωνιστή, του δεύτερου ή απλά και κάποιου κομπάρσου.

Φορές συμβαίνει το ίδιο μουσικό κομμάτι να δημιουργεί σε κάθε ακρόαση και άλλο συναίσθημα, να δίνει μια διαφορετική ιστορία, να δημιουργεί άλλες εικόνες. Δεδομένο πως η μουσική δημιουργεί εικόνες. Σκέφτομαι πόσες φορές μου έχει συμβεί και πόσες έχω δει να συμβαίνει, ένα μουσικό κομμάτι να συνδέεται με ένα πρόσωπο ή μια συγκεκριμένη κατάσταση. Όπως και να έχει, το σίγουρο είναι πως η μουσική είναι μαγεία. Από τις λίγες μαγείες που μπορούν να καταστούν, αυθόρμητα αντιληπτές από τον Άνθρωπο.

Όταν ακούω το Adagio in G minor, του Tomaso Albinoni, έχω πάντα την ίδια αίσθηση: ματαίωση. Είναι για εμένα, η ιστορία ενός ματαιωμένου έρωτα. Εκείνου που ξεκινά ματαιωμένος. Που ξέρουν και οι δυο εμπλεκόμενοι πως δεν πρόκειται να προχωρήσει, γιατί οι συνθήκες είναι τελείως κόντρα στην απλά θέληση. Εκτός, αν είναι διατεθειμένοι να κάνουν την υπέρβαση. Όμως στη συγκεκριμένη μουσική εκδοχή, είναι σίγουρο πως δεν είναι, αφού παραμένουν εγκλωβισμένοι στις καταστάσεις. Σαν ήρωες ενός μελό. "Σε θέλω, με θέλεις μα η μοίρα το θέλησε να ζούμε χωριστά".

Ακούω το κομμάτι κι αρχίζει γλυκά, τρυφερά. Έτσι όπως αρχίζει μια ερωτική ιστορία και εξελίσσεται όμορφα μα με 'κείνη την κρυφή πίκρα από πίσω να ακούγεται στις νότες που πατάει. Και μετά, ο χωρισμός. Ο αναγκαστικός και ανελέητος. Που απλά αφήνουν να συμβεί. Γιατί έτσι πρέπει να γίνουν τα πράγματα. Ένας μικρός - ή μεγάλος- χαμός. Μια ακόμη ήττα στην ιστορία του Έρωτα. Και θλίψη και πόνος, προδιαγραμμένος από την αρχή.

Ένας φίλος λέει, πως το κομμάτι αυτό έχει να κάνει με την ανθρώπινη απώλεια. Με τον θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου. Αυτό του λέει το Adagio. Ίσως να 'χει δίκιο αλλά κι ο χωρισμός, σάμπως δεν είναι θάνατος; Ενίοτε και τόσο λυτρωτικός θάνατος!

Το Τραταμέντο (γλυκό του κουταλιού κυδώνι)

Κάνει γιάτσο απόψε. Έβαλε βοριά. Τέτοιο καιρό, επεριμέναμε πως και πως σαν παιδιά. Δε νογάς για ποίο πράμα σου μιλώ...

Που να καταλάβετε εσείς οι νέοι! Μετά τσι σεισμούς του '53, τότε που μέναμε τσι παράγκες τση Παναγούλας, ήτανε δύσκολα τα χρόνια. Πιότερο δύσκολα για τσι γονέους μας, που είχανε οχτώ στόματα να θρέψουνε, ξέχωρα τα δικά τους.

Εμείς ως χωραΐτες, δεν είχαμε να σε χαρώ ούτε ένα λιόφυτο δικό μας. Πως νομίζεις πως εκονομάγαμε το λάδι μας; Θα σου πω να το μάθεις. Επηγαίναμε στα λιοστάσια εκεί κοντά στον Άγιο Λύπιο, στον Καλλιτέρο και μαζώναμε από χάμου τσι ελιές, μία – μία.

Τσι πιο πολλές φορές, επηγαίναμε στο λιοστάσι του Γιωργέλου. Εφτός δεν τσι φύλαγε και πολύ τσι ελιές του κι έτσι καταφέρναμε να μαζώξουμε αρκετές. Μας είχε η μάνα μας φτιασμένα τενεκεδάκια, από γάλα εβαπορέ. Εφτά γιομίζαμε και τα αδειάζαμε σ' ένα σακί που είχαμε. Να δεις παιχνίδια και χαρές! Εσβινταριζόμασταν, ποίο παιδί θα μαζέψει τα περισσότερο μπουρούκια ελιές, από χάμου. Βέβαια, μες στη βιασύνη μας, εμαζώναμε και λάσπες και φύλλα αλλά δεν μας επείραζε. Με ησυχία στο σπίτι, τα ξεδιαλέγαμε.

Μία φορά το λοιπό, απογιοματάκι με τέτοιο καιρό, βοριά του κερατά, μας έστειλε η μάνα μας στου Γιωργέλου να μαζώξουμε ελούλες. Νοέμβρης ήτανε κι έκανε ένα κρύο! Μα τι να σου ειπώ; Και το λιοστάσι μέσα λάσπη ένα γόνα, είχε βρέξει τσι προηγούμενες μέρες. Πάμε το λοιπό ούλα μαζί τα παιδία, με τα μπουρουκάκια μας και με το σακί μας. Εκειός όμως ο αναθεματισμένος ο Γιωργέλος, ήτανε απάνου σ' ένα ύψωμα κρυμμένος κι έκανε την "ανάγκη" του. Επήγε ψηλά για να επιτηρεί και το λιοστάσι, ήξερε πως ήτουνα μέρα «πονηρή»!

Εκεί, να σε χαρώ, που είχαμε μαζώξει μισό σακί ελιές και εγελάγαμε κι επαίζαμε βλέπουμε τον Γιωργέλο να κατεβαίνει τσι όχτους με τα παντελόνια μισοκατεβασμένα, τα βάσταγε με το ένα χέρι μην του πέσουνε και στο άλλο εκράταγε μία κατσουρίδα. Μας εφώναζε από μακρία: «να πάρει ο διάοτσος τσι πατεράδες σας, δεν θα σας τσακώσω, θα δείτε παλιοπράματα!». Μία πεταξία εμείς τα μπουρούκια και βάνουμε τη πιλάλα. Ο αδερφός μου ο Γιάννης, ως μεγαλύτερος, εσκέφτηκε και πήρε το σακί με τσι ελιές και για να μην το κουβαλούμε που έπρεπε να τρέξουμε μην μας πιάσει ο φουρκισμένος, το 'κρυψε μέσα σε μία ριζολιά.

Που να μας τσακώσει ο Γιωργέλος με τα σώβρακα κατεβασμένα; Εσκόνταψε και γκρεμοτσακίστηκε – ο έρμος- κι εμείς είχαμε φτάσει στη Χώρα, που λέει ο λόγος. Έλα όμως που εμένανε εχώθηκε το παπούτσι μου στη λάσπη και παραλίγο να με τσακώσει; Με ένα παπούτσι έφυγα από τον Άι Λύπιο! Ε, μα το σταυρό που σου κάνω! Και κλάμα ούλο το δρόμο που έχασα το παπουτσάκι μου. Σάμπως είχα κι άλλο ζευγάρι από δαύτο;

Και σαν πονηράδια που ήμαστε, δεν επήγαμε αμέσως στο σπίτι, μην έρθει και μας έβρει εκεί. Ήξερε ότι ήμαστε παιδιά τση Μπάμπαινας, μην πα' και λες...Μετά από ώρα επήγαμε σπίτι μας, στη παράγκα δηλαδή εκεί, στη Παναγούλα. Κι ήρθε εφτός ο Γιωργέλος κι έκαμε τα παράπονα στη μάνα μας! Εφτούνη όμως βάσταγε από το Γερακαρίο, δεν είχε και πολλούς Αγίους, που λέμε. Τον έκαμε τρία λεφτά, πως τση κατηγόριε τα παιδιά τσης άδικα αφού από το σπίτι δεν είχανε ξεμυτίσει παρά εμελετάγανε τα μαθήματά τους. Τι να κάμει κι ο Γιωργέλος; Επήγε καλιά του, σπίτι του.

Το κοντόβραδο, ο αδερφός μας ο Γιάννης επήγε ξανά οπίσω στο λιοστάσι κι έφερε το σακί με τσι ελιές που το είχε τρουπομένο μέσα στη ριζολιά, κρυμμένο καλά κι έβρηκε και το παπουτσάκι μου και μου το έφερε! Ω χαρές που του 'καμα! Μόνο τα πόδια που δεν του φίλησα από τη χαρά μου!

Κι η μάνα μας, χαρούμενη κι εφτούνη η καψερή, ξεκλείδωσε το ντουλάπι όπου εφύλαγε βάζα με γλυκό του κουταλιού και μας εκέρασε κυδώνι, που το 'χε φτιάξει τον Οκτώβρη. Ακόμα θυμάμαι τη γλύκα του στο στόμα μου! Το πιο ωραίο τραταμέντο τση ζωής μου ούλης!

Κι η συνταγή, για γλυκό του κουταλιού κυδώνι από την κυρά Μπάμπαινα:

Υλικά
Μία οκά κυδώνια
Μία οκά κι εκατό δράμια ζάχαρη
Δύο φλυτζάνες του τσαγιού νερό
Δύο – τρία φύλλα αρμπαρόριζα
Δύο κουταλιές της σούπας, χυμό λεμονιού

Εκτέλεση

Καθαρίζουμε τα κυδώνια και τα τρίβουμε στον χοντρό τρίφτη του τυριού. Τα βάζουμε στην παδέλα με το νερό και τα αφήνουμε να βράσουνε σκεπασμένα, μέχρι να μαλακώσουν. Κατόπιν, ρίχνουμε τη ζάχαρη και τα βράζουμε σε δυνατή φωτιά μέχρι να δέσει καλά το σιρόπι του γλυκού μας. Στο τέλος, λίγο πριν το σβήσουμε, προσθέτουμε την αρμπαρόριζα για το άρωμα και το λεμόνι.