Τα χαμένα πορνογραφήματα της Δρ. Ποστ Πουρί: "Η Όμορφη Ελένη"

Είμαι η Δόκτωρ Ποστ Πουρί. Δόκτωρ Παραφιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Ανέμων και Υδάτων, του Βασιλείου της Μαρμαρυγής.

Δεν γνωρίζω ακριβώς πόσων ετών μπορεί να είμαι. Σίγουρα έχω ζήσει σε διάφορους αιώνες, τόπους, με διάφορους τρόπους. Σε κάθε περίπτωση, ως Δόκτωρ, είχα επιτυχία στις κοινωνικές συναναστροφές. Κάτι έκανε τους ανθρώπους να με εμπιστεύονται και να μου εκμυστηρεύονται τα πάντα ή όσα εγώ επιθυμούσα πραγματικά να μάθω.

Τις ερωτικές ιστορίες των «ασθενών» μου, συνήθιζα να τις καταγράφω σε ένα τετράδιο το οποίο κάποια στιγμή έχασα. Διατηρώ την αμφιβολία αν το άφησα σε κάποιο άλλο Βασίλειο ή το χάρισα σε κάποιον εραστή.

Ωστόσο, καταφέρνω να διατηρώ στη μνήμη μου κάποιες ιστορίες... σαν κι αυτή:

"Η Όμορφη Ελένη"

Η Όμορφη Ελένη, ήταν αστή και φορές αστεία. Το εξοχικό των θείων της που τη φιλοξενούσε, όταν κατάφερνε να αποδράσει από την ασφυκτική αγκαλιά των γονιών της, ήταν μόλις πέντε λεπτά από το δικό μας. Έτσι, κάποια καλοκαιρινά απογεύματα συνηθίζαμε να πίνουμε τσάι μαζί, στην ανατολική βεράντα που είχε θέα στη λίμνη.

Μικρή και χαριτωμένη Όμορφη Ελένη, μόλις που είχε βγει από την εφηβεία. Θυμάμαι με τι εντυπωσιακή αφέλεια της άρεσε να μου εξιστορεί τις ερωτικές τις περιπέτειες, πότε με τον Ξάδερφο Αριστείδη και πότε με τον Δάσκαλο Πιάνου και την αδυναμία που έδειχνε στο πορσελάνινο σερβίτσιο τσαγιού. Στιγμές, μου έδινε την εντύπωση πως ήταν απλά μια ταλαντούχα ηθοποιός με πλούσια φαντασία, που σκαρφιζόταν υπέροχους διαλόγους για να διασκεδάζει την πλήξη του μετα-εφηβικού σταδίου της ζωής της. Με τον καιρό, πείσθηκα πως κάθε της λέξη ήταν αλήθεια.

Δεν ξέρω αν ένοιωθα ζήλια για αυτήν. Ήμουν και παραμένω επιτυχημένη, όμορφη, καλλιεργημένη, πλούσια και κάτοχος –κυρίως αυτό- ενός τίτλου που μπροστά του οι πάντες "κτύπαγαν προσοχές", όπως με διαβεβαιώνει συχνά - πυκνά και ο Αρχηγός Στρατού. Δόκτωρ. Κανονική Δόκτωρ. Με έδρα και τα σχετικά. Δόκτωρ Παραφιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Ανέμων και Υδάτων, του Βασιλείου της Μαρμαρυγής. Όμως το θέμα μας εδώ είναι η Όμορφη Ελένη και όχι εγώ, η δρ. Ποστ Πουρί.

Αχ, η Όμορφη ήταν σπάνιο πλάσμα. Είχε μια υπέροχη, αψεγάδιαστη, λευκή σάρκα και μακριά μαύρα μαλλιά. Τα μάτια της ανάλογα με το ρούχο που την έντυνε, ήταν άλλοτε γκρίζα και άλλοτε πράσινα. Πιστεύω πως τα έχω δει να γίνονται και μελιά... έχουν περάσει χρόνια. Πάντα μύριζε γιασεμί. Δεν ξέρω πως τα κατάφερνε! Τείνω να πιστεύω πως κάποιος εραστής της τής είχε προμηθεύσει κάποιο άρωμα εξ ανατολών το οποίο δεν αποχωριζόταν ποτέ το δέρμα της.

Οι διηγήσεις της ήταν τόσο γλαφυρές, τόσο ζωντανές, που ακόμα κι εγώ η δόκτωρ, δεν μπορούσα να προβάλω καμία αντίσταση στη δύναμη της ηδονής που με καθήλωνε στην βιενέζικη καρέκλα μου. Στην ηδονή που άνοιγε διάπλατα τους πόρους του δέρματός μου και μου χάριζε γλυκά ρίγη χαμηλά στη μέση και στους βουβώνες. Μετά το πέρας κάθε επίσκεψής της, όταν πια αποχωρούσε η Όμορφη Ελένη διαπίστωνα πως το περίτεχνο πλεχτό καναντίδι του καθίσματός μου, ήταν υγρό.

Απολάμβανε τον έρωτα αυτό το κορίτσι και δεν ένοιωθε καμία ενοχή. Ίσως αυτή η απόλυτη απενοχοποίησή της να ήταν αυτό που με τραβούσε περισσότερο από όλα, σε αυτήν. Μια ελευθεριότητα τόσο δύσκολα να υποστηριχτεί σε εκείνες τις Εποχές. Ήταν πράγματι αξιοθαύμαστο το θάρρος της. Είχε αποφασίσει με ιδιαίτερη ωριμότητα πως θα ζούσε για τις σαρκικές απολαύσεις.

Αν καμιά φορά αργούσε να έρθει για το τσάι, ταραζόμουν στην ιδέα πως δεν θα έπαιρνα τη δόση ηδονής στην οποία με είχε εθίσει η νεαρή. Είμαι σχεδόν βέβαιη πως το είχε καταλάβει και σκοπίμως αργούσε, για να ανεβάσει τον πόθο μου, ίσως με σκοπό να ζητήσει κάτι από εμένα. Ίσως πάλι γιατί ήταν τόσο εγωίστρια που ήθελε οι πάντες γύρω της να εθίζονται στα συστατικά της δικής της ηδονής. Από την άλλη, μπορεί να ήταν τόσο έξυπνη που να είχε καταλάβει πως ήταν το μοναδικό πλάσμα στον κόσμο, εκείνη τη περίοδο, που μου χάριζε ηδονή. Μπορεί και τίποτα από όλα αυτά ή και όλα μαζί.

Μου έλεγε για τον Δάσκαλο Πιάνου, πως από την πρώτη φορά που συναντήθηκαν, έπεσα στα δίχτυα της αλλά φοβόταν να κάνει την οποιαδήποτε κίνηση αφού την συναντούσε στο σπίτι των γονιών της. Δεν ήταν καν της τάξεώς της, πως θα μπορούσε να την διεκδικήσει; Κι εκείνη φαινόταν τόσο μα τόσο απροκάλυπτα διαθέσιμη. Έτσι, ένα πρωινό εκεί που της μάθαινε ένα νέο σονέτο στο πιάνο εκείνη έσκυψε και του ψιθύρισε: "Ξέρω πως με ποθείτε και σας ποθώ κι εγώ... Νομίζω πως θα πρέπει να κάνουμε κάτι γι' αυτό". Εκείνος τράπηκε σε τακτική φυγή, φοβούμενος πως αν άφηνε τον εαυτό του ελεύθερο θα έμπλεκε σε μια ιστορία με καταστροφικές συνέπειες για τον ίδιο μα και για την Όμορφη Ελένη.

Στο επόμενο μάθημα εκείνη άρχισε να του μιλάει, για όλα όσα επιθυμούσε να κάνει αυτός στο κορμί της κι αυτή στο δικό του. Δεν αντιστάθηκε παραπάνω ο Δάσκαλος Πιάνου, άφησε τις συγχορδίες και καταπιάστηκε με τις χορδές του κορσάζ της. Το άρωμα γιασεμιού που ανάβλυζε, τον είχε ήδη μετατρέψει σε υποχείριό της, χωρίς αυτός να καταλαβαίνει τι του συμβαίνει.

"Μικρή μου Όμορφη, θα έδινα τα πάντα για εσένα!", της έλεγε γεμάτος απελπισία κι εκείνη η σκληρή, του απαντούσε με αυθάδεια:
"Το μόνο που θέλω από εσάς, είναι η ανταλλαγή σωματικών υγρών. Ξέρετε... είμαι συλλέκτης."

Αυτό τον πλήγωνε γιατί του άφηνε υποψίες πως είχε ερωτικές συναναστροφές και με άλλους άνδρες αλλά το δεχόταν προκειμένου να τη χάσει. Μετά από έναν μήνα, ήταν πλέον τέλειος δούλος του πολλαπλού της οργασμού και δεν υπολόγιζε ούτε τις συνέπειες των πράξεών του αν τυχόν και ανακάλυπτε κάποιος τον κρυφό δεσμό τους.

Μετά από δύο μήνες ερωτικής ανάτασης, η Όμορφη Ελένη όπως μπρούμυτα απλωνόταν πάνω στο μαύρο πιάνο, του ομολόγησε:
"Ξέρετε, δεν με ευχαριστείτε πλέον όπως παλιά. Μόλις και μετά βίας καταφέρνω να ολοκληρώσω μια, δυο φορές σε κάθε μας συνεύρεση. Ουφ... είναι τόσο βαρετό!"

Εκείνος τότε, σηκώθηκε βιαστικά από πάνω της κι έκρυψε γρήγορα το φύλο του μέσα στα ρούχα. Ήταν απίστευτο πως με μια της πρόταση, είχε καταφέρει να καταβαραθρώσει τον ανδρισμό, τον εγωισμό και οπωσδήποτε την μέχρι πρότινος, τέλεια στύση του. Τράπηκε ξανά σε φυγή κι αυτή τη φορά ήταν δεόντως άτακτη. Δεν της είπε κουβέντα. Έφυγε... ο δειλός! Όπως μου το χαρακτήρισε η ίδια η Όμορφη Ελένη, όταν μου περιέγραφε τη σκηνή και γελούσε εις βάρος του.

Ωστόσο, ο Δάσκαλος Πιάνου επέστρεψε μετά από δυο μέρες, την καθορισμένη ώρα του μαθήματος. Έδειχνε σοβαρός και αποφασισμένος να διατηρήσει τη σχέση τους αυστηρώς διδακτική κι εκείνη φάνηκε να το αποδέχεται μόνο που είχε μια πρόταση για τον ίδιο:
"Τόσο καιρό με διδάσκετε πιάνο κι όντως έχω γίνει καλή. Εγώ σας διδάσκω ηδονή αλλά για να γίνεται πραγματικά καλός, θα πρέπει να κάνετε ένα ακόμα μάθημα με αντάλλαγμα έναν σπουδαίο ολόδικό μου οργασμό. Τι λέτε;"

Σκέφτηκε για κάποια μόλις λεπτά και της απάντησε δειλά, όπως του άρμοζε:

"Έναν οργασμό. Και πως θα τον ήθελες τώρα;"
"Σε κάθε περίπτωση... πολλαπλό. Αφού το ξέρετε! Και γιατί μου μιλάτε στον ενικό παρακαλώ;", του απάντησε.
Ενοχλημένος ο Δάσκαλος Πιάνου προσπάθησε να επιτεθεί: "Έτσι θα σου μιλάω πια! Μα πέσμου... Δεν φοβάσαι μην πάθεις κανένα έμφραγμα με τόσους πολλαπλούς οργασμούς;"
Γέλασε δυνατά η Όμορφη Ελένη: "Μα τι κουτός που είστε! Διόλου δεν ανησυχώ! Αν τέτοιο θάνατο μου φύλαξε η μοίρα μου... Ας είναι! Όμως σας παρακαλώ, να μου μιλάτε στον πληθυντικό. Πρέπει να κρατάμε τους τύπους".

Δεν πρόλαβε να της απαντήσει, αιφνιδιαστικά βρέθηκε στο χώρο ο Ξάδερφος Αριστείδης και τον αφόπλισε με τη γύμνια του.

"Κι αφού μόνος σας δεν έχετε και μεγάλη επιτυχία, είπα να ζητήσω οικογενειακή βοήθεια κι αυτό, σας το υπόσχομαι, θα είναι το τελευταίο σας μάθημα." Του δήλωσε η Όμορφη χωρίς να περιμένει καν απάντηση.

Για άλλη μια φορά όμως, εκείνος έφυγε και μόνο από το διάδρομο τον άκουσε να λέει: "Όχι δεν δέχομαι να γίνω Μαγιακόφσκι, δεν μπορώ!" και δεν γύρισε άλλο ποτέ. Ούτε εκείνη τον αναζήτησε φυσικά. Της ήταν εντελώς άχρηστος. Κι όταν κάποτε συναντήθηκαν σε κάποιο δείπνο που διοργάνωσα και σκοπίμως τους προσκάλεσα αμφότερους, δεν αντάλλαξαν τίποτα παραπάνω από έναν τυπικό χαιρετισμό. Εξάλλου, εκείνο το διάστημα η Όμορφη Ελένη, έδινε κι έπαιρνε μαθήματα -μεταξύ άλλων- και στο δική μου κρεβατοκάμαρα.

"Κούρος Ευρωπού" για τον π.Π.Κ.

To Σάββατο 27 Ιουνίου 2009, η Μακεδονική Εταιρεία ΤΕΧΝΗ Κιλκίς, θα απονείμει στον "δικό μας" π. Παναγιώτη Καποδίστρια, το "Αριστείο 2009", για την γενναιόδωρη πνευματική του προσφορά.

Θερμά συγχαρητήρια στον αγαπητό μας -εκτός όλων των πολλών άλλων- blogger "Π.Κ." για άλλη μια σπουδαία διάκριση και πολλές ευχές για πλούσιες εμπνεύσεις μα και διακρίσεις, στο μέλλον!

Σας αντιγράφω και το σχετικό Δελτίο Τύπου:

Απονομή Αριστείου, Βραβείων και Επαίνων «Κούρος Ευρωπού»
Η Μακεδονική Εταιρεία ΤΕΧΝΗ Κιλκίς ανακοινώνει, ότι το Σάββατο, 27 Ιουνίου 2009, στις 8.30 το βράδυ, στο Συνεδριακό Κέντρο του Δήμου Κιλκίς, θα γίνει η Απονομή του Αριστείου Ποίησης «Κούρος Ευρωπού».
Πρόκειται για το τιμητικό αφιέρωμα «Ψελλίζοντας τα ουσιώδη των σιωπών…» στον ποιητή π. Παναγιώτη Καποδίστρια από τη Ζάκυνθο και η απονομή σ’ αυτόν του «Αριστείου 2009» για την εξαιρετική του πνευματική προσφορά.
Για το ποιητικό του έργο ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών. Ως ποιητής και δοκιμιογράφος, αλλά και για τις θεολογικές και ιστοριοδιφικές του μελέτες, έτυχε και πολλών άλλων πανελλαδικών και διεθνών διακρίσεων.
Αναφορά στον τιμώμενο ποιητή και το έργο του θα κάνει η κ. Μαρία Λιτσαρδάκη, Καθηγήτρια του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Αποσπάσματα από το έργο του θα αποδώσουν μέλη της Θεατρικής Σκηνής της ΤΕΧΝΗΣ. Η σκηνοθετική επιμέλεια του αφιερώματος ανήκει στον Παύλο Δανελάτο.
Μετά το πέρας του τιμητικού αφιερώματος θα γίνει η απονομή των Βραβείων και Επαίνων στους διακριθέντες στον ΙΔ΄ Πανελλήνιο Ποιητικό Διαγωνισμό «Κούρος Ευρωπού», που διοργάνωσε η ΤΕΧΝΗ και τελεί υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού.
Η εκδήλωση είναι ενταγμένη στον εορτασμό των «Ελευθερίων 2009» της πόλης του Κιλκίς.

Η νόνα και το "Ζακς"

Δεν θυμάμαι ποτέ να είχε καλή σχέση με τα μηχανοκίνητα, η νόνα Αγγέλικα. Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα ούτε σε ποδήλατο δεν μπορούσε να σταθεί. Ήταν και το βάρος της πάντα ανασταλτικός παράγοντας. Βλέπεις ο θυροειδής της, υπολειτουργούσε. Μέχρι που τον αφαίρεσε εντελώς και ησύχασε, εν μέρη.

Η Αγγέλικα ακόμα και σήμερα, όταν πρόκειται να μπει σε αυτοκίνητο, πρέπει απαραιτήτως να κάτσει στο μπροστινό κάθισμα, εκείνο του συνοδηγού και πάντα μπουκάρει με το κεφάλι, λες και μπαίνει σε κάποιο χαμηλό τούνελ. Πόσο χαμηλό πια; Η νόνα μας η καψερή, είναι από τη φύση της ιδιαιτέρως κοντή. Σε δίκυκλο δε... δεν έχει ανέβει τα τελευταία τουλάχιστον τριάντα πέντε χρόνια. Κι εκείνη η τελευταία φορά που το επιχείρησε, ήταν επεισοδιακή όπως αρμόζει σε έναν άνθρωπο του δικού της ταπεραμέντου!

Τότε ήταν που η οικογένεια είχε φύγει κάποια χρόνια από τις Παράγκες της Παναγούλας και είχε εγκατασταθεί μόνιμα στο γνωστό σπίτι της αρωγής, στο Ψήλωμα. Σε τέσσερα μόλις δωμάτια και μια μεγάλη κουζίνα, ζούσαν το ζευγάρι και τα οχτώ παιδία τους. Τα τρία μεγάλα είχαν ήδη φύγει για τη Γερμανία, μετανάστες. Ο νόνος μου, είχε το χασάπικο στον Άγιο Παύλο όπου πήγαινε κι ερχότανε κάθε μέρα, με το μεγάλο του ποδήλατο. Πάντα πριν το καβαληκέψει, γύρναγε προς την Μπόχαλη, να βλέπει την Χρυσοπηγή, έκανε το σταυρό του, άφηνε και έναν κοφτό αναστεναγμό και πήγαινε καλιά του.

Τα παιδία άλλα μικρά κι άλλα στην εφηβεία, του έπαιρναν το ποδήλατο τα μεσημέρια που πλάγιαζε να αναπαυθεί κομμάτι και φέρνανε τη Χώρα τα πάνω, κάτου. Τα μεγαλύτερα αγόρια είχαν και μια μηχανή. Από εκείνες τις "φλορέτες", τα "τζούνταπ" ή τα "πεντάρια Ζακς", που έπαιρναν με δόσεις οι νεολέοι της εποχής και ήταν κάτι αντίστοιχο του "Ιππότη με το λευκό άλογο", στα μάτια των κοριτσιών, που τα χάζευαν.

Με ένα "πενάρι Ζακς" κάποιο απόγευμα, ο Κώστας έπεισε την Αγγέλικα τη μάνα του, να τηνε πάει βόλτα στον Άγιο Παύλο, στο χασάπικο του πατέρα. Νέος κι ωραίος ο Κώστας, κάποια θα τον πλάνεψε με τη ματιά της, όπως επήρε τη στροφή για να μπει από τη Μητρόπολη στην πλατεία του Αγίου Μάρκου, του έφυγε η Αγγέλικα κι έσκασε στο δρόμο σαν καρπούζι κι εκείνος, δεν πήρε χαμπάρι. Συνέχισε το δρόμο του, σίγουρος πως η μάνα έτσι στη δίπλα όπως καθόταν -γυναικεία που λέγανε- δεν κινδύνευε να πάθει κάτι. Κι όταν έφτασε έξω από το χασάπικο της είπε: "Κατέβα μάνα, εφτάσαμε!" Που να τον ακούσει όμως εκείνη; Είχε μείνει πίσω στην Μητρόπολη και κάτι γυναίκες ετρέξανε και της πήγανε νερό και βαμβάκι με ιώδιο, να τις καθαρίσουνε τα γόνατα και τους αγκώνες που τα είχε σείρει στην άσφαλτο κι είχανε γδαρθεί. Ήταν και καλοκαίρι οπότε δεν εφόραγε και κομμάτι ύφασμα να την προστατεύσει λίγο.

Ξεκίνησε να γυρίσει πίσω ο Κώστας, από τον ίδιο δρόμο που είχε έρθει, για να την ξαναβρεί. Πήρε μαζί του -αυτή τη φορά- για συνοδηγό την κοροϊδία που δέχτηκε από την γειτονιά του Άγιου Παύλου, που έτσι έξω όπως καθότανε στα σκαλιά, ακούσανε όλοι το πάθημά του. Και τη βρήκε, στην αγκαλιά της κυρά Μαρίας της γειτόνισσας, που την επήγαινε σπίτι. Η καψερή η νόνα εβάιζε σαν το σκυλί και μόλις άκουσε τη μηχανή να πλησιάζει, μόνο που δεν τη βρήκε κάποιο μεγαλύτερο κακό από τη τρομάρα της!

Ο Κώστας ήταν πλέον μεγάλος για να του τις βρέξει, όπως συνήθιζε να κάνει στα παιδία της αλλά εκείνη επήρε την απόφαση και δεν ανέβηκε ποτέ ξανά σε μηχανή. Ποτέ μέχρι τη στιγμή που γράφω ετούτο το πόστο. Τώρα τι να σου πω; Αν την δω αύριο να την πηγαίνει βόλτα κάποιο εγγόνι ή δισέγγονο με κάποιο αντίστοιχο "Ζακς"... ε! δεν θα μου κάνει καμία εντύπωση! Η νόνα Αγγέλικα, είναι ικανή για όλα. Άλλωστε, με την αρτηριοσκλήρυνση που κυβερνάει το κεφάλι της, δύσκολο να θυμάται την πτώση από το δίκυκλο. Δύσκολο!

Αστικό Ταξίδι

Ποτέ δεν έβλεπα με "καλό μάτι" τα "ταξίδια αστραπή για δουλειές και αν βρεθεί χρόνος, διασκέδαση". Αυτό το "αν" είναι σαν να τους κρεμάει αυτομάτως το ταμπελάκι Νο2543. Ναι, εκείνο που αναγράφει: ΜΑΤΑΙΩΣΗ. Πόσο χαρούμενος λοιπόν να είναι κάποιος που ξεκινάει έναν δρόμο που είναι προδιαγεγραμμένα ματαιωμένος; Ωστόσο, προσπαθώ -έχω τις καλές μου- να βρίσκω κάτι ενδιαφέρον σε εκείνες τις υποχρεωτικές υποχρεώσεις. Σκέφτηκα λοιπόν, πως τουλάχιστον θα άλλαζα παραστάσεις για περίπου δυο εικοσιτετράωρα. Γέμισα ένα σάκο με λιγοστά, δροσερά φορέματα και τα απολύτως απαραίτητα και... φύγαμε!

Η ζέστη της πόλης βάραγε κατακέφαλα από τον ώρα που πλησιάσαμε την Ελευσίνα. Ξετρύπωσα το αντηλιακό μου από την τσάντα με τα "1628 απολύτως απαραίτητα για κάθε ταξίδι" κι άρχισα να ψεκάζομαι λες και αυτό θα έδιωχνε τη ζέστη. Οι συνταξιδιώτες έκαναν σχόλια για την μυρωδιά πορτοκάλι που σε συνδυασμό με το κλιματιστικό και την μοσκοβολιά του Ασπρόπυργου, που έμπαινε από το "σκασμένο" τζάμι του συνοδηγού, έφερνε κάτι μεταξύ πατσουλί και ινδικού στικ σε υπερβολική ποσότητα.

Δεν με ενόχλησε το απίστευτο μποτιλιάρισμα της Αθηνών. Καβάλας αν προτιμάτε. Μου έδωσε χρόνο να χαζέψω γύρω γύρω. Τα ίδια που χαζεύω τόσα χρόνια πάνω - κάτω. Με κάτι μικροαλλαγές. Βασικά τα ίδια. Στο ραδιόφωνο ακούμε για τρίτη φορά μια συνέντευξη του πρωταγωνιστή της πολιτικής σκηνής, όπως αυτός εξελίχθηκε τις τελευταίες μέρες: Καρατζαφέρης ντάρλινγκ! Πάλι λέει για τους αλλοδαπούς. Πάλι φωνάζει ότι πρώτος αυτός εισήγαγε τον όρο λαθρομετανάστες. Πάλι τονίζει πως ο Καραμανλής με τη συμπεριφορά του φέρνει τον Παπανδρέου πιο κοντά στη νίκη αλλά... υπάρχει χρόνος να σωθεί ο κόσμος από το κακό ΠΑ.ΣΟ.Κ. και να παραμείνει η καλή Ν.Δ. σε συνεργασία με το τρίκαλο ΛΑ.Ο.Σ. Πλήττομαι και φρίττω! Έχω βαρεθεί και να σχολιάζω πια και με διαολίζει πως σε αυτό ποντάρουν κι οι πολιτικοί μας. Πως αργά ή γρήγορα δηλαδή, θα βαρεθούμε να σχολιάζουμε, να ασχολούμαστε, να ψηφίζουμε, να ενδιαφερόμαστε, να αντιδράμε κλπ κλπ κλπ

Μετά από κάποιες δουλειές που ξεπαστρέψαμε κι αφού πάμε επιτέλους να ξεκουραστούμε λίγο, πριν συνεχίσουμε, ξανακολλάμε στη κίνηση μες στο κέντρο και χαζεύω τους αλλοδαπούς ή λαθρομετανάστες, την Καρατζαφέρια πλέον, εποχή. Στην πλατεία Αντιστάσεως, τον μόνο που βλέπω σε αδιαπραγμάτευτη αντίσταση είναι έναν ντήλερ που καπνίζει μαζί με έναν άλλον μυστήριο τύπο με σαρκαστικό γέλιο ενώ ένα τζάνκι τον παρακαλάει γονυπετές για κάτι. Άλλα τζάνκια γύρω, σαν ζόμπι. Ένας καθισμένος κάτω βαράει ντάγκλες και κάτι μου λέει πως εκείνος με το σαρκαστικό χαμόγελο, διασκεδάζει πολύ μαζί του. Πάμε παρακάτω και αντιλαμβάνομαι πως το σκηνικό αυτό που πριν λίγα χρόνια με τρομοκρατούσε, τώρα μου φαίνεται κάτι τόσο φυσιολογικό όσο ο ήλιος που λάμπει στον καθαρό ουρανό. Ένας ουρανός ο οποίος μες στον Ιούνη, καμία αστραπή δεν φοβάται!

Το καλό νέο του "ταξιδιού αστραπή για δουλειές κι αν βρεθεί χρόνος, διασκέδαση", έρχεται γρήγορα από τον γιατρό του πατέρα μου: νικήσαμε τον καρκίνο! Ω ναι! Πάμε γι' άλλα. Υποψιασμένοι πλέον. Και να ξαναχτυπήσει δεν θα πανικοβληθούμε! Μόνο θα βλαστημήσουμε τη τύχη μας τη βρώμα κλπ κλπ κλπ Φεύγει ένα μεγάλο, τεράστιο βάρος και σκάμε γέλια ανακούφισης μετά από τόσους μήνες πίεσης-πίστης-ελπίδας-θυμού-σπατάλης και επένδυσης κάτι χιλιάδων ευρώ που αν δεν τα έχεις, δεν ζεις. Τέλος!

Σαν κάτι να αλλάζει λοιπόν. Μια γρήγορη ανασκόπηση με πείθει πως μάλλον μας εγκαταλείπει η κακή τύχη των τελευταίων -μπόλικων ομολογουμένως- μηνών. Το φεγγάρι όμορφα τακτοποιημένο πάνω από την λατρεμένη Αθήνα και η πηχτή ζέστη επιβάλει τη χρήση κλιματιστικού παντού. Όσο κι αν επιδεινώνει το κρυολόγημά μου, δεν γίνεται αλλιώς. Το υπομένω και υπερκαταναλώνω αποσυμφορητικά της ρινικής οδού (sic).

Στη Βίλα Αμαλίας τα "παιδιά" κάνουν επισκευές. Τοποθετούν κάτι τσίγκους στα λιγοστά εμφανή παράθυρα. Στον Άγιο Παντελεήμονα πάλι φασαρίες με τους "λαθρομετανάστες". Φωνές κι αντάρες. Έχω περάσει πάνω από μία ώρα περπατώντας στο κέντρο και έχω ακούσει όλες τις γλώσσες του κόσμου εκτός από την μητρική μου. Δεν με ενοχλεί. Μάλλον με ξεκουράζει.

Πάω σ' ένα ραντεβού στο Κολωνάκι - ντάρλινγκ! όπου δεν βλέπω να έχει αλλάξει τίποτα εδώ και πολύ καιρό. Έχω χρόνο μέχρι το ραντεβού μου και μπαίνω σε ένα μαγαζί με ρούχα. Κάθομαι 25'' μόλις. Η ιδιοκτήτρια μαλώνει με μια αλλοδαπή (όπως καταλάβαινε κανείς από την προφορά), που ήθελε να της βγάλει ένα κομμάτι από την βιτρίνα. Η πελάτισσα επέμενε, η ιδιοκτήτρια κάθετη: Δεν βγαίνει τίποτα από τη βιτρίνα! Ουρλιάζει. Βγαίνω εγώ όμως μια χαρά από εκεί. Αυτή η αλλοδαπή δεν ήταν κάτοικος Αγίου Παντελεήμονα όμως, άσχετα από το που κατάγεται. Δεν θα ενοχλούσε καθόλου τον κ. Καρατζαφέρη αν την έβλεπε τίγκα στο χρυσαφικό, σε περιτύλιγμα από ακριβό ύφασμα, με τη φίρμα γνωστού οίκου. Φυσικά!

Τελειώνω μετά από ώρες και δεν προλαβαίνω να διασκεδάσω συναντώντας έναν αγαπημένο φίλο. Πάω σφαίρα στην πλατεία Μαβίλη. Άλλο ραντεβού αυτό. Καταθέτω με μεγαλοπρέπεια το παιδικό μου "γιατί να συμβεί σε εμένα αυτό;" για να ξαναπάρω μια ακόμα πιο κλισέ απάντηση, την οποία ήδη γνωρίζω αλλά αρνούμαι εδώ και χρόνια να δεχτώ και κατανοώ πως ίσως όλο το θέμα, το κλειδί δηλαδή, να βρίσκεται σε ακριβώς αυτή την αποδοχή. Θεωρητικά φαίνεται απλούστατο, πρακτικά ακατόρθωτο... μέχρι στιγμής.

Κάποια στιγμή αργά το απόγευμα, συναντιόμαστε με το ταίρι μου και τρώμε κάπου στο Γκάζι. Το φαγητό ξανά μέτριο. Κάποιοι το βρίσκουν εξαιρετικό. Εντάξει. Γούστα. Με ενοχλούν αφόρητα δυο μεσήλικες γκέι, καθισμένοι σ' ένα τραπέζι έτοιμο να πέσει στο δρόμο. Τα πόδια τους αιωρούνται και τα μαζεύουν όποτε περνάει όχημα. Μου θυμίζουν κάτι τύπους στα μπουζούκια, που κάθονται πρώτο τραπέζι και ακουμπάνε το πόδι στη πίστα. Ξέρασμα. Δεν αφήνουν ασχολίαστο ούτε το αδέσποτο σκυλί που κάθεται στο απέναντι πεζοδρόμιο. Βγάζουν μια απίστευτη κακία και προσπαθούν να τρομοκρατήσουν τον κόσμο. Είναι σαν να φωνάζουν: Μην τολμήσεις και περάσεις από μπροστά μας, θα σε κράξουμε! Φεύγουμε και τους αφήνουμε εκεί. Δεν έδωσα σημασία στα σχόλια για το μακρύ, λευκό μου φόρεμα. Έχω ήδη ντυθεί νύφη παίδες κι αν ξανακάτσει, θα κοιτάξω να κάνω πολιτικό. Άβολο το νυφικό, άβολο!

Το βράδυ ξαναγυρνάω στο Κολωνάκι και καταφέρνω να τελειώσω τα μεσάνυχτα. Ένα γρήγορο ποτό στο Θησείο, ανάμεσα σε πλήθος κόσμου που σουλατσάρει. Μου έρχεται κάτι σαν αγοραφοβία αλλά το ξεπερνάω γρήγορα. Καρφώνω το βλέμμα στην Ακρόπολη κι σφίγγω περισσότερο το χέρι του συντρόφου μου. Με γλιτώνει! Βλέπω έναν φίλο από μακριά να δουλεύει. Δεν μπορώ να του μιλήσω. Τον βλέπω όμως για κάποια δευτερόλεπτα και ξέρω ότι είναι καλά. Ταξί, ντουζ και ύπνο αγκαλιά υπό τον ήχο του κλιματιστικού. Καταφέρνω να κοιμηθώ δυο ώρες χωρίς βήχα. Το υπόλοιπο της νύχτας, βρυκολάκιασμα. Το πρωί όμως θα φύγουμε και κάνω υπομονή.

Από το καράβι χαζεύω την εκκλησία του Αγίου που πλησιάζει. Φτάσαμε σπίτι μας. Μετά από λίγη ώρα αγκαλιάζω το μικρό μου και δεν έχουν περάσει παραπάνω από δύο μόλις εικοσιτετράωρα. Σε μισή ώρα, όλα όπως συνήθως. Και το ταξίδι, σαν να μην έγινε ποτέ. Σα να μην πέρασε μια μέρα!

Βραβεία "Φανταστικών" μπλόγκερ!

Εδώ και μέρες, η καλή μας η Κική μου χάρισε ένα βραβείο για τη φαντασία μου και τον τρόπο που περιγράφω τα παλιά, όπως η ίδια γράφει. Την ευχαριστώ θερμά και πριν γράψω 5 λόγους για τους οποίους γράφω και δώσω και 5 πάσες - βραβεία σε άλλους συμπλόγκερς, της ανταποδίδω κι εγώ -και δεν είμαι η πρώτη φυσικά- το βραβείο φαντασίας για τις εικόνες της και τα φαγάκια της!

Μαζί και μια συγγνώμη για την αργοπορία αλλά πέσανε κι οι εκλογές... μετράγαμε τσι ψήφους! Όσες φορές κι αν τις μετρήσαμε όμως, πάλι λίγες μας βγαίνουν. Δεν πειράζει, μια φωνή θα την βγάνουμε κι εμείς!

Γιατί γράφω (και) παλαιές ιστορίες:

1. Μπλογκάρω για να μην μπλοκάρω! Να μην ψυχομπουκώνομαι, κοινώς. Δεν το καταφέρνω πάντα. Το ομολογώ!
2. Μου αρέσει να μοιράζομαι ειδικά, τις παλιές ιστορίες γιατί έτσι έχω την ψευδαίσθηση πως διατηρώ μια παράδοση ζωντανή.
3. Τα πόστα αυτά είναι κι ένας "φόρος τιμής" στους νόνους μου. Είτε είναι πεθαμένοι είτε είναι ζωντανοί.
4. Οι παλαιοί άνθρωποι μου έμαθαν τι θα πει "φαντασία". Προσπαθώ όταν γράφω μια ιστορία δικής μου επινόησης, να χρησιμοποιώ τον δικό τους τρόπο ώστε να φαίνεται όσο γίνεται αληθοφανής. Άσκηση του πνεύματος.
5. Γιατί είμαι Ζακυνθινιά και δεν γίνεται αλλιώς!

Βραβεία θέλω να δώσω σε πολύ κόσμο αλλά θα αρκεστώ στους πέντε που έρχονται πρώτοι στο μυαλό μου:

Στον αγαπημένο μου νονό Πιτσιρίκο, γιατί άνοιξε σε πολλούς από εμάς, ένα άλλο παράθυρο στο κόσμο και γιατί συνεχίζει ακόμα και σήμερα να με κάνει να γελάω με το φανταστικό χιούμορ του!
Στην αγαπημένη Mareld, για την τρυφερότητά της που αγγίζει τα όρια του φανταστικού! Δεν υπάρχει αλλού αυτό! Δεν υπάρχει!
Στον φίλο Καλειδοσκόπιο, για τις φανταστικές του ιστορίες - όταν έχει χρόνο- αλλά και για τις φανταστικές του εικόνες!
Στον αρχηγό της Σπείρας μας, αξιότιμο Ατσάραντο για τα πόστα του τα πολιτικά που τέτοια φαντασία, ούτε ο Σπίλμπεργκ! Βέβαια, να είναι καλά οι πολιτικοί και η πολιτική που του δίνουν απλόχερα έμπνευση!
Τέλος, σ' έναν μπλόγκερ που έχει χαθεί εδώ και μήνες αλλά δεν τον ξεχνάμε με τίποτα. Στον "Βασιλικός κι α μαραθεί, τη μυρωδιά την έχει". Στον φανταστικό αυτόν μπλόγκερ, με τα αστεία του και τσι παστόκες του, με την ελπίδα πως θα τον ξαναδούμε στα πόστα!

Τα πέντε βραβεία είναι πολύ λίγα πάντως... Θα ήθελα να δώσω άλλα δεκαπέντε τουλάχιστον!

Προς το παρών, πάω να βάλω ένα θερμομετράκι γιατί δεν μας έφτανε η κάψα η εξωτερική, έχουμε και την ίωση! Έλεος πια!

Κατόπιν Ευρωεκλογών 2009

Μεγάλος νικητής των φετινών Ευρωεκλογών : Το Super Paradise και ακολουθεί σε απόσταση βατραχοπέδιλου, η Ψαρού.

Τοπικά, σημαντικές πρωτιές στα θαλάσσια εκλογικά τμήματα του Αγίου Νικολάου (β' περιφέρεια Άμμος), στην Α΄ Azzuro και στα 4 εκλογικά κέντρα του Γέρακα. Αν και το τελευταίο υπέστη ελαφριά μείωση των γυμνιστών διότι λόγω τριημέρου, έπαιξε πολύ "οικογένεια με τρία παιδιά, αντίσκηνο, σκύλο, μπωλ με κεφτέδες και i-pod".

Μεγάλη και η συρροή αλλοδαπών στο Β' Λαγανά (Περιοχή Βεζάλ), όπου ψήφισαν οι Ευρωπαίοι παραθεριστές. Η συμμετοχή των Βρετανών, έσπασε κάθε προηγούμενο ρεκόρ και κάτι μπουκάλια μπίρας στα κεφάλια Αλβανών υπηκόων, οι οποίοι προσπάθησαν να ψηφίσουν ως Ιταλοί.

Στο εκλογικό τμήμα του Λόγγου Βασιλικού, μεγάλη πρωτιά της παράταξης των Ελλήνων Κυνηγών ενώ σε πλήθος ορεινών χωριών, νίκησε ο Σοσιαλισμός.

Στα εκλογικά τμήματα της Χώρας, προσήλθαν για να ψηφίσουν μόνο ο νόντσολος γνωστής ενορίας, ο ξάδερφος του Έντεκα (Son of Eleven) και η Τασία από τα Γύφτικα.

Και εις ανώτερα... τα ποσοστά αποχής ντε!

Θα πάω να ψηφίσω!

Ε ναι, θα πάω να ψηφίσω κόντρα στη τάση "συνειδητή αποχή". Βλέπεις έχω και την τύχη να ζω σε νησί οπότε προλαβαίνω να τα κάνω και τα δύο. Μεταξύ μας, πιστεύω πως όλοι όσοι προβάλουν σαν "δικαιολογία" την εξόρμηση στη παραλία, προλαβαίνουν και να ψηφίσουν και να κολυμπήσουν. Αρκεί να ξυπνήσουν μία ώρα νωρίτερα.

Θα πάω που λες να ψηφίσω κι είναι πολλοί οι λόγοι και τα επιχειρήματα που στηρίζουν την απόφασή μου. Πρώτα από όλα, η διαφύλαξη του συνταγματικού μου δικαιώματος, αυτού του "εκλέγειν και εκλέγεσθαι". Του δικαιώματος, που αν τυχόν και μου το στερήσει κανείς "κερατάς" αύριο, θα επαναστατήσω, θα εξεγερθώ, θα εκραγώ και στο τέλος μπορεί να κάψω και κανένα στρινγκ στο Σύνταγμα. Τα σουτιέν τα έκαψαν πριν τόσα χρόνια οι Σουφραζέτες, ας μην επαναληφθούμε!

Έτσι είναι ο Έλληνας, παράξενο ζώο! Του δίνεις κάτι ελεύθερα, δεν το θέλει. Του το στερείς, κόβεται να το κερδίσει! Θα θυμάσαι βέβαια το παράδειγμα με τον Καποδίστρια και την πατάτα. Η οποία πατάτα στις μέρες μας είναι η ψήφος, η τιμημένη ή η άτιμη. Σημασία δεν έχει, γιατί είναι γνωστό πως όλα έχουν μια τιμή. Όπως υπάρχει ο πωλών τοις μετρητοίς κι ο πωλών επί πιστώσει κι έχω την εντύπωση πως οι περισσότεροι από εμάς, ανήκουμε στη 2η κατηγορία πωλητών και πολιτών. Πάντως τζάμπα τελείως, με την αποχή μου, δεν τους τη χαρίζω!

Από την άλλη, θέλω βρε παιδί μου να στείλω κι ένα μήνυμα στα "δύο μεγάλα κόμματα". Εκείνα που μονοπωλούν το πολιτικό σκηνικό, χρόνια και ζαμάνια. Να βοηθήσω να ακουστεί μια νέα άποψη στο ευρωκοινοβούλιο ή να ενισχύσω μια ήδη υπάρχουσα αλλά αδύναμη ομάδα.

Στην τελική, ας καταλάβουμε επιτέλους πως ανήκουμε στη Δύση... εεεε στην Ευρώπη ήθελα να γράψω και ως εκ τούτου, οι σημαντικές αποφάσεις που αφορούν και πρόκειται να αφορούν τη ζωή μας, θα λαμβάνονται στο ευρωκοινοβούλιο. Όσο κι αν το παίζει "αμερικάνα" η Ελληνική κυβέρνηση, αργά ή γρήγορα αναγκάζεται να συμμορφωθεί με τις Κοινοτικές Οδηγίες. Απλώς φορές, μας στοιχίζει κάτι παραπάνω στα πρόστιμα... Δεν βαριέσαι;;;

Έτσι λοιπόν, αφού το Ευρωκοινοβούλιο αποφασίζει για την τύχη μας, δεν θα πρέπει κι εμείς να φροντίσουμε να στείλουμε όσο πιο δυνατή φωνή γίνεται, εκεί πέρα; Κι όταν λέω "φωνή" εννοώ πολιτικό λόγο κι όχι τη φωνή της κυρά Δέσποινας από δίπλα που καλεί τον γιο της να μην πάει στα βαθιά!

Άσε που μέχρι να στα γράψω αυτά φούντωσα και ανυπομονώ να έρθει η Κυριακή να πάω να συνδράμω κι εγώ με την "πατάτα" μου. Σιγά μην δώσω στα λαμόγια την ευχαρίστηση, να βγάζουνε ότι θέλουνε με 30% και 40%! Σιγά μην τους αφήσω να πιστεύουνε ότι κοιμόμαστε όλοι τον ύπνο του δικαίου και να τρίβουν τα χέρια τους χαιρέκακα πάνω από τα κεφάλια μας! Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ που λέει κι ο Αγγελάκας. Και σιγά μην πάω παραλία χωρίς πρώτα να έχω ψηφίσει!

Αμφιθυμική Ταλαιπωρία Νο 3.824

Κι αφού δεν μπόρεσα ποτέ μου να σε έχω, όπως εγώ πόθησα, ούτε καν στο όνειρο, το πανούργο μου μυαλό σκέφτηκε τη θέση σου να πάρει.

Τώρα εγώ είμαι εσύ κι εγώ μια άλλη. Όμορφη και δυνατή, όπως θα μ' ήθελες. Κι εγώ μέσα από εσένα την αγάπησα, όσο μπορεί καρδιά ανθρώπου ν 'αγαπήσει.

Τη χάζευα τις νύχτες να κοιμάται γυμνή, στο κρεβάτι της. Λίγο σεντόνι ίσα που σκέπαζε το φύλο της και σαν κλέφτης εγώ, στις μύτες να εισχωρώ στη κάμαρά της να την ξυπνήσω με χάδια και φιλιά όπως κι εσύ με ξύπναγες.

Άλλη φορά πάλι, ονειρεύτηκα πως ταξίδι την επήγα. Σ ' ένα μικρό ξενοδοχείο πάνω στην αμμουδιά. Ποια αμμουδιά δεν ξέρω να σου πω. Κι ήταν χαρούμενη σαν το παιδί και γέλαγαν τα μάτια και το σώμα της κι εγώ την λάτρευα ακόμα πιο πολύ.

Ξυπνάγαμε νωρίς να δούμε την Ανατολή. Εκείνη την έβλεπε στον ορίζοντα, εγώ μέσα από τα μάτια της, έτσι όπως έμοιαζε η ίδια με τον ήλιο. Πως θα μπορούσα εσύ, να μείνω ασυγκίνητος από μια τέτοια ύπαρξη; Που όλη φως έλαμπε και τα μάτια της πέταγαν σπίθες να ανάβω το τσιγάρο μου και να την γεύομαι.

Έγινα εσύ και την αγάπησα. Εκείνη που χωρίς εγώ να είμαι, μοιάζαμε. Και την αγάπησα πολύ, όσο μπορεί καρδιά ανθρώπου ν' αγαπήσει. Χωρίς αρχή και τέλος. Μόνο μέση, μέση, μέση, μέση...

Στην αγκαλιά σου με κράτησα και με νανούρισα με λόγια ερωτικά από εκείνα που δεν συνίθιζες να μου λες. Γευόμουν από το στόμα σου, τα τηγανιτά αυγά που σου τηγάνιζα στο κουζινάκι με τον σκοταγωγό.

Τραγούδια από το στόμα σου, μου τραγούδησα. Αυτά που αρέσαν και στους δυο μας. Σου κράτησε σεκόντο και εγώ που ήμουν πλέον εσύ, χαμογέλαγα κι έλαμπα όπως κι εσύ.

Αυτά ονειρεύομαι κι αφού δεν μπόρεσες ποτέ να μ'αγαπήσεις όπως θέλησα, έγινα εσύ και με λάτρεψα.

Live στο ΚΥΤΤΑΡΟ

Σου 'χω νέα!

Απόψε και αύριο δεν έχει debate! Μπορείς να βγεις από το σπίτι και σου 'χω και πρόταση:
live στο Κύτταρο: ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΓΥΜΝΟΙ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ

Τι είναι αυτό; Θα σου πω ή μάλλον θα σου αντιγράψω από το e-mail μου...

Ο Θάνος Ανεστόπουλος (τραγουδιστής, συνθέτης και στιχουργός των Διάφανων Κρίνων), ο συνθέτης Νίκος Πλάτανος (πιάνο) και με την συμμετοχή του μουσικού Νίκου Γιούσεφ (μουσικό πριόνι), παρουσιάζουν για δύο μοναδικές βραδιές μια οπτικοακουστική παράσταση με θεματικό τίτλο –ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΓΥΜΝΟΙ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ- Μια μοναδική συνεύρεση τριών εξαιρετικών μουσικών από διαφορετικούς τόπους που τους ένωσε η αγάπη τους για την ωραία ποίηση και το πάθος τους για δημιουργία. Τα ποιήματα που φανερώνονται γυμνά και ντύνουν τα τραγούδια. Τα ποιήματα τα αιώνια τα διαχρονικά σε απαθής καιρούς και σε αφυδατωμένες εποχές. Τα ποιήματα και οι ποιητές που αντιστέκονται σε απονευρωμένες μέρες. Η ποίηση σαν όπλο για μια καλύτερη κοινωνία. Κ.ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ,ΑΡΘΟΥΡΟΣ ΡΕΜΠΩ, ΛΑΠΑΘΙΩΤΗΣ, ΣΕΦΕΡΗΣ, ΕΛΥΤΗΣ, Γ.ΚΟΡΟΠΟΥΛΗΣ, ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ, ΣΚΑΡΙΜΠΑΣ,Ε.Α.ΠΟΕ, ΦΡΑΝΣΟΥΑ ΒΙΓΙΟΝ ΣΥΛΒΙΑ ΠΛΑΘ, Ν.ΚΑΒΑΔΙΑΣ κ.α.

Πρέπει να πας και για έναν σημαντικό λόγο που ακούει στο όνομα Νίκος Γιούσεφ, όχι ότι είναι λιγότερο σημαντικοί οι υπόλοιποι συμμετέχοντες! Όμως ο Νίκος είναι αγαπημένος φίλος, ψέματα να πω; Είναι ιδιαίτερος, είναι τελεντάρα και ανήσυχο πνεύμα και παίζει -εκτός απο εξαιρετικό μπάσο- μουσικό πριόνι.

Δες!

Χθες βράδυ στη βεράντα

Στην σκεπαστή βεράντα με το λιγοστό φως, ακόμα και το απλό ψητό φούρνου, μοιάζει σαν το νοστιμότερο έδεσμα του κόσμου όλου! Το κρασάκι, δροσερό από το ψυγείο και το φεγγάρι μια φετούλα τόση δα κατακόκκινη -πιο κόκκινη κι από τη τοματοσαλάτα- ίσα που ξεχωρίζει στο μαύρο σκοτάδι του ορίζοντα.

Αντιθέτως, έντονα τα φώτα εκεί γύρω από το "Σταυρό", στο Καμπί και πιο κάτω ένα καράβι φωτισμένο, μοιάζει να πετάει στον ουρανό, που τίποτα δεν φαίνεται να τον χωρίζει από τη θάλασσα. Θάλασσα τόσο ήρεμη που και τα φώτα του καραβιού, φαίνονται να καθρεφτίζονται πάνω της κι ας είμαστε τόσο μακριά, στην ασφάλεια της στεριάς. Σιγαλιά.

"Κέρδισε η Μπάρτσα!", ας πιούμε σ' αυτό! Βάλε πιο δυνατά τους Εφτά Νάνους στο s/s Cyrenia αρέσει σε όλους μας και δεν υπάρχει κανείς γύρω να ενοχλήσουμε. Ο μικρός μας κάνει πως παίζει πιάνο πάνω στο τραπέζι. Καμαρώνουμε για τον εκκολαπτόμενο "Μπετόβεν". "Να σας πω! θέλω να πάω στη μπάντα. Θα μάθω τρομπόνι!", ας πιούμε και σε αυτό!

Μετά από λίγο κοιμάται, στο πέτρινο πεζούλι. Ακουμπά το κεφάλι του στα πόδια μου απαλά. Αφήνω την πλάτη μου να σταθεί στον τοίχο απαλά και ρουφάω μια μεγάλη τζούρα ευτυχίας. Της δίνω το χρόνο της να δουλέψει μέσα μου και όταν της ανοίγω να βγει, αρνείται.

Ο Γιάννης μας αναλύει το σχέδιο του: κήπος - μποστάνι. Έχει φανταστεί και πως ακριβώς θα είναι τα μαρούλια που θα φυτέψει το φθινόπωρο. "Εσύ έχεις σκοπό να κλείσεις τα μανάβικα!", τον πειράζουμε και γελάει.

Και μετά ιστορίες. Για το χωρίο. Για ανθρώπους περασμένους. Για ναυάγια στις δυτικές ακτές και λίρες χρυσές θαμμένες και... ταξίδια. Από τον Άγιο Δομίνικο, τα Κανάρια και το Ντουμπάι ως την Σκωτία, την Τσεχία και την Αίγυπτο. Τι είδες εσύ, τι είδα εγώ πως το νοιώσαμε.

Στο Κάιρο, φεύγαμε και στο check-in του αεροδρομίου, οι ουρές ήταν χιλιόμετρα. Φτάνει η σειρά μας επιτέλους. Ο υπάλληλος ψύχραιμος, μπροστά στη λαοθάλασσα ενθουσιάζεται με το καινούργιο ελληνικό διαβατήριο. Σηκώνεται πάνω και το δείχνει στον κόσμο ο οποίος, φυσικά και δεν δείχνει να ενδιαφέρεται. Φωνάζει ενθουσιασμένα  προς το μέρους τους: Κοιτάξτε! Αυτό είναι το ωραιότερο διαβατήριο του κόσμου, το Ελληνικό! Κοιτάξτε κυρίες και κύριοι! Ο δίσκος της Φαιστού, η Ακρόπολις...

Πήγε δύο η ώρα, δεν φεύγουμε. Έχουμε κολλήσει στο "ένα τσιγάρο ακόμα" και στο "μια γουλιά κρασί ακόμα". Γκρίνια για το πρωινό ξύπνημα. Τι να πουν κι εκείνοι που ξυπνούν μέσα στο καυσαέριο; Δεν πρέπει να γκρινιάζουμε, δεν πρέπει!

Αλίμονο στους μοναχούς, σκέφτομαι φευγαλέα. Εκείνους που είναι μόνοι χωρίς να το θέλησαν ποτέ. Μόνοι εντελώς είτε με τον εαυτό τους είτε με παρέα. Η Νατάσα μου λέει πως είναι πιο δύσκολη η μοναξιά με παρέα. Διαφωνούμε. Η μοναξιά με παρέα είναι τουλάχιστον πρακτική για κάποιους. Έχεις κάποιον να σου ανεβάσει το φερμουάρ του φορέματος,στην πλάτη.

Έφτασε τρεις, φεύγουμε. Φεύγουμε! Ο μπαμπάς αναλαμβάνει το "οικογενειακό βάρος" του εκκολαπτόμενου μουσικάντη. Το σπίτι μας μάς περιμένει στα δυο λεπτά απόσταση. Λίγη ώρα θα πει κανείς ωστόσο, αρκετός για να αναλογιστώ ακόμα μια φορά τη καλή μου τύχη και να την ευχαριστήσω, που απλόχερα μου δίνει χαρά, ηρεμία και γαλήνη. Στα εντελώς απλά και καθημερινά.

Αρκετός χρόνος για να αναλογιστώ την ατυχία τόσων και τόσων. Που δεν μπορούν. Ποτέ δεν μπόρεσαν και ούτε πρόκειται. Η Τύχη -το ξέρω- δεν είναι καλή με όλους και κανείς δεν μπορεί να την επιλέξει. Εκείνη επιλέγει, συνήθως κι αλίμονο σε όποιον δεν αποδεχτεί την προσφορά της!

Τι τύχη πραγματικά, να γεμίζει ο άνθρωπος μέρα με τη μέρα γνώση κι εμπειρίες και εικόνες. Μάταια; Καθόλου, θα σου πω! Επένδυση είναι, για εκείνες τις "δύσκολες" μέρες του γήρατος. Όταν πια το μεν πνεύμα πρόθυμο το δε σώμα όμως;;; Τότε θα κατεβάζω τα σκονισμένα βιβλία από τα ράφια του μυαλού και θα διαβάζω: "Στο Κάιρο, φεύγαμε και στο check-in του αεροδρομίου..."

Το πραγματικό πολιτικό δίλημμα

ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ Η' ΠΛΑΔΑΡΟΤΗΤΑ;

Μα γιατί σου φαίνεται παράλογο το ερώτημα; Με τον σοσιαλισμό είναι λογικό να διατηρήσεις τη φόρμα σου. Θα τα μοιράζεσαι όλα, θα βοηθήσει και η οικονομική "ύφεση", μια χαρά! Γιατί να τα σκας στο γυμναστήριο δηλαδή;;;

Ενώ με την Πλαδαρότητα, θα είσαι πάντα χοντρός σε όλα σου. Ναι, ναι και στους τρόπους αλλά θα σε καλούν σε περισσότερα πάρτυ, για να γελάνε μαζί σου. Θα είσαι "η ψυχή της παρέας".

Προσωπικά, σκεπτόμενη εκείνη την αγγλικούρα που υποστηρίζει το εξής: "EAT WELL-STAY FIT- DIE ANYWAY!", λέω να προτιμήσω έναν "πλαδαρό σοσιαλισμό".  Άσχημα;

Οι Οθόνες του

Μ' ένα ολόγιομο χαμόγελο, τίγκα στην ευχαρίστηση, βυθίστηκε στον μαλακό καναπέ του. Αξιοθαύμαστο πως μια απλή φράση όπως "Το έχω", μπορούσε να τον κάνει τόσο ευτυχισμένο. Κι αυτή η αναμονή, μέχρι να "το έχει" κι ο ίδιος ήταν όσο βασανιστική τόσο και γλυκειά.

Απέναντί του ο τεράστιος τηλεοπτικός του δέκτης. Πίσω, στο γραφείο, ένα laptop και δύο desktop και διάφορες οθόνες που έδιναν εικόνα από κάμερες από όλα τα σημεία εντός κι εκτός σπιτιού. Οι αγαπημένες του εικόνες ήταν εκείνες που έδινε η κάμερα που κοίταζε στον δρόμο. Χάζευε με τις ώρες τα μηχανοκίνητα που ανεβαικατέβαιναν την ανηφόρα.

Στην κρεβατοκάμαρα κι άλλος τεράστιος τηλεοπτικός δέκτης, home cinema. To θυροτηλέφωνο με οθόνη. Στην κουζίνα, μια μικρή τηλεόραση. Στο μπάνιο μια πιο μεγάλη. Δεν υπήρχε δωμάτιο χωρίς οθόνη. Είχε εμμονή με αυτές. Είχε εμμονή με την εικόνα αλλά τον μάγευε κυρίως, το πως αυτή εμφανίζοταν στο γυαλί. Προτιμούσε το φιλτράρισμα που έκανε το υλικό αντί της γύμνιας που γέμιζε το κενό ανάμεσα στο μάτι του και το αντικείμενο, το πρόσωπο ή το τοπίο στο οποίο εστίαζε.

Το σπίτι του ήταν απλό, λιτό. Μόνο στις οθόνες το παραέκανε. Είχε και διάφορες παιχνιδομηχανές που τις συνέδεε με τις οθόνες του. Οι λιγοστοί του φίλοι έβλεπαν το σπίτι του σαν μικρό παράδεισο. Τους καλούσε για να παίξουν κάποιο παιχνίδι, να δουν έναν αγώνα, κάποια ταινία με τη συνοδεία αύθονης μπύρας και πίτσας, από την πιτσαρία παρακάτω.

Παρότι είχε καταφέρει να κάνει αυτό που ήθελε στη ζωή του, να εργάζεται δηλαδή στο σπίτι, στον υπολογιστή του και να έχει γύρω του πολλές όμορφες οθόνες, υψηλής ευκρίνιας, ένοιωθε τελευταία πως κάτι του έλειπε. Ήθελε να πειραματιστεί, να δοκιμάσει κι άλλα πράγματα πάντα όμως σε σχέση με αυτές.

Μια μέρα δοκίμασε να δει όλα τα επεισόδια του Prison Break σε DVD χωρίς να κοιμηθεί. Άντεξε 32 ώρες, χωρίς ύπνο μόνο με την εικόνα. Μετά κοιμήθηκε μια ολόκληρη μέρα κι είδε όνειρο πως ήταν πλέον κι αυτός ένας φυλακισμένος που προσπαθούσε με διάφορους τρόπους να δραπετεύσει.

Καλό ήταν αλλά ήθελε και κάτι παραπάνω. Να δοκιμάσει τις αντοχές του, τα όριά του. Να ξεντώσει το μπορώ του για να δει μέχρι που θα μπορούσε να φτάσει. Αν γινόταν κάπου πιο μακριά από ότι γνώριζε, να φτάσει.

Προμηθεύτηκε αλκοόλ. Σε διάφορες μορφές και ποιότητες. Κατανάλωσε πολύ. Γύριζε από δωμάτιο σε δωμάτιο και κοίταζε τις οθόνες. Η κάθε μια του έδινε άλλη εικόνα. Καμία δεν κατάφερε να δώσει στον εγκέφαλό του το κάτι παραπάνω που ζητούσε.

Δοκίμασε διάφορα πράγματα, με φίλους ή μόνος. Δοκίμασε και να καπνίσει κάνναβη. Δεν κατάφερε τίποτα παραπάνω από το να γελάσει με τους κακομοίρηδες των τηλεοπτικών παραθύρων και να κοιμηθεί με τα ρούχα στον καναπέ.

Οργάνωσε κι ένα σεξουαλικό όργιο, το τράβηξε με την κάμερα και μετά το πρόβαλε στην γιγαντοοθόνη του. Του άρεσε που συμμετείχε ωστόσο δεν του προξενούσε τίποτα το φοβερό, το ακραίο, όταν το έβλεπε ξανά. Δεν ήταν αυτό που ερέθιζε τον εγκέφαλό του, με έναν εντελώς νέο τρόπο που θα κατάφερνε να τον εντυπωσιάσει και να προσμετρηθεί ως μια εντελώς νέα, πρωτόγνωρη εμπειρία.

Ήταν σχεδόν πεπεισμένος πως τίποτα δεν θα μπορούσε να τον κάνει να ανακαλύψει τα όριά του, όταν σκέφτηκε να δοκιμάσει το LSD. Είχε διαβάσει ένα σχετικό άρθρο στο διαδίκτυο και ήξερε θεωρητικά, πως είναι παραισθισιογόνο. Είχε την περιέργεια να δει πως θα αντιδρούσε ένας εγκέφαλος επηρεασμένος από ουσία, μπροστά σε τόσες οθόνες.

Το οργάνωσε καλά. Βρήκε τον κατάλληλο άνθρωπο που θα του έβρισκε την ουσία. Αυτός που μόλις πριν λίγο τον είχε ενημερώσει πως ήταν έτοιμος για την παράδοση. Είχε καλέσει φίλους που ήξερε πως θα ήθελαν να το δοκιμάσουν μαζί του, μιας και φοβόταν να το επιχειρήσει μόνος του. Και είχε φτιάξει ένα DVD με αγαπημένα videoclip της παρέας. Η επιλογή των τραγουδιών είχε γίνει με μεγάλη προσοχή και ήταν όλα από συναυλίες.

Τη νύχτα που ήταν όλα έτοιμα για το ιδιότυπο αυτό πείραμα, όλες οι κάμερες κατέγραφαν τους εσωτερικούς χώρους του σπιτιού. Ακόμα και το μπάνιο. Δεν ήθελε να του ξεφύγει ούτε μια εικόνα! Το σπίτι πεντακάθαρο και εξοπλισμένο με ότι χρειαζόταν μια παρέα 30ρηδων για να περάσει καλά.

Ήρθαν οι φίλοι, έβαλαν ποτά και άραξαν στους άνετους καναπέδες. Έξι άτομα η παρέα. Τα "μαγικά χαρτάκια" τοποθετημένα πάνω στο τετράγωνο, γυάλινο τραπέζι τους περίμεναν. Τα μισά είχαν τυπωμένα επάνω έναν χοντρό γάτο με μαλλιαρή ουρά και τα έλεγαν Fat Freddy και τα άλλα μισά, έναν ποδηλάτη, τον κ. Hoffman, πατέρα του LSD.

Κανείς πριν δεν είχε δοκιμάσει κάτι τέτοιο. Οι πιο τολμηροί έβαλαν ολόκληρο το χαρτάκι στη γλώσσα τους και το έγλειφαν ανυπόμονα, ρωτώντας με αγωνία "πότε θα μου σκάσει;" ενώ οι λιγότερο τολμηροί, πήραν το μισό "και βλέπουμε". Εκείνος φυσικά άνηκε στην πρώτη ομάδα. Ποτέ δεν του άρεσαν άλλωστε, οι μισές δουλειές!

Μετά από μισή ώρα περίπου, άρχισαν να σκάνε τα πρώτα βεγγαλικά μέσα στο κεφάλι του. Του άρεσε, ένοιωθε όμορφα. Ωστόσο, τίποτα το αξιοπερίεργο ακόμα, τίποτα το ιδιαίτερο από όσο φυσικά, ήταν σε θέση να καταλάβει. Βυθίστηκε στον καναπέ και πάλι, μόνο που τώρα νόμιζε πως ήταν το άνετο στόμα ενός τεράστιου θηλαστικού που απλά τον φιλοξενούσε. Τη μύτη του άρχισε να την γαργαλάει κάτι τριχωτό και μαλακό. Σε λίγο κατάλαβε πως ήταν η ουρά του Fat Freddy. Ο ίδιος ο γάτος δεν φαινόταν πουθενά αλλά καθόλου παράδοξο δεν του φάνηκε που τον γαργαλούσε η ουρά του.

Στην οθόνη οι Massive Attack, από τη συναυλία τους στο Βερολίνο το 1992. Η μουσική άρχισε σιγά σιγά να εισχωρεί μέσα του. Έμπαινε από παντού. Από τα αυτιά, τα μάτια, το στόμα και τη μύτη. Έμπαινε ακόμα και από τους ορθάνοιχτους πόρους του δέρματός του. Ούτε πως κατάλαβε πως έφυγε από το στόμα που καθόταν κι έγινε πλήκτρο κάτω από τα δάχτυλα του μουσικού. Πολύ γρήγορα έγινε χορδή βιολιού κι αμέσως μετά ένα ψηλό Λα που βγήκε άνετα από το λάρυγγα της Shara Nelson που εκείνη τη στιγμή τραγουδούσε το Unfinished Sympathy, για να μπει κατευθείαν στο μικρόφωνο και να βγει από τα δεκάδες ηχεία του συναυλιακού χώρου, σπασμένος σε χιλιάδες μικρά κομμάτια. Το καθένα από μόνο του ήταν αυτός και όλα μαζί πάλι αυτός. Μπορούσαν όμως να υπάρχουν ανεξάρτητα.

Σ' εκείνο το σημείο κάτι μέσα στον τεμαχισμένο του εγκέφαλο του έδωσε να καταλάβει πως αυτό ακριβώς ήταν ό, τι γύρευε τόσο καιρό κι ένοιωθε την απόλυτη ευτυχία καθώς επιτέλους είχε καταφέρει να το βρει! Με την υπόλοιπη παρέα, είχε χάσει κάθε επαφή εδώ και ώρα. Κάποια στιγμή του φάνηκε πως τους είδες μες στο πλήθος, εκστασιασμένους να χορεύουν. Δεν ήταν και πολύ σίγουρος αλλά δεν τον ενδιέφερε να μάθει.

Πέρασαν ώρες, μέρες. Ζούσε πλέον μέσα στις οθόνες του. Άρχισε να βλέπει την εικόνα ανάποδα. Από μέσα προς τα έξω. Έβλεπε τον καναπέ του, απέναντι άδειο. Το άνετο κρεβάτι του, στρωμένο. Την οβάλ μπανιέρα που είχε λίγο επιθυμήσει μέσα της να βυθιστεί και να γεμίσει σαπουνάδες. Μάταια. Δεν μπορούσε να βρει τρόπο να βγει μέσα από την οθόνη. Ήταν αδύνατον να βρει τον δρόμο του γυρισμού. Έπρεπε να το πάρει απόφαση πως πάντα εκεί μέσα θα ζούσε κι ας είχε αρχίσει να κουράζεται πλέον, ταξιδεύοντας σε χίλια κομμάτια από συναυλία σε συναυλία και από ήχο σε ήχο.

Κανείς δεν ξέρει αν τα κατάφερε, έστω για μια στιγμή, να βγει από την παραίσθησή του. Οι φίλοι του, τυχεροί, το άλλο πρωί τον άφησαν κι έφυγαν, είχαν πλέον επιστρέψει στη φυσιολογική κατάσταση. Βέβαια, διαφορετικοί μετά από αυτή την εμπειρία. Πίστεψαν πως θα συνέλθει. Πέρασαν μετά από μέρες και δεν τους άνοιξε. Κάποιος είχε κλειδί. Τον βρήκαν στην ίδια θέση που τον είχαν αφήσει, στον καναπέ, με μάτια καρφωμένα στην οθόνη που έπαιζε ξανά και ξανά το dvd με τις συναυλίες. Δεν αντιδρούσε σε ό,τι κι αν του έλεγαν ή του έκαναν.

Δεν ήξεραν τι να κάνουν. Υπήρχε και ο φόβος για τίποτα μπλεξίματα με την αστυνομία, αν έλεγαν την αλήθεια. Σκέφτηκαν να τον πάνε στο νοσοκομείο, να τον αφήσουν απέξω και να φύγουν μα εκεί που το κουβέντιαζαν, τον είδαν στην οθόνη, χίλια κομμάτια να τους χαμογελά κι έτσι, αποφάσισαν να τον αφήσουν στην ησυχία του. Σίγουροι πως ο φίλος τους, ήταν καλά και ασφαλής, μέσα στην γιγαντοοθόνη του.

Κι οχτώ παλούκια...

Ναι είναι ωραία ετούτη η εποχή στο νησί. Αν βέβαια κάνεις στην άκρη, την οικονομική κρίση, τη βρωμιά που ξεφυτρώνει από τους φρεσκοκαθαρισμένους τράφους, το άθλιο λιμάνι και τόσα άλλα... και εστιάσεις στα "καλά". Τα όποια καλά.

Προσπαθώ να βλέπω τα ωραία. Τα δέντρα τα καταπράσινα και τα λουλούδια και τα πουλάκια τσίου - τσίου και τις όμορφες παραλίες που είναι καθαρές ακόμα και με λιγοστό κόσμο. Μέρα με τη μέρα, τα μέρη (μαζικού) τουριστικού ενδιαφέροντος αρχίζουν να μετατρέπονται σε κάτι άλλο, σε κάτι ξένο σε εμάς. Σαν εκείνα τα transformers (the new generation). Τότε που στην πράσινη ραχούλα, σε αυλές με γαρμπίλι ή πέτρινη πλάκα φερμένη από αλλού, θα δεις το φαινόμενο της άσπρης-πλαστικής-καρέκλας.

Αυτή η καρέκλα είναι για εμένα συνώνυμο της κατάντιας του νεο-ζακυνθινού, εμπλεκόμενου στον τουρισμό. Συνοδεύεται βέβαια με το ανάλογο πλαστικό τραπέζι, σκεπασμένο με το παραδοσιακό καρώ τραπεζομάντηλο που το προστατεύει το λευκό χάρτινο του εμπορίου. Εκείνο με τα λουλούδια, τις άγκυρες ή το χάρτη της Ζακύνθου. "Κάνε πιο εκεί το τζατζίκι να δω που είμαστε!", ένα πράγμα.

Να και οι ομπρέλες οι διαφημιστικές για τον ίσκιο. Παγωτά, μπίρες, αναψυκτικά. Όλα τα έχουμε! Και σημαίες να κυματίζουν. Όχι σημαίες τις ελπίδας, μην γελιέσαι! Σημαίες αναγνωρίσιμες από τις ορδές των τουριστών, να τις βλέπουν και να χαίρονται: "¨Τι καλά, στο ταβερνάκι που πήγαμε για καφέ, με την καταπληκτική θέα, είχε και τη σημαία μας! Απίστευτο;". Κι όμως αληθινό θα σου πω.

Παράδοση ανακατωμένη με μιζέρια, με λαμογιά και με εκείνο το "έλα μωρέ, θα τους ξαναδούμε κι άλλο;". Σίγουρα αν συνεχίζουμε να συμπεριφερόμαστε έτσι και να μην προσφέρουμε την ποιότητα που περιμένει ο επισκέπτης να δει, δεν θα ξαναδούμε ούτε αυτούς ούτε άλλους. Διότι πέσμου σε παρακαλώ, σε τι θα στηρίξει η Ζάκυνθος τον τουρισμό της; Στις φοβερές υποδομές της; Μόνο τη φύση και την παράδοσή της έχει να προβάλει, αν την καταστρέψει κι αυτή ολοκληρωτικά, τι θα μείνει; Οι σημαίες να ανεμίζουν;;;

Έτσι όπως τις βλέπω υψωμένες σε ιστούς κάθε πρωί, χωρίς να το θέλω, πάει το μυαλό μου σε εκείνον τον παλαιό και πονηρό χωριάτη, τον Νικόλα που ψάχνοντας να βρει τρόπο για να βγάλει χρήματα, επινόησε κάποιο πανηγύρι από το πουθενά. Κι έστησε τη μπαγκάδα του και πούλαγε παστέλια και φιτούρες ενώ όταν η γυναίκα του έμπαινε από μέσα για να βουτήσει κομμάτι το δάχτυλό της στο μέλι, εκείνος της αγρίευε: "απόξω Μαριέττα!". Του είχανε κολλήσει και στιχάκι που δεν το γράφω γιατί θα τον εκθέσω!

Φώναζε ο Νικόλας στους περαστικούς: "Περάστε! Έχουμε παστέλια, φιτούρες και οχτώ παλούκια για τσι γαϊδάρους!". Σαν να λέμε σήμερα: "διαθέτουμε ευρύχωρο πάρκινγκ". Έτσι κι ο Νικόλας, διαφήμιζε τη πραμάτια του και το κάτι το παραπάνω που διέθετε, τον χώρο στάθμευσης. Ώστε να τον προτιμήσουν οι πελάτες και να του αφήσουνε τη δραμή τους.

Αυτά τα "παλούκια για τσι γαϊδάρους" μου θυμίζουν και τα κοντάρια για τις σημαίες, που βλέπω. Όλα στη σειρά... Μ. Βρετανία, Γερμανία, Αυστρία, Ευρωπαϊκή Ένωση... Και σαν τα μετράω, σα να μου φαίνεται πως οχτώ είναι κι ετούτα. Βρε ναι, μαζί με της Ελλάδας εκεί πίσω, οκτώ είναι! Οκτώ παλούκια για πάσα χρήση, θα έλεγα εγώ...

ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ 2009 - ΤΑ ΜΕΣΑΙΑ ΚΑΙ ΜΙΚΡΑ

Κι επειδή κινδυνεύω να κατηγορηθώ για στήριξη του δικομματισμού, ορίστε μια γεύση από τον Μικρομεσαίο χώρο της Ελληνικής πολιτικής σκηνής...

ΣΥΡΙΖΑ: και τα μυαλά στα κάγκελα!

Δεν έχει βγάλει ακόμα σποτ, το σκέφτεται καθώς ρεμβάζει από το παράθυρο τις αγριοτριανταφυλλιές στο εξοχικό. Κομμάτια από το ποτό και το ξενύχτι... Ο αγώνας θέλει θυσίες!

Ας δούμε όμως τι κατέγραψε η κρυφή κάμερα στο εξοχικό... (Μια προσφορά του νεανικού δελτίου ειδήσεων του ΣΤΑΡ)

ΚΚΕ: Το πτώμα σου λαέ!

Στο μεταξύ, η Αλέκα δεν έχει αφήσει οικοδομή, λιμάνι, χωράφι (στα Σούρμενα και στις γύρω περιοχές) καθώς και κανένα λαϊκό κέντρο, όπου δεν έχει εμφανιστεί. Στόχος του κόμματος, για χιλιοστή εκατοστή εξακοσιοστή πρώτη φορά, θα είναι η είσοδος στο ευρωκοινοβούλιο με στόχο την εκδίωξη των βάσεων του ΝΑΤΟ από την Ελλάδα.

Παρακολουθήστε απόσπασμα της ομιλίας της εκπροσώπου του κινήματος κας Χούλια. Ήταν κι αυτή μια από τις χιλιάδες κομπάρσες της ινδικής ταινίας που σάρωσε τα όσκαρ εφέτος, βασισμένη στην στυγνή εκμετάλλευση του ινδικού λαού από τους μεγαλοκαρχαρίες της βιομηχανίας θεάματος. Ευτυχώς βρέθηκε το κόμμα και την κράτησε να μην πέσει στα ναρκωτικά. Αμέσως μετά την ομιλία της βασανισμένης -από τον σκηνοθέτη- Χούλιας, ακολούθησε συναυλία με τραγούδια του Λοΐζου και του παλιού, καλού ελληνικού κινηματογράφου. Η Αλέκα είχε να εμφανιστεί αλλού.

ΛΑΟΣ : ΚΑΙ ΚΟΛΩΝΑΚΙ!

Στο ΛΑΟΣ επικρατεί συγκρατημένη αισιοδοξία. Ο Άδωνις φαίνεται να έχει "φουσκοδενδρίες" και αντιμετωπίζει προβλήματα με τη σύντροφό του, η οποία "χτυπάει" μεγαλύτερα νούμερα στη τηλεθέαση από ό,τι ο ίδιος. Ζει ένα δράμα...

Δείτε τι κατέγραψε η κρυφή κάμερα γνωστής μεσημεριανής εκπομπής που σέβεται τον εαυτό της και πάνω από όλα τον τηλεθεατή της. Η σκηνή με τα "μπουμπούκια" χρειάζεται απαραίτητα τη γονική συναίνεση πριν τη προβολή της και ένα ποτήρι νερό για τη ζαλάδα.

ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ - ΠΡΑΣΙΝΟΙ: ΕΝΑΣ ΚΟΥΚΟΣ ΔΕΝ ΦΕΡΝΕΙ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ!

Budget για διαφήμιση και τα σχετικά, δεν υπάρχει. Ο καθένας ό,τι μπορεί κάνει. Άλλωστε, δεν του το επιτρέπει και η οικολογική τους συνείδηση. Βασικό μέλημα των Οικολόγων Πράσινων, είναι να πείσουν τους γύρω τους για τις αγνές προθέσεις τους. Να καταφέρουν να "περάσουν" στη συνείδηση του κόσμου, το πρόγραμμά τους. Να γίνει η οικολογία σε όλους, τρόπος ζωής.

Το στιγμιότυπο, από φανερή κάμερα του ίδιου του Οικολόγου Πράσινου στην οποία καταγράφει την πρόοδό του στον τομέα της επικοινωνίας με τον αυριανό ψηφοφόρο. Τον ευχαριστούμε θερμά για την αποστολή του σχετικού video.

ΛΟΙΠΑ ΚΑΙ ΠΡΟΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΑ: ΤΙ ΕΙΧΕΣ ΓΙΑΝΝΗ; ΤΙ 'ΧΑ ΠΑΝΤΑ!

Από τα πολύ μικρά ή τα πρωτοεμφανιζόμενα κόμματα, δεν έχουμε αξιώσεις. Αυτά βέβαια δεν έχουν και πολλά περιθώρια για προβολή. Παλεύουν να μπουν ως αναφορές -έστω και αρνητικές- σε καμιά φυλλάδα, λόγω του πλουραλισμού του συστήματος, βλέπετε. Παλεύουν με τις προσωπικές τους Δημόσιες Σχέσεις. Είναι πάντα υπερ-αισιόδοξα και δεν το βάζουν κάτω ποτέ!

Σε αυτά τα κόμματα ειδικά, θα μου επιτρέψετε να πω από καρδιάς επιτυχία γιατί μου αρέσει η λογική του "ψηφίζω εμένα γιατί δεν μου κάνει κανείς άλλος".

Το απόσπασμα από τις κάμερες της Βουλής. Ευγενική παραχώρηση του καφετζή. Να 'σαι καλά βρε Μήτσο!

ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ 2009!

Τώρα που ξεμπερδέψαμε με την Eurovision και τα αστέρια της μουσικής σκηνής, καιρός να ασχοληθούμε με τις Ευρωεκλογές και τα αστέρια της πολιτικής σκηνής.

Ορίστε και τα πρώτα τηλεοπτικά σποτ των δύο μεγάλων αντιπάλων: Ν.Δ. και Πα.Σο.Κ.

Καλή ψήφο αδέρφια!

Ν.Δ. : ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΦΑΝΗ. ΑΥΤΗ ΞΕΡΕΙ!

Πα.Σο.Κ.: SOSIALISMOS OR VARVAROTHTA;

Για έναν έρωτα - φάντασμα

Καιρό έχω να κοιμηθώ τόσο βαθειά, τόσο ολοκληρωτικά. Δεν ξύπνησα ούτε μια φορά όλη νύχτα και όταν χτύπησε το ξυπνητήρι το πρωί, ένοιωθα πραγματικά ξεκούραστη και δεν δυσκολεύτηκα διόλου να σηκωθώ.

Μπροστά στον καθρέφτη του μπάνιου, πλένομαι και χτενίζομαι μηχανικά και το μάτι πήγε και σκάλωσε σ' ένα μπουκάλι αφρόλουτρο. Δεκαπέντε χρόνια το ίδιο παραμένει. Δεν το αλλάζω. Κι εσύ το ίδιο χρησιμοποιούσες κατά τύχη και συνειδητοποιώ πως σε είδα στον ύπνο μου. Ναι, το θυμάμαι πολύ καλά τώρα!

Έχω να σε δω χρόνια, πάω από 7. Μπορεί να έχεις αλλάξει. Όλοι αλλάζουμε με τα χρόνια. Στο όνειρο πάντως, ήσουν όπως τότε. Καμία αλλαγή ούτε εξωτερική ούτε εσωτερική από όσο θυμάμαι το σενάριο. Κι ο πόνος που ένοιωσα ίδιος ήταν, σαν εκείνον που μου έδινες πριν δέκα και παραπάνω χρόνια. Είναι αστείο! Δεν θυμάμαι το βλέμμα σου πια αλλά θυμάμαι τον πόνο που μου προκαλούσες. Το σώμα όμως, έχει τη δική του μνήμη που δεν τη σβήνει ούτε το καλύτερο καθαριστικό του κόσμου!

Αναρωτιέμαι αν νοιώθω ακόμα κάτι για εσένα. Είμαι σίγουρη πως όχι αλλά δεν μπορώ να εξηγήσω και γιατί σε ονειρεύτηκα. Ποιος μπορεί να είναι ο λόγος που καταφέρνεις ακόμα να σουλατσάρεις στα όνειρά μου; Ο πόνος που λέγαμε; Το ανεκπλήρωτο; Εκείνη η ματαίωση; Ο πληγωμένος μου εγωισμός; Όλα αυτά μαζί; Τίποτα από όλα αυτά;

Η Άνοιξη! Η Άνοιξη θα φταίει και γι' αυτό. Κάνει ζέστη. Ανοίγω τα παράθυρα και μπουκάρουν ανενόχλητα τα Φαντάσματα. Φαντάσματα λέω τους παλιούς έρωτες. Γιατί αφού δεν έχουν πλέον στη ζωή μου, υλική υπόσταση, μένουν να αιωρούνται, να εμφανίζονται με διάφορες ευκαιρίες: ένα τραγούδι, μια ταινία, μια φράση, μια φωτογραφία στο άλμπουμ, ένας κοινός γνωστός.

Για φαντάσου να με διάβαζες! Αποκλείεται! Αλλά σε περίπτωση που συμβαίνει αυτό, μάθε πως θέλω μόνο να είσαι καλά. Τίποτε άλλο!

Για πέταμα!

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Δεν ξέρω και δεν θα μπορούσα να ξέρω τι πραγματικά συμβαίνει με εμάς τους Ανθρώπους. Μη με αποπαίρνεις, δεν έχω καν διάθεση για (παρα)φιλοσοφική συζήτηση. Απλά, συνεχίζω να απορώ και να εκπλήσσομαι -φορές- από τις διάφορες συμπεριφορές που βλέπω γύρω μου. Ακόμα, ακόμα και αν αυτές οι συμπεριφορές πηγάζουν από εμένα την ίδια. 

Θα είναι η Άνοιξη λέω και πάω παρακάτω, την ώρα όμως που πέφτω στο κρεβάτι κάνω αυτόματα ανασκόπηση της ημέρας και καταλήγω σε κάτι  "φοβερά και τρομερά" συμπεράσματα τα οποία γεμίζουν τους τοίχους της κάμαράς μου και δυσκολεύουν τον ύπνο μου. Θα είναι η Άνοιξη, ξαναλέω και γυρίζω πλευρό, ματαίως. 

Να, μόλις προχθές έβγαλα και το πάπλωμα κι έβαλα εποχιακή κουβέρτα για σκέπασμα αν και ακόμα στο χωριό τις νύχτες, κάνει κρύο. Αλλά είπα, μην είναι αυτό που φταίει. Φύλαξα και τις πυζάμες στο πατάρι, φτάνει πια. Τις αντικατέστησα με φαρδιές φανέλες που κυκλοφορούν από σπίτι σε σπίτι από τον καιρό της σχολικής επανάστασής μου. Αθάνατο αιγυπτιακό βαμβάκι! Με αυτά θα με θάψουν... που λέει ο λόγος!

Τι εμμονή κι αυτή να μην πετάω σχεδόν τίποτα. Τιγκάρισε το σπίτι από σωρούς άχρηστα πράγματα. Κάθε Άνοιξη κάνω εκκαθάριση και απλώς τα τακτοποιώ ή τους αλλάζω θέση. Δεν μου πάει καρδιά να πετάξω το κόκκινο τζιν που φόραγα στο πρώτο ραντεβού με τον -πως τον λέγανε;;;- πριν από 18 χρόνια. Δεν πειράζει που είναι 4 νούμερα μικρότερο από αυτό που φοράω τώρα, έχει συναισθηματική αξία. Και κάπως έτσι, δεν πετάω τίποτα. 

Δυστυχώς για εμάς, την ίδια συνήθεια έχει και ο σύντροφός μου ώσπου καταλάβαμε πως το αρκετά μεγάλο σπίτι μας, δεν μας χωράει πια. Έτσι, δυο λύσεις υπήρχαν: ή να μετακομίσουμε ή να αραιώσουμε τα πράγματα μέσα στο σπίτι. Κι έτσι ξεκίνησε η πραγματική εκκαθάριση εν μέσω συγκίνησης, θλίψης και ενίοτε οργής που εκφράστηκε με λόγια πόνου όπως: "καλά τι τα θέλω τόσα άχρηστα στυλό και τόσους αναπτήρες αδειανούς;" Δεν βρίσκεις άκρη!

Ο ένας πέταγε από εδώ ο άλλος μοιρολόγαγε από εκεί και το αντίστροφο. "Μα το μπλε μου το πουκάμισο για δόσιμο;" Μα, ναι το μπλε το πουκάμισο που έχει ξεθωριάσει από τα χρόνια και είναι πλέον γαλάζιο. Αφού δεν το φοράς, τι το θέλεις; "Αν πετάξεις τη συλλογή μου από χαρτοπετσέτες, θα σφαχτούμε!" Τις πέταξα ήδη.

Κάπως έτσι προχωράει η εκκαθάριση με αργούς και σταθερούς ρυθμούς και άρχισε το σπίτι να φαίνεται! Βρήκα και το ποδήλατο γυμναστικής χωμένο κάτω από στοίβες με διάφορα πράγματα. Το είχα ξεχάσει και μου το έλεγε: "Καλά, σε ένα μήνα το πολύ θα έχει γίνει κρεμάστρα το ποδηλατάκι". Κι όντως, μόλις έφυγαν από πάνω του τα πράγματα που το έκρυβαν, φανερώθηκε υπερήφανο και κορδωτό να κρατάει στα χερούλια του τουλάχιστον πέντε τσάντες για τη θάλασσα, σε ποικιλία χρωμάτων και μεγεθών. Επιβεβαιώθηκε.

Ένα φορτηγό πράγματα έχουμε βγάλει μέχρι στιγμής κι ακόμα δεν τελειώσαμε. Γέμισαν οι κάδοι κοντά στο σπίτι. Η Λίλη από τη Βουλγαρία, θα έχει ρούχα για τα επόμενα 3 χρόνια το λιγότερο. Να μην σου πω - γράψω για τα παλιά παιχνίδια του μικρού. Άλλη πικρή ιστορία. Ευτυχώς που ακολουθούν τα μικρότερα ξαδέρφια και ένα μεγάλο μέρος πάει εκεί, τα υπόλοιπα στο νηπιαγωγείο. 

Τελικά ωραία είναι που τα ξεφορτωθήκαμε όλα αυτά. Καθάρισε η σοφίτα και μπορούμε να εκμεταλλευτούμε το χώρο κάπως αλλιώς. Γενικά καλές είναι οι εκκαθαρίσεις, όχι μόνο στα άψυχα αντικείμενα. Ναι, δύσκολο να αποχωριστείς εκείνο το παντελόνι ή εκείνο το πουκάμισο αλλά δεν σου χρειάζεται πια! Κι όπως δεν σου χρειάζεται αυτό, δεν σου χρειάζεται και το "σκουπίδι" που σου πετάει ο άλλος μέσα από τη συμπεριφορά του. Θέμα επιλογής δικής σου είναι το αν θα δεχτείς να γίνεις ο "σκουπιδοντενεκές" του ή όχι. 

Λέω λοιπόν, μαζί με τα άχρηστα αντικείμενα της σοφίτας, να δώσω στο σκουπιδιάρικο κι ότι άχρηστο συναίσθημα με ταλαιπωρεί. Κι εσύ Συνάνθρωπε  που με πρήζεις συνεχώς με τα προβλήματά σου αφού δεν αποφασίζεις εσύ να κάνεις "ανανέωση γκαρνταρόμπας" παρά πετάς "ρουχαλάκια" δεξιά κι αριστερά, άκου για να μην παρεξηγηθούμε, εγώ θα τα πετάξω όλα στα σκουπίδια. Να το ξέρεις!

Μαμά...

...γερνάω μαμά! Και ξέρω, δεν είμαι η μόνη. Μα με πειράζει, μαμά. Με πειράζει αυτή η βαθειά ρυτίδα ανάμεσα στα φρύδια. Με ενοχλούν και οι άσπρες τρίχες στο κεφάλι μου κι όλο παλεύω με την κομμώτρια να τις καλύψω. Εκείνες όμως εκεί! Επιμένουν! Στο 4-5 λούσιμο, τσουκ! εμφανίζονται και πάλι.

Μαμά, γερνάω σου λέω! Δεν το καταλαβαίνεις;;; Πως μπορείς και είσαι τόσο ψύχραιμη απέναντι στη φθορά; Γιατί ποτέ δεν παραπονέθηκες που κι εσύ γερνάς; Εγώ στα 33 σκέφτομαι από τώρα, σε ποιον θα πάω να "τραβηχτώ" στα 40 μου. Με θλίβει που δεν αντέχω να κάνω εκείνα που έκανα έφηβη. Με τσαντίζει που νυστάζω από τη 1 κάθε βράδυ. Με εξοργίζει που δεν μπορώ να ξενυχτίσω και να πάω κατευθείαν το πρωί για δουλειά! Εσένα, όχι. Το δέχεσαι!

Βρε Μαμά, σου λέω γερνάω! Δεν μ' ακούς; Το εγγόνι σου μεγαλώνει, απίστευτα γρήγορα. Βλέπεις; Σήμερα μου έφερε κάρτα από το νηπιαγωγείο. Την είχε φυλάξει να μου τη δώσει σήμερα. Έτσι με ξύπνησε το πρωί, με φιλιά και με μια υπέροχη κάρτα! Μου έγραφε: "Χρόνια πολλά μανούλα! Σ'αγαπάω πολύ." κι έμεινα άφωνη και δακρυσμένη να κοιτάζω μια τα πανέμορφα ορνιθοσκαλίσματά του και μια από κάτω, το ζωγραφισμένο σπιτάκι με τον κήπο γεμάτο λουλουδάκια. "Είναι ανοιξιάτικη καρτούλα μαμά!", μου εξήγησε. Κι εγώ, γερνάω...

Μαμά, γερνάω και φοβάμαι γιατί ξέρω πως όλα γύρω μου γερνάνε. Ο σύντροφός μου, οι φίλοι μου, οι συγγενείς μου κι εσείς. Εσύ κι ο μπαμπάς. Μαμά, γερνάω αλλά ακόμα σας λέω "μαμά" & "μπαμπά" επιμένοντας πεισματικά να συντηρώ το Παιδί μέσα μου. Κι ας γερνάω...

Μαμά μου γερνάω! Δεν σου έφτιαξα καρτούλα όπως όταν ήμουν κι εγώ παιδάκι κι ούτε σου έκοψα λουλούδια από τη γλάστρα. Σου γράφω όμως εδώ, να το διαβάσουν όλοι:

Χρόνια πολλά μανούλα! Σ' αγαπάω πολύ!

Ο κήπος τση νόνας

Το γνωστό -πλέον- σπίτι της νόνας, στο Ψήλωμα, Άνοιξη και Καλοκαίρι είχε πάντα την τιμητική του. Βλέπεις η σόρα νόνα μου, μπορεί να ήτανε λάμια -όπως τηνε λέγανε οι κόρες της επειδή συνέχεια τις μάλωνε- αλλά είχε τον ωραιότερο κήπο στη Χώρα. Εξακριβωμένα! Βέβαια έχουν περάσει ανεπιστρεπτί οι εποχές που ο κήπος της ήταν στις δόξες του, πάντως στη μνήμη μου θεωρείται πάντα ο καλύτερος που έχω δει ποτέ μου!

Ο κήπος τση νόνας, ερχόταν ένα γύρο από το σπίτι και μέσα του μπορούσες να βρεις ό,τι λογής φυτό ήταν ικανό να ευδοκιμήσει στο νησί. Από μια συνηθισμένη μαργαρίτα, μέχρι νεσπολιά. Και από αναρριχώμενες κολοκυθιές, μέχρι βερυκοκιές και συκιές. Όλα τα είχε η νόνα κι ό,τι δεν το είχε, άμα το συναντούσε πουθενά θα έβγαζε στα σίγουρα μία ριζούλα, για να τη μεταφυτέψει στα παρτέρια της. Κι είχε ένα "χέρι" η Αγγέλικα! Καλάμι ξερό έβαζε στη γλάστρα για να στηρίξει τη γαρουφαλιά κι εκειό εζωντάνευε και γινόταν καλαμιά!

Αν καμιά φορά τύχαινε να είμαι μαζί της, ντρεπόμουνα μη μας δει κανείς και λέει ότι του κλέβουμε τα λουλούδια κι εκείνη μου έλεγε: "Σώπα κυρά μου, μία ριζούλα τόση ε έκοψα. Δεν έκαμα και έγκλημα!" κι έτσι με καθησύχαζε.

Άνοιξη -εκεί γύρω στο Πάσχα- αρχίζαμε τις καθημερινές απογευματινές μαζώξεις με τα ξαδέρφια μου, τα άλλα γλυκιάρικα, όπως μας αποκαλούσε η νόνα. Οι φουντωμένες μαργαρίτες ήταν οι καλύτερες κρυψώνες όταν παίζαμε κρυφτό. Ποτέ δεν έλειψαν τα ατυχήματα. Ακόμα με αγκυλώνουν τα αγκάθια από τον κάκτο, όταν σκόνταψα στο τρέξιμο κι έπεσα πάνω του, με το καλοκαιρινό φορεματάκι μου. Εκείνο που μου είχε ράψει η μάνα μου και που ποτέ ξανά δεν φόρεσα αφού τα χιλιάδες μικρά αγκαθάκια του κάκτου, δεν έφευγαν με τίποτα!

Η νόνα μας συχνά μας φώναζε και μας έδιωχνε γιατί φοβόταν ότι με τις τρεχάλες θα τις σπάγαμε τους κρίνους τους και με τη μπάλα θα της καταστρέφαμε τα φυτάδια της ντομάτας και της μελιτζάνας, στο μποστάνι. Δεν ήταν και λίγες οι φορές που κάναμε ζημιές και μετά κάναμε τους ανήξερους ή τα φορτώναμε όλα στις γάτες της κυρίας Αφροδίτης, από το διπλανό σπίτι.

Μια από τις ηθελημένες μας ζημιές, ήταν η καταστροφή των τριαντάφυλλων. Εκείνη η κόκκινη με τα βελούδινα πέταλα και το άρωμα που σου έφερνε λιποθυμίες, υπέφερε συχνά από τις επελάσεις μας. Μαζεύαμε όλα τα ροδοπέταλα και αφήναμε μόνα τα κοτσάνια, γυμνά απάνω στο φυτό. Εγώ σαν μεγαλύτερη, έμπαινα κρυφά στη κάμαρα του νόνου κι άρπαζα από το κομοδίνο το οινόπνευμα. Το έβγαζα στην αυλή κρυμμένο μες στη μπλούζα μου και το παρουσίαζα σαν σπουδαίο τρόπαιο στα άλλα παιδοβόλια.

Αυτή η δουλειά, γινόταν μόνο μεσημέρι που κοιμόταν ο νόνος κι η νόνα. Φτιάναμε συνεργείο. Άλλος έκοβε πέταλα και τα έφερνε. Άλλος τα έλοιωνε καλά μ' ένα ξυλαράκι κι άλλος πρόσθετε οινόπνευμα και νερό. Μετά γεμίζαμε μπουκαλάκια με το πολύτιμο "άρωμα" δικής μας κατασκευής. Τα κορίτσια -σωστές κοκέτες- κάναμε μπάνιο, που λέει ο λόγος, με δαύτο και το κοκκινοζούμι έβαφε τα ρούχα μας. Ωστόσο, μοσχοβόλαγε για λίγη ώρα.

Σαν ξύπναγαν οι νόνοι και βγαίναν να πιούνε τον καφέ τους στην αυλή, μόνο κόλπος που δεν την έβρισκε τη νόνα μας, συνειδητοποιώντας τη καταστροφή που είχαμε κάμει ξανά, στις τριανταφυλλιές της. Αφρούς έβγαζε! Την άκουγανε μέχρι τα Ρεπάρα να φωνάζει: "Μανάδες δεν έχετε να πάτε; Που ερχόσαστε εδώ και με σταυρώνετε; Φευγάτε γρήγορα, σπίτια σας!" Και γινόμασταν καπνός ενώ ακούγαμε τον νόνο που προσπαθούσε να την ηρεμήσει: "Σώπα ορή γυναίκα. Άσε τα παιδία να παίξουνε! Τι σου κάμανε; Παιδία είναι..." Εκείνη τίποτα, ρούφαγε το τσιγάρο της νευριασμένη και μας βλαστήμαγε.

Φυσικά, μετά από λίγες μέρες, το ίδιο σκηνικό επαναλαμβανόταν. Πάλι τα παιδοβόλια θα τρέχαμε το γύρο στις αυλές. Θα παίζαμε κρυφτό μέσα στις μαργαρίτες. Θα σκαρφαλώναμε στην αμυγδαλιά. Θα γεμίζαμε τα ρούχα μας αγκάθια από τους κάκτους. Θα σπάγαμε εκείνες τις μικρές πράσινες φούσκες, που περιείχαν σποράκια και σίγουρα θα θέταμε ξανά σε λειτουργία το μικρό μας αρωματοποιείο. Πως αλλιώς μετά θα μοσχοβολάγαμε κατακόκκινο τριαντάφυλλο; Πως αλλιώς θα μας πρόσεχε κι ο εγγονός της κυρίας Αφροδίτης, από δίπλα;

(Ευχαριστώ ειλικρινά που μου το θύμησες!)

Μέρες Μαϊού, δικές μας

Το πράσινο θα φυτρώσει και μέσα στα ξεράδια και πάνω στη πέτρα

Περιμέναμε με μια ελαφριά απογοήτευση το βροχερό τριήμερο της Πρωτομαγιάς. Ήρθε, βροχερό μεν όχι όπως το περιμέναμε δε. Έβρεξε αλλά όχι νερό. Έβρεξε ηλιόλουστες αχτίδες. Έβρεξε μυρωδιές από αγρολούλουδα. Έβρεξε μπίζι και κουκιά. Και γέλια και τρεχάλες και χαρά!

Σαν επιμελείς εργάτες, μετρήσαμε καλά τις μέρες και πήγαμε να θερίσουμε ό,τι είχαμε σπείρει πριν μήνες. Η σοδειά φτωχική αφού ούτε με λιπάσματα δηλητηριάζουμε τα χώματα κι ούτε ο καιρός μας ευνόησε. Ειδικά εκείνες οι νεροποντές της περασμένης εβδομάδας. Δεν πειράζει όμως, έστω μια μαγειρεψιά, αρκεί που γίναμε μέρος της διαδικασίας. Και το ευχαριστηθήκαμε πολύ!

Και αν δεν με πιστεύεις, όρσε ντικουμέντα:

Ανάμεσα σε παπαρούνες και χορτάρια, μπίζι τρυφερό!

Να και τα κουκιά μας!

Η πλαγιά προς τα κάτω οδηγεί στην ένωση του γαλάζιου της θάλασσας και του γαλάζιου τ' ουρανού