The inner sleeve of Moz's new single: I'm throwing my arms around Paris

Δεν σταματά να μας εκπλήσσει... ευχάριστα!

WE LOVE U MORRISSEY!

photo via www.morrissey-solo.com

Ξόρκι σε επανάληψη

Επειδή δεν έχω κάτι καινούργιο να γράψω κι είμαι ταλαιπωρημένη, είπα να το ρίξω στις επαναλήψεις. Σαν τα τηλεοπτικά κανάλια κι εγώ. Το Ξόρκι πάντως, παραμένει επίκαιρο αφού όπως θα διαβάσεις, είναι για πάσα νόσο...

Το Ξόρκι

Η παρακάτω συνταγή ενδείκνυται για πάσα νόσο και πάσα μαλακία. Είναι δε, εξαιρετικά αποτελεσματική, σε καταστάσεις όπως: βασκανία, κολικός νεφρού, καούρα στο στομάχι από χαλασμένη τροφή, χανγκ-όβερ, γκόσιμο (γενικώς), δυσμηνόρροια, ηλεκτρισμός μαλλιών (φαινόμενο τρίχας κάγκελο), σύνδρομο χαμηλής αυτοεκτίμησης, σύνδρομο Γιάκομπς φλέιβορς, βλογική σχιζοφρένεια, ακράτεια, ποδάγρα, σύστημα 5-3-2, αγαμία και λοιπές καταστάσεις έκτακτης ανάγκης.

Η συνταγή είναι πανάρχαια, φερμένη από τα υψίπεδα του Περού... για την ακρίβεια την ανακάλυψε ένας εργάτης καθώς καθάριζε βάτα στα ερείπια του Μάτσου - Πίτσου , ήταν κάτω από ένα μανιτάρι, χαραγμένη σε μικρή πέτρινη πλάκα. Την έκρυψε μέσα από το λύκρα μπλουζάκι του, στο μέρος της καρδιάς. Αλίμονο όμως! Δεν ήξερε τι σημαντικό θησαυρό κουβαλούσε! Την μετέφερε κρυφά στην Κολομβία όπου και συνάντησε τον Πάμπλο Εσκομπάρ (αυτοπροσώπως παρακαλώ!) και την αντάλλαξε για 10 γραμμάρια κοκαΐνης , δεύτερης διαλογής και 3 κιλά παστό γαύρο.

Η αρχαία γραφή, πέρασε γρήγορα στα χέρια ενός πλουσίου Άγγλου ασθενή, ο οποίος διατηρεί γκαλερί έργων τέχνης στο Λονδίνο και ο οποίος δεν πλήρωσε τίποτα γιατί του χρώσταγε ο Πάμπλο από παλιά κάτι νοίκια (αλήτες Αγγλοσάξονες). Μετά, όταν ανάρρωσε, την μετέφερε με πλοίο στην Αγγλία ώστε να περάσει τα 40 κύματα και κάλεσε έναν φίλο του αρχαιολόγο να εκτιμήσει το νέο του απόκτημα. Όταν τελικά το πολύτιμο εύρημα αναγνώσθηκε και ανακαλύφθηκε η σοφία που έκρυβε, το ανέλαβαν οι κομπιουτεράδες, γιατί παντού υπάρχει ένας κομπιουτεράς…

Αποκωδικοποίησαν την γραφή για να την κωδικοποιήσουν αμέσως μετά σε PASCAL (γλώσσα προγραμματισμού και ουχί ο κολλητός από τη Λυών) ώστε να καταφέρουν να την περάσουν μυστικά -κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του Big Brothe-r στον Bill Gates, να την κάνει σουξέ των windows.(Σημείωση: ναι ο Gates είναι ο Φοίβος του software).

Τελικά, ένας υπάλληλος της microsoft που ήταν λάμερ, έκλεψε το αρχείο και το έστειλε στον κολλητό του ο οποίος και το έγραψε σε απλό word και το μετέτρεψε σε chain-letter. Σε εξελιγμένη μορφή όμως, να μην το πιάνει το antispam. Το διαβάζεις το μαθαίνεις απέξω αυτολεξεί και μέσα σε 2 λεπτά πρέπει να το στείλεις σε 127,3 άτομα via e-mail διαφορετικά θα πάθεις μεγάλο κακό εσύ, η οικογένειά σου, οι φίλοι σου, το κατοικίδιο σου, όλο το οικοδομικό σου τετράγωνο μέχρι και η Ολλανδέζα γκόμενα που γνώρισες πρόπερσι το καλοκαίρι στο νησί και έχετε να μιλήσετε πάνω από χρόνο! Η τιμωρία άμα σπάσεις την αλυσίδα θα είναι εκτός από το προηγούμενο, 7 χρόνια φαγούρα στην αριστερή πατούσα!!!!! Ναι, τόσο μεγάλη η ισχύς της πανάρχαιας συνταγής...

Και τώρα το πιο σημαντικό, το περιεχόμενο της συνταγής:

Υλικά

-Μία καρέκλα με 4 πόδια κατά προτίμηση τύπου καφενείου
- Το εκκρεμές του Φουκώ (όχι το ίδιο το εκκρεμές, το βιβλίο του Ο. Έκο)
- Τρία dvd : Tην «Κίκα» του Πέδρο Αλμοδόβαρ, το «Lion King» της Ντίσνεϊ και το «Κουρδιστό Πορτοκάλι» του Κιούμπρικ
-Ένα τσιμπιδάκι φρυδιών

-Ένα σεντόνι καινούργιο, λευκό κατά προτίμηση
-Μισό κιλό ντομάτες ώριμες
-Ένα αγγουράκι
-Ένα νεροκρέμμυδο (προαιρετικά)
-Ένα καρβέλι ψωμί σταρένιο
- Ένα κιλό φέτα σκληρή, βαρελίσια
-Χαρτοπετσέτες (προαιρετικά)
-Ένα ζευγάρι ελβιέλες Νο 42
- Μία εφημερίδα ή στην ανάγκη το τελευταίο τεύχος του Cosmopolitan
-Ένα καραφάκι ούζο Πλωμαρίου( η κανονική συνταγή είναι με τεκίλα αλλά έχει γίνει σχετική ρύθμιση για τους Έλληνες φίλους)

Εκτέλεση

Ανεβαίνετε σε έναν λόφο (εξαιρούνται ο λόφος Στράνη, ο λόφος Σκουζέ, και ο Λυκαβηττός ), ημέρα Τετάρτη, μήνα θερινό και ώρα 5.46 π.μ.

Τοποθετείται την καρέκλα σε σημείο με καλή ορατότητα προς όλα τα σημεία του ορίζοντα προσέχοντας να έχει κλίση 3ο . Στη συνέχεια φοράτε τις ελβιέλες (ακόμα κι αν δεν σας πάνε), και ανεβαίνετε στη καρέκλα κρατώντας την εφημερίδα ανοιχτή στις Μικρές Αγγελίες προσέχοντας να μην πέσουν από μέσα τα ένθετα (σημαντική λεπτομέρεια) κοιτάζοντας προς το Νότο.

Με το τσιμπιδάκι των φρυδιών αφαιρείτε προσεχτικά μια τρίχα από το μουστάκι σας (εάν δεν έχετε μουστάκι δεν πιάνει η συνταγή). Κρατώντας το τσιμπιδάκι με την τρίχα στο αριστερό σας χέρι με τον δείκτη και τον αντίχειρα , τοποθετείτε την εφημερίδα στο κεφάλι σας και αργά αλλά σταθερά περιστρέφεστε και φτύνετε δις προς τα 4 σημεία του ορίζοντα , προσέξτε να πηγαίνετε αριστερόστροφα.

Όταν ολοκληρώσετε την περιστροφή φωνάζετε δυνατά, προς το Νότο πάντα: « Εχθαίρουσιν οι Αθάνατοι την ψυχήν και βροντάουσιν επί τας κεφαλάς των αχαρίστων» και επαναλάβετε τη διαδικασία 3 φορές.

Κατόπιν, κατεβαίνετε από την καρέκλα , στρώνετε το σεντόνι κατάχαμα , καθόσαστε ανακούρκουδα , κόβετε τα λαχανικά σε φέτες δημιουργώντας μια καταπληκτική ελαφριά σαλάτα εποχής. Βουτάτε μεγάλες μπουκιές ψωμιού στη σαλάτα και τρώτε έτσι όλο το καρβέλι. Πίνετε όλο το καραφάκι το ούζο και τέλος σπάτε την καρέκλα σε όσο πιο μικρά κομμάτια μπορείτε. Προαιρετικά, το σπάσιμο της καρέκλας γίνεται και στη διάρκεια ζεϊμπεκιάς την οποία τραγουδάτε και χορεύετε, ενώ στο αριστερό χέρι κρατάτε το «Εκκρεμές του Φουκώ» και στο δεξί το dvd “Kika”. Τα άλλα dvd πετάξτε τα, δεν σας χρειάζονται.

Καλή επιτυχία σε όλους!

Montezuma - Cusco

Μάνααααααα! Κουράγιο...

"Αν δεν κάτσεις φρόνιμα, θα πας τιμωρία!" φωνάζεις και πριν χαθεί εντελώς ο ήχος της φωνή σου μέσα στο δωμάτιο, συνειδητοποιείς πως κάτι δεν πάει καλά εδώ πέρα. Κι όμως όλα πάνε "ρολόι". Κι εσύ μέρα με τη μέρα μετατρέπεσαι σε αυτό που με τίποτα δεν ήθελες ποτέ των ποτών και ζαμέ των ζαμών να μετατραπείς: στη μαμά σου.

Έτσι έχουν τα πράγματα γλυκειά μου. Είσαι καταδικασμένη από τη φύση σου, να κουβαλάς τη μαμά σου μια ζωή μέσα σου. Άλλες φορές πολύ, άλλες φορές λιγότερο. Το ίδιο και η κόρη σου αύριο, θα σε κουβαλάει κι αυτή μέσα της και θα την στοιχειώνεις. Τι κι αν έλεγες στην εφηβεία "αποκλείεται εγώ να κάνω ότι μου κάνει η μάνα μου", τώρα κάνεις τα ίδια, κάπως βελτιωμένα λόγω και της εξέλιξης της κοινωνίας.

Πίσω από την κάθε σου λέξη, όταν απευθύνεσαι στο παιδί σου, δεν κρύβεται ο Αλέξης αλλά το ίδιο νόημα που ήθελε Εκείνη να σου περάσει, η ίδια σκοπιμότητα. Το ύφος ίδιο. Ο τόνος ίδιος. Η πόζα ίδια. Κι εσύ εντελώς ανίκανη να αντιδράσεις σε αυτό, γιατί αλλιώς δεν θα είσαι ο εαυτός σου! Αυτό δηλαδή που σου βγαίνει φυσικά, είναι αυτό που έχει περάσει μέσα σου γονιδιακά αλλά και ως εικόνα, ως βίωμα.

Θα πορευτείς έτσι, όπως όλες μας. Θα προσπαθήσεις να ακολουθήσεις και άλλη μέθοδο διαπαιδαγώγησης. Σίγουρα θα αποφύγεις κάποια λάθη αλλά από την άλλη θα κάνεις άλλα. Τα λάθη είναι αναπόφευκτο κομμάτι του παιχνιδιού. Έτσι πάει. Μην το ψάχνεις. Κι εκείνο το "μηηηηηηηηηη" που σε έκανε να πετάγεσαι σαν ελατήριο στα μικράτα σου, τώρα εκτοξεύει τα δικά σου πιτσιρίκια.

Αυτά τα όνειρα είχες εσύ για τη ζωή σου; Να μεγαλώνεις παιδιά και να σου θυμίζεις τη μάνα σου; Αυτά είχες, απλά δεν το ήξερες, δεν το είχες καταλάβει. Κανείς δεν το καταλαβαίνει μέχρι να του συμβεί και τότε, δεν έχει πισωγύρισμα. Είσαι ήδη στο χορό και χορεύεις. Στο χορό που με την σύμφωνη γνώμη σου στήθηκε την ώρα που εσύ ήσουν πολύ απασχολημένη με άλλα ζητήματα και φιλοσοφικές αναζητήσεις του τύπου "τι είναι η ζωή;" και "τι είναι ο άνθρωπος;".

Άστο φιλενάδα, μην το ψάχνεις παραπάνω. Αφού δεν μπορείς να το αποφύγεις, χαλάρωσε και απόλαυσέ το, που λένε. Απλά εκείνο το ρημάδι το φρικασέ, κοίτα να το βελτιώσεις λιγουλάκι βρε παιδί μου, έτσι για να κάνεις τη "διαφορά"...

MOR(E), MOR(E), MORRISSEY!

Είναι το νέο single του Morrissey και μου το έστειλε πριν λίγες μέρες, κάποιος φίλος που προφανώς γνωρίζει τη "μούρλια" μου με τον συγκεκριμένο καλλιτέχνη. Τον ευχαριστώ λοιπόν και δημόσια(!) για το δώρο του αυτό.




Δεν έχω αποφασίσει ακόμα αν μου αρέσει το κομμάτι πολύ ή κάτι λιγότερ. Δεδομένο ότι μου άρεσει. Ο Moz μεγαλώνει και δεν είναι ο μόνος. Ελπίζω να μας χαρίζει τα τραγούδια του για αρκετά χρόνια ακόμα, ώστε να διατηρηθούν ακμαία το πείσμα μας και η άρνησή μας να γεράσουμε εσωτερικά. Το εξωτερικά δεν το συζητώ, είναι αναπόφευκτο...

Καλή ακρόαση!

Im Throwing My Arms Around Paris - Morrissey

Οι Κουτάλες της

Η κουζίνα ήταν ο χώρος της. Ο χώρος στον οποίο κυριαρχούσε. Κανείς και τίποτα δεν μπορούσε να αμφισβητήσει την εξουσία της στο Βασίλειο της Κουζίνας.

Ήταν μια πραγματικά καλοφτιαγμένη κουζίνα, με πολλά ευρύχωρα ντουλάπια από καλοδουλεμένο ξύλο, φουρνιστής οξιάς. Όταν κατασκευάζονταν το σπίτι, είχε η ίδια επιλέξει τον μαραγκό που θα την αναλάμβανε και ήταν πραγματικά ο καλύτερος της περιοχής! Είχε μερικά χρήματα σε έναν κρυφό λογαριασμό τραπέζης και ήθελε να τα επενδύσει όλα στη κουζίνα. Να τα κάνει όλα, ντουλάπια και ηλεκτρικά είδη. Να εντοιχίσει μέχρι και το τελευταίο της ευρώ, για χάρη του βασίλειού της.

Δεν είχε διόλου τυχαία τη φήμη της καλής μαγείρισσας. Η μάνα της και η γιαγιά της, ήταν επίσης εξαιρετικές μαγείρισσες και μαζί τους έμαθε από μικρό κορίτσι την τέχνη της νοικοκυράς. Η αλήθεια είναι πως δεν της άρεσε να κάνει τίποτε άλλο στο σπίτι, παρά μόνο να μαγειρεύει. Μαγείρευε τα πάντα: λαχανικά, όσπρια, θαλασσινά, κρεατικά. Ακόμα και κυνήγι, μιας και ήταν ο πατέρας της κυνηγός κι έβλεπε τη μάνα της να μαγειρεύει τα θηράματά του. Ειδικά τον λαγό, τον έφτιαχνε έξοχα!

Και ο άντρας της ήταν κυνηγός. Δεν πήγαινε συχνά αλλά κάποιες φορές της είχε φέρει κυνήγι να μαγειρέψει και την επαινούσε πάντα για τις επιδόσεις της. Ήταν και καλοφαγάς οπότε εκτιμούσε ακόμα περισσότερο, την ιδιαίτερη αυτή ικανότητά της να παρασκευάζει νόστιμα εδέσματα. Αν κάποιος τον ρωτούσε να πει ειλικρινά γιατί την παντρεύτηκε, σίγουρα αυτός θα ήταν ο κύριος -αν όχι ο μόνος- λόγος. Φυσικά κανένας δεν τον ρώταγε μα ούτε και η ίδια αφού κατά βάθος το γνώριζε και η παραδοχή του αντρός της, δεν θα κατάφερνε τίποτα παραπάνω από το να τη πληγώσει ακόμα περισσότερο.

Όσο δε καταλάβαινε πως στην πραγματικότητα αυτό που τους έδενε ήταν ένα πιάτο φαΐ, τόσο κλεινόταν στο βασίλειό της και τόσο περισσότερο μαγείρευε κι όλο προσπαθούσε να γίνεται ακόμα καλύτερη, να εξελίσσει τη μαγειρική της ώστε να τον κρατά πάντα ευχαριστημένο. Ανακάλυπτε, δημιουργούσε η ίδια νέες συνταγές, πέρα από τα παραδοσιακά φαγητά, με υλικά που ήξερε πως αυτός αγαπούσε να γεύεται κι έτσι τον κράταγε πάντα σε εγρήγορση, μην αφήνοντάς τον ούτε στιγμή να βαρεθεί, ούτε στιγμή να δει το φαγητό ως μια καθημερινή συνήθεια, μια απλή ανάγκη του οργανισμού. Και τα κατάφερνε, πραγματικά, πολύ καλά.

Στα ντουλάπια της είχε κρυμμένα ό,τι μπορεί κανείς να φανταστεί: Από πορσελάνινα πιάτα Βοημίας, μέχρι μπαχάρια από την Πόλη. Κατσαρόλες επαγγελματικές και αντικολλητικά τηγάνια. Πλαστικά και γυάλινα δοχεία για φύλαξη τροφών και πλήθος πιατέλων. Είχε αδυναμία στις πιατέλες. Ήταν γι' αυτήν το ωραιότερο σκεύος σερβιρίσματος. Είχε πολλές, σε διάφορα σχήματα και μια τεράστεια οβάλ που είχε μήκος 1 μέτρο και 20 εκατοστά. Την χρησιμοποιούσε όταν έκανε τραπέζι σε φίλους και συγγενείς. Της άρεσε να την γεμίζει με ψητό φούρνου και διάφορες γαρνιτούρες. Τους εντυπωσίαζε όλους όχι μόνο με τις γεύσεις της αλλά και με την παρουσίαση των εδεσμάτων της, στην οποία έδινε επίσης ιδιαίτερη σημασία. Διάβαζε και βιβλία σχετικά με art de la table.

Όλα μέσα στα ντουλάπια της ήταν σχολαστικά τακτοποιημένα. Τα πιάτα, τα ποτήρια, τα τρόφιμα, οι σκέψεις της. Ακόμα και η ίδια της η ζωή, ήταν καλά τακτοποιημένη και τοποθετημένη σε ένα αεροστεγές δοχείο φύλαξης, στο ντουλάπι κάτω από το νεροχύτη, πίσω από τα απορρυπαντικά.

Πάνω στο δίπλωμα ενός ελληνικού καφέ, μέσα σε κεχριμπαρένιο μπρίκι, σκέφτηκε πως θα μπορούσε να λείψει για λίγες μέρες, να πάει στην αδερφή της στο νησί. Θα άφηνε μαγειρεμένο φαγητό για τον άντρα της και τα δυο τους παιδιά και θα πήγαινε. Κι έτσι έκανε. Μαγείρεψε αρκετό φαγητό για μία εβδομάδα, το τακτοποίησε κι αυτό στο ψυγείο κι έφυγε.

Κανείς δεν την αναζήτησε, πριν το πέρας της εβδομάδας, όταν πια οι κατσαρόλες άδειασαν και η Βασίλισσα της Κουζίνας, δεν φαινόταν πουθενά. Είχε κρεμάσει το σκήπτρο της δίπλα από τον απορροφητήρα, μαζί με τις υπόλοιπες κουτάλες.

Αντίσταση με Yost...

Την επονομαζόμενη "Γιορτή πριν την Ορκωμοσία" στο Mega δεν την είδα. Για την ακρίβεια είμαι τόσο αρνητική που και τον τηλεοπτικό μου δέκτη κράτησα κλειστό αλλά και έφυγα από το σπίτι. Προτίμησα να πάω στο San Marco Velvet, που έπαιζε μουσική ο Αμερικανός (δεν γλιτώνουμε με τίποτα) dj Kevin Yost και να περάσω καλά, παρέα με αγαπημένους φίλους και γνωστούς. Είδες; Ζει μεγάλες στιγμές το Ζάντε!

Τελικά, ως φαίνεται, ούτε με τον νέο Πρόεδρο θα γλιτώσει η Ανθρωπότητα από την επίδειξη κακογουστιάς και οικονομικής ισχύος των ΗΠΑ. Σε μια στιγμή μάλιστα, που η οικονομική κρίση έχει οδηγήσει κόσμο να πηδάει από το διαμέρισμά του στο Μανχάταν, στο κενό.

Το "θετικό" της υπόθεσης είναι πως μέχρι την ορκωμοσία θα έχουν σταματήσει οι πολεμικές επιχειρήσεις στη Λωρίδα της Γάζας. Πράγμα που πρακτικά σημαίνει πως δεν θα υπάρξουν νεκροί, για κάποιο διάστημα τουλάχιστον.

Όλα σχεδιασμένα στην εντέλεια πάντως τα έχουνε. Ο νέος Πρόεδρος θα αναλάβει τα ηνία των ΗΠΑ -και όχι μόνο- χωρίς να έχει λερώσει με το "καλημέρα σας", τα χεράκια του με αίμα αμάχων. Μην ξεχνάμε πως οι Αμερικανοί, έχουν εναποθέσει σε αυτά τα χέρια όλες τις ελπίδες τους για την επιστροφή του αμερικανικού ονείρου στο γκαζόν τους.

Άντε, με το καλό!

Οι Καθρέφτες του

Το σπίτι του το λάτρευε κι ας μην ήταν αυτό που λέμε "σπιτόγατος". Το είχε διακοσμήσει μάλιστα ο ίδιος, με αντικείμενα που είχε φέρει από τα ταξίδια του σε όλο τον κόσμο. Ξεχωριστά αντικείμενα που ταίριαζαν στο ξεχωριστό του σπίτι, όπως ο ίδιος έλεγε.

Ιδιαίτερη προτίμηση έδειχνε στην κρεβατοκάμαρά του. Ένα δωμάτιο σε ύφος μινιμαλιστικό. Περιείχε μόνο τα απολύτως απαραίτητα: Ένα διπλό κρεβάτι, δυο μικρά κομοδίνα με συρτάρι και μια εντοιχισμένη ντουλάπα, όπου είχε τα πάντα τακτοποιημένα. Πουκάμισα, παντελόνια, σακάκια, γραβάτες, παπούτσια στη σειρά.

Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της κρεβατοκάμαρας αυτής, ήταν οι καθρέφτες που κάλυπταν τις γυμνές επιφάνειες των τοίχων ακόμα και του ταβανιού. Ήταν το δικό του φετίχ. Ήθελε να ξυπνάει και να βλέπει τον εαυτό του από διάφορες οπτικές γωνίες. Ήθελε να βλέπει τον εαυτό του απέξω, ως παρατηρητής. Ιδιαίτερα του άρεσε να παρακολουθεί τον εαυτό του, την ώρα της ερωτικής πράξης.

Δεν ήταν το είδωλο της ερωμένης του αυτό που του έκανε εντύπωση, αυτό που ήθελε να βλέπει αλλά το δικό του είδωλο καθώς βρισκόταν μαζί της στο κρεβάτι του. Αυτοθαυμαζόταν ως άλλος Νάρκισσος. Ήταν ένας επιδειξίας.

Ο ίδιος εξηγούσε στις, κατά καιρούς, ερωμένες του -δεν είχε κάποια σταθερή- πως του άρεσε να παρακολουθεί τις σεξουαλικές του περιπτύξεις γιατί αυτό τον βοηθούσε να γίνει καλύτερος εραστής. Κάποιες τρόμαζαν με αυτή του την ιδιοτροπία. Άλλες πάλι, το έβλεπαν ως αφροδισιακό. Μερικές και ως απλή παραξενιά. Ελάχιστες εκείνες που το απολάμβαναν πραγματικά αλλά τότε δεν το απολάμβανε ο ίδιος, αφού δύο νάρκισσοι στο ίδιο κρεβάτι, δεν είναι και τόσο καλός συνδυασμός.

Φυσικά, ήταν ιδιαίτερα επιλεκτικός στην επιλογή των ερωτικών του συντρόφων. Δεν θεωρούσε την οποιαδήποτε γυναίκα ικανή, να εισχωρήσει στο βασίλειό του. Ως κομψός και γοητευτικός άντρας άλλωστε, είχε μεγάλη επιτυχία στον ερωτικό τομέα και ήταν πολλές εκείνες που τον προσέγγιζαν. Αυτό βέβαια, τον ενοχλούσε. Προτιμούσε να κατέχει ο ίδιος τον ρόλο του άντρα-κυνηγού.

Έτσι, κάποιο βράδυ που βγήκε με φίλους για μερικά ποτά την συνάντησε σε ένα μπαράκι κι αφού του φάνηκε πως πληρούσε τις προδιαγραφές, την φλέρταρε και κατάφερε να την οδηγήσει στο σπίτι του. Εκείνη, αν και στην αρχή ήταν επιφυλακτική κατάφερε να τον εμπιστευθεί αφού ήταν καλός στα λόγια και φαινόταν σοβαρός.

Μετά από ένα ποτό στο καθιστικό, την οδήγησε στην κρεβατοκάμαρα μα εκείνη τρόμαξε στη θέα του πολλαπλού της ειδώλου. Δεν είχε καθόλου καλή σχέση με τους καθρέφτες. Ταράχτηκε σε τέτοιο βαθμό ώστε εξσφενδόνισε τη γόβα της στον απέναντι τοίχο-καθρέφτη κι αυτός έγινε χίλια κομμάτια και γέμισε με τα θρύψαλά του την χοντρή μοκέτα.

Έφυγε με τη μία γόβα φορεμένη και δεν την ξαναείδε ποτέ. Η άλλη της γόβα έμεινε πεσμένη κάτω ανάμεσα στα σπασμένα κομμάτια του καθρέφτη κι εκείνο το σημείο που έμεινε γυμνό ανέδειξε ένα κομμάτι της παλιάς ταπετσαρίας του τοίχου, που είχε ξεχάσει πια πως ήταν. Και του άρεσε.

REVOLVER

Για τον Γιάννη

Ο μόνος καλός λόγος για τον οποίο μπορεί κανείς να αγοράσει πλέον εφημερίδα, είναι τα δωρεάν dvd κι εδώ να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στους εκδότες, για την συνεισφορά τους στον εμπλουτισμό της ταινιοθήκης μου. Όχι ότι δεν χαρίζουν σωρούς κινηματογραφικών σκουπιδιών αλλά αυτό δεν προκαλεί εντύπωση, είναι ασορτί με το έντυπο περιεχόμενο των περισσότερων.

Είδα λοιπόν το Revolver, τη γνωστή ταινία του Guy Ritchie, για την οποία πολλά είχα ακούσει -καλά και κακά- μα δεν είχε τύχει να δω. Ευτυχώς την έδωσε εφημερίδα, το φύλλο της οποίας είδα κρεμασμένο στο περίπτερο και είπα: "Ευκαιρία να το δω". Κι έτσι απλά, αγόρασα την εφημερίδα -το ομολογώ λοιπόν αν και ξέρω πόσο κατακριτέο είναι να αγοράζει κανείς εφημερίδα σήμερα- άνοιξα το σελοφάν, πήρα την ταινία και την υπόλοιπη την πέταξα στην ανακύκλωση. Τ' ορκίζομαι! Να μην σώσω να ξαναδώ την "Ανατροπή" του Πρετεντέρη!

Το θέμα όμως εδώ είναι η ταινία και πάλι ξέφυγα...

Η ταινία λοιπόν, μου άρεσε. Κυρίως για την σκηνοθεσία της, τη φωτογραφία της αλλά και για το τόσο απλοϊκό της θέμα: το Εγώ. Απλοϊκό το θέμα, πολύπλοκο το Εγώ. Έξυπνοι διάλογοι που οφείλει να τους παρακολουθεί κανείς, ώστε να καταλαβαίνει τι γίνεται. Η αιώνια πάλη με τον ένα και μοναδικό μας εχθρό: τον εαυτό μας, κι η ζωή... συνεχίζεται. Πολύ βία, πολύ αίμα. Γκροτέσκο με τα ούλα του ως προς την ωμή βία που παρουσιάζει, όπως γκροτέσκο μπορεί κανείς να χαρακτηρίσει και τις εσωτερικές του μάχες.

Αν δεν την έχετε δει, την προτείνω. Πέρα από το "βαθύτερο νόημά της", υπάρχει και μια γκανγκστερική ιστορία, που είναι ενδιαφέρουσα. Παραδίδει και μαθήματα σκακιού, για τους λάτρεις...

Προσεχώς: Επέλαση!

Με προκηρύξεις ενημέρωσε το Ισραήλ, τους Παλαιστίνιους της λωρίδας της Γάζας για την κλιμάκωση των εχθροπραξιών.

Και καθάρισε... στην κυριολεξία!

Τα ισραηλινά τανκς προελαύνουν στο κέντρο της Γάζας και κανείς δεν φαίνεται να έχει διάθεση για εκεχειρία, ενώ ο αριθμός των θυμάτων αυξάνεται, ώρα με την ώρα.

Αναρωτιέμαι αν θα μπορέσουν ποτέ οι δυο λαοί να συνυπάρξουν ειρηνικά και η αλήθεια είναι πως δεν είμαι καθόλου αισιόδοξη.

Στο μεταξύ όλο στριφογυρνάει στο μυαλό μου ο στίχος του Mozzy: "If it's not the love then it's the bomb that will bring us together...".

Σαν βγεις στον πηγαιμό για τα Κελλάρια...

... κοίτα να 'χεις αλυσίδες!

Πήγα των Φώτων στην Αράχωβα, όπου πάω με την οικογένειά μου τα τελευταία χρόνια και βλέπουμε αγαπημένους φίλους που είναι από εκεί ενώ συνδυάζουμε και λίγες μέρες ξεκούρασης στα χιόνια, που ομολογουμένως μας λείπουν στο νησί. Εντάξει το ξέρω πως τέτοιες μέρες -Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά, Φώτων- γίνεται χαμός στους χειμερινούς προορισμούς αλλά τότε μπορούμε να πάμε, λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων.

Όπως κάθε χρόνο λοιπόν, φορτώσαμε το ΙΧ μας με ένα σωρό άχρηστα πράγματα, για τις τρεις μέρες που θα λείπαμε και ξεκινήσαμε για τον Παρνασσό. Το τι είδαν πάλι τα ματάκια μας δεν λέγεται αλλά μπορώ να σας γράψω μερικά από αυτά, προς γνώση και... συμόρφωση!

Καταρχάς, σύντροφε ζακυνθινέ, μην σκεφτείς να πας με παράνομο δεσμό σ' αυτά τα μέρη. Η Αράχωβα αυτές τις μέρες, είναι κάτι σαν τη Πλατεία Ρούγα καλοκαιρινό βράδυ με κάψα. Θα τους δεις όλους! Από τον φαρμακοποιό της γειτονιάς σου -που είναι το καλύτερο παιδί χωρίς αμφιβολία- μέχρι τη συμμαθήτρια από το λύκειο που την ώρα των μαθηματικών της πέταγες σαΐτες.

Επίσης, φρόντισε να πάρεις μαζί σου τα κατάλληλα ρούχα ακόμα κι αν δεν είσαι οπαδός των χειμερινών σπορ. Δεν είναι ανάγκη δηλαδή να κάνεις σκι για να φορέσεις ειδικό παντελόνι όταν πας να φτιάξεις τον χιονάνθρωπο στη Φτερόλακα. Βαρέθηκα επιτέλους να βλέπω κυράτσες με κολάν, μπότα με 12ποντο τακούνι, γούνινο γιλέκο, βραδινό βάψιμο και δερμάτινο κασκέτο. Που πας κυρά μου έτσι; Στα χιόνια ή στα μπουζούκια; Ουστ!

Όχι βέβαια πως οι άντρες πάνε πίσω. Με αθλητικό παπούτσι, τζινάκι και δερμάτινο σακάκι -ας είναι και μάρκα- δεν κάνουμε δουλειά. Κάνει κρύο λέμε κι εσύ φαίνεσαι εντελώς γελοίος! Το αυτό συμβαίνει και με αυτούς που φοράνε φόρμες γυμναστικής και από πάνω διπλούς σκούφους και κασκόλ.

Και εντάξει, να ξεπεράσουμε το ενδυματολογικό αφού δεν είναι υποχρεωμένος ο καθένας να ξέρει τι πρέπει να φορέσει. Χρειάζεται κι ένα Α μυαλό βέβαια και καταλαβαίνω πως το είδος νεοέλληνας, στερείται αυτού του Α, αν κρίνω από την κυρία με την ακριβή τσάντα που ζήτησε μπροστά στα έκπληκτα μάτια μας apres (ειδικές μπότες για χιόνια που τις φοράνε μετά το σκι), με τακούνι! Το ξεπερνώ λοιπόν κι αυτό και περνάω σε πιο απλά πράγματα: τη χρήση αλυσίδων.

Ολόκληρο κεφάλαιο αυτό. Ανεβαίνεις προς το χιονοδρομικό του Παρνασσού λοιπόν και πέφτει το χιόνι ράιτ θρου... Βλέπεις πως όσο ανεβαίνεις δυσκολεύουν τα πράγματα και ενώ σε τακτά διαστήματα υπάρχουν ειδικά πάρκινγκ για να μπεις και να βάλεις αλυσίδες, εσύ το παίζει μάγκας -έχεις και στο χωριό σου χιόνι- και λες "έλα μωρέ με τους μαλάκες, εγώ θα ανέβω και χωρίς αλυσίδες" και βέβαια, λίγο πιο πάνω κολλάς, με αποτέλεσμα ή να αρχίσει να φεύγει το αυτοκίνητο και όποιον πάρει ο Χάρος ή να κλείσεις τον δρόμο -συνήθως και τα δύο ρεύματα- για να κατέβεις να βάλεις επί τόπου τις αλυσίδες.

Και καλά που είσαι ηλίθιος και δεν μπαίνεις στο πάρκινγκ για να το κάνεις, καλά που δεν έχεις ξαναβάλει αλυσίδες ποτέ και παιδεύεσαι με το εγχειρίδιο, καλά που η ξανθιά γκόμενα δίπλα σου έχει βγάλει αφρούς, καλά που όλοι εμείς από πίσω που έχουμε ήδη βάλει αλυσίδες σε περιμένουμε υπομονετικά αλλά παίζεις και χιονοπόλεμο με τον οδηγό του μπροστινού αυτοκινήτου που είχατε κάνει μαζί φαντάροι και τον βρήκες τώρα τυχαία να προσπαθεί επίσης να βάλει αλυσίδες, με τη χρήση εγχειριδίου τοποθέτησης. Που πας ρε Καραμήτροοοοοοο;;;

Τελικά κάποια στιγμή ξεμπλοκάρουμε όλοι μαζί και ανεβαίνουμε στο χιονοδρομικό. Άλλο σκηνικό εκεί, στραβοί - κουτσοί στον Άγιο Παντελεήμονα. Παιδιά να κλαίνε, άσχετοι με snowboard πέφτουν επάνω μας, κυρίες με apres -χωρίς τακούνι- περιφέρονται με χάρη και καυτούς καφέδες στα χέρια, τσουφ σκοντάφτουν στο χιονάκι, τσουφ πάνω μου ο καφές, τσουφ να σιχτιριάζω την ώρα και τη στιγμή που άφησα το Ζάντε και πάω στα χιόνια να δω άσπρη μέρα. Μα τι άσπρη μέρα είναι αυτή; Δεν καθόμουνα σπίτι μου να βάλω καμία ταινία με χιόνια να ευχαριστηθώ;;;

Στο κατέβασμα δε, όλοι μαζί μπουκάρουμε στις ταβέρνες του Λιβαδιού όπου ξέρουμε τον ταβερνιάρη και θα μας στριμώξει σε ένα τραπεζάκι κάπου, θα μας κεράσει και μισό κιλό κοκκινέλι και θα του πληρώσουμε 3 ευρώ το κομμάτι τη φορμαέλλα λες και είναι τρούφα από τη Γαλλία! Σε προειδοποιώ, μη σκεφτείς να φας αγριογούρουνο σάλτσα γιατί ούτε αγριογούρουνο είναι, ούτε σάλτσα είναι. Φάε καμιά μπριζόλα να ποροπιαστείς ή καμιά φασολάδα που την πετυχαίνουν. Πλήρωσε και ένα 30άρι ευρώ το κεφάλι και πήγαινε κοιμήσου, γιατί το βράδυ έχεις έξοδο! Στην Αράχωβα είσαι, με τη φημισμένη -δικαίως- νυχτερινή ζωή.

Το βράδυ δε, θα συναντήσεις στα μπαράκια τον περιπτερά της γειτονιάς σου, την μακρινή ξαδέρφη από τα Φάρσαλα καθώς και τη θεία από το Σικάγο. Αν είσαι τυχερός μπορεί να βρεις όμως τον Πάρη και να τσεπώσεις την αμοιβή που έχει φτάσει στα 15.000 έουρος. Ο Πάρης είναι πίθηκος που χάθηκε στο Λιβάδι πριν λίγο καιρό και τον αναζητά εναγωνίως το ζεύγος που τον μεγάλωνε σαν παιδί του. Λεπτομέρειες σε άλλο πόστο.

Τέλος της γκρίνιας μου εδώ και μάταια όλα αυτά αφού και του χρόνου, εκεί θα είμαστε και πάλι τα ίδια θα λέμε... Τι να λέμε;;;

Το κλείνω το "μαγαζί". Let it snow!

Δεν μπορώ να περιμένω πότε και αν θα χιονίσει στο νησί, μήπως και δούμε άσπρη μέρα.

Πάω κάπου που είναι ήδη χιονισμένα.

Καλή αντάμωση!

Get this widget Track details eSnips Social DNA

Καλή Χρονιά κι όλα καλά...

Πάει ο παλιός χρόνος... επιτέλους! Εδώ μου καθότανε το 2008 αφού πραγματικά δεν έχω ζήσει χειρότερη χρονιά από αυτή. Το 2009 φρέσκο, φρέσκο κι ελπιδοφόρο ήρθε και σίγουρα θα είναι καλύτερο γιατί δεν μπορεί με τίποτα να υπάρξει χειρότερο από το προηγούμενο. Το πιστεύω απόλυτα αυτό!

Έτσι θα πορευτώ και θα σκέφτομαι πως τα καλύτερα έρχονται και ας μην έρθουν, ποτέ! Δεν μπορώ να παραδώσω τα όπλα, εύκολα. Άλλωστε το "παιχνίδι" το ξέρω και ως ορκισμένη παίκτρια, δεν μπορώ να αποσυρθώ. Θα παίξω μέχρι το τέλος.


Μου είναι αδύνατον να μην βάλω μουσική σε τούτο το πόστο, πρώτο του 2009. Όσοι με ξέρουν, ξέρουν πως δεν μπορώ να ζήσω χωρίς μουσική. Το έχω δηλώσει και σε διάφορα πόστα. Και τι άλλο θα μπορούσα να βάλω ως πρώτο, αν όχι Morrissey;

Ξέρω γίνομαι γραφική αλλά δεν με νοιάζει. Ήταν ένας από αυτούς που με "μεγάλωσαν στα γόνατά τους" και έτσι του ξεπληρώνω το χρέος. Αυτός με έμαθε να μεγαλώνω σωματικά και να μικραίνω συναισθηματικά. Να είμαι αυθόρμητη και να μην ντρέπομαι να δείχνω και το πιο ταπεινωτικό μου συναίσθημα. Αυτός με έμαθε να απελπίζομαι αλλά και να ελπίζω πάντα σε ένα μέλλον, που θα είναι όλα καλά. Όλα καλά!

Καλή Χρονιά!

Armed with wealth and
The best of health
In the future when all’s well

I will lie down and be counted
In the future when all’s well

I thank you
I thank you with all of my heart
I thank you
I thank you with all of my heart
Lee, please stand up and defend me
In the future when all’s well
Confront what you are afraid of
In the future when all’s well

Every day I play a sad game called
In the future when all’s well
Living longer than I had intended
Something must have gone right

I thank you
I thank you with all of my heart
I thank you
I thank you with all of my heart
Lee, please stand up and defend me
In the future when all’s well
Confront what you are afraid of
In the future when all’s well

Hold me closely if your will allows it
In the future when all’s well
Paired-off
Pawed till I can barely stand it
The future is ended by a long, long sleep
The future is ended by a long, long sleep
The future is ended by a long sleep

Η απορία της ημέρας

Παρακολουθώντας κι εγώ -από μακριά βεβαίως- τη σφαγή που γίνεται στη Λωρίδα της Γάζας, για άλλη μια φορά έχω μια απορία: Γιατί οι εκατοντάδες νεκροί δεν ξεσηκώνουν ανάλογη θύελλα αντιδράσεων, με αυτή που ξεσήκωσε ο θάνατος του δικού μας 15άχρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου; Ο θάνατος καθημερινά, χιλιάδων παιδιών και ενήλικων σε όλο το κόσμο είτε από πείνα, από δυστυχία, από κακές συνθήκες στην εργασία, από πυρά, από ασθένειες, από, από, από... γιατί δεν ξεσηκώνουν τον κόσμο;

Μήπως μας έγινε συνήθεια η "ξένη" απώλεια; Μήπως εκείνη τη θεωρούμε δεδομένη ενώ τη δική μας μόνο, άδικη; Άλλωστε εμείς δεν είμαστε τριτοκοσμικοί, έτσι; Έχουμε και δημοκρατία!

Τέρμα ο προβληματισμός για σήμερα. Έχω και μανικιούρ αργότερα...

Κάποιο παράθυρο έχει φως
κάποιον τον τρώει ο πυρετός
μας φεύγει βήμα βήμα
Κάποιο καράβι στ' ανοιχτά
με χίλια βάσανα βαστά
να μην το πιεί το κύμα

Κι εμείς οι τρεις στον καφενέ
τσιγάρο πρέφα και καφέ
βρε δεν βαριέσαι
δεν βαριέσαι αδελφέ

Κάποιος στην άκρη του γιαλού
κοιτάει το τέλος τ' ουρανού
μονάχος του πεθαίνει
Κάποιος στη μάχη πολεμά
η σφαίρα δίπλα μας περνά
στα στήθια του πηγαίνει

Κι εμείς οι άλλοι μα το ναι
κάνουμε πάρτυ ρεφενέ
βρε δεν βαριέσαι
δεν βαριέσαι αδελφέ

Έξω αστράφτει και βροντά
κι ένας διαβάτης περπατά
χαμένος μες στη μπόρα
Κάπου δεν θα 'χουνε ψωμί
κάπου πεινάει ένα παιδί
και κλαίει αυτήν την ώρα

Κι εμείς χορτάτοι μα το ναί
κάνουμε γλέντια ρεφενέ
βρε δεν βαριέσαι
δεν βαριέσαι αδελφέ

Πόσοι απόψε ξαγρυπνούν
σαν κολασμένοι τριγυρνούν
και κλαίνε και πονάνε
Στάσου και σκέψου μια στιγμή
πόσοι σκοτώνονται στη γή
την ώρα που μιλάμε

Μα εμείς οι τρεις στον καφενέ
τσιγάρο πρέφα και καφέ
βρε δεν βαριέσαι
δεν βαριέσαι αδελφέ

Κώστα Χατζή , Βρε δεν βαριέσαι αδερφέ

Μια κρίση μα ποια κρίση;

Δεν περνάω καλά στις φετινές γιορτές. Για την ακρίβεια (να τη πάλι αυτή η λέξη!), καθόλου καλά δεν περνάω. Για όλα φταίει ο 13ος μισθός μου, που ναι μεν τον πήρα νωρίς-νωρίς αλλά τον έχω και τον κοιτάω με "τον φόβο των Ιουδαίων" κι εγώ. Μην μπερδεύεσαι, θα σου εξηγήσω ευθύς αμέσως!

Πάω για παράδειγμα βόλτα στα μαγαζιά. Χαζεύω τις βιτρίνες. Βλέπω εκείνη τη γόβα - φετίχ να μου κλείνει το μάτι και να μου φωνάζει η σόλα της: "αγόρασέ με, έχω φτιαχτεί για το πόδι σου..." κι εκεί που πάω να μπω στο κατάστημα και να την αγοράσω, ακούω φωνές! Ένα πράμα σαν τη Ζαν ντ' Αρκ. Ακούω τον Αυτιά, τη Τρέμη -πακέτο με Πρετεντέρη, Σπυράκη, Καψή κ.ά. μαϊντανούς-, τον Χατζηνικολάου, τον Παπαδάκη και λοιπούς τηλεοπτικούς αστέρες, να μου φωνάζουν:"βρισκόμαστε σε οικονομική κρίση", "έρχονται ακόμα δυσκολότερες μέρες" και παθαίνω έναν πανικό και όπου φύγει, φύγει η γυναίκα!

Διότι πέσμου σε παρακαλώ, τι να την κάνω τη γόβα αύριο που δεν θα έχω να φάω; Και καλά, εμείς οι επαρχιώτες θα βγούμε να μαζέψουμε και δυο λάχανα από το χωράφι αλλά και πάλι, με τι γόβα θα πάω να τα μαζέψω;;;

Ζω ένα δράμα σου λέω και δεν μ' ακούς! Κρίση ακούω μα κρίση -ακόμα τουλάχιστον- δεν βλέπω και σε πληροφορώ πως δεν είμαι καν μύωπας! Δεν αντιλέγω, η κρίση θα έρθει και θα αργήσει να φύγει αλλά στο μεταξύ, τι φταίω εγώ να μην μπορώ να πάρω τη γόβα και την ασορτί τσαντούλα; Κι εκείνο το παλτό το κασμιρένιο που είδα προχθές; Σχεδόν με παρακάλαγε το καημένο να το αγοράσω κι εγώ εκεί, να αρνούμαι για να μην με κακολογήσει η Τρέμη!

Την βλέπω και στον ύπνο μου τελευταία. Όλο με μαλώνει για τα ψώνια του super market. Υπερέβαλα λέει με τα αλλαντικά που πήρα για τα Χριστούγεννα. Μα καλή μου γυναίκα, μία φορά το χρόνο παίρνουμε κι εμείς το κάτι τις παραπάνω για το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι, θα μας το κόψεις κι αυτό; Ας έρθει πρώτα η κρίση και μετά δεν θα ξαναφάω προσούτο, το ορκίζομαι στο cosmopolitan!

Το μόνο που δεν πρόκειται να κόψω και το δηλώνω ευθαρσώς, είναι το κομμωτήριο! Α, όλα κι όλα κυρία Τρέμη μου, δεν μπορώ να κυκλοφορώ και σαν τη συφοριασμένη λόγω οικονομικής κρίσης. Αφού δεν πιάνει το χέρι μου στο μαλλί! Και να πεις πως δεν πήρα επαγγελματικό πιστολάκι; Μου έμεινε κι αυτό για διακοσμητικό, μου είναι αδύνατον να το χρησιμοποιήσω. Εδώ δεν το έκοψε η Καρχιλάκη τότε που έκανε ρεπορτάζ από τη Βαγδάτη. Βομβαρδισμένο τοπίο από πίσω και της Καρχιλάκη το μαλλί άψογο! Τα ξεχνάω εγώ αυτά; Τις υποσχέσεις των πολιτικών καθώς και τα σκάνδαλα τα ξεχνάω, το ομολογώ. Αλλά τις καλλωπισμένες δημοσιογράφους, ποτέ των ποτών!

Με τούτα και μ' εκείνα, σκέφτομαι να μην κάνω και ρεβεγιόν εφέτος στο σπίτι. Φοβάμαι πως μέσα στις μπουρμπουλήθρες της σαμπάνιας θα ακούω τη φωνή του sex symbol Καμπουράκη να μου λέει: "δεν ντρέπεσαι μωρή να πίνεις σαμπάνια εν μέσω οικονομικής κρίσης;". Ε εκεί θα πάθω αμόκ, δεν το γλιτώνω, να το ξέρεις! Άστο λοιπόν, καλύτερα σπίτι μου με τον αντρούλη μου και με το παιδάκι μου. Να ανάψουμε και το τζάκι, να μην καίμε πετρέλαιο για το καλοριφέρ. Θα μαγειρέψω κάτι και θα πιούμε λίγο κρασί παραγωγής μας, τουλάχιστον. Άσε που μου κάνει και φουσκωμάρα η σαμπάνια και θα με σφίγγει μετά το μασαζοκαλσόν στη μέση και θα είμαι μες στα νεύρα.

Αμέ το άλλο; Στο ρεβεγιόν, για το καλό πάντα, όλο και θα παίξουμε κάνα χαρτί. Είναι εποχές τώρα για χαρτί; Δεν είμαι και φημισμένη για τη τύχη μου στα χαρτιά. Το 50ευρω, το έχω χαμένο από χέρι. Ξέρεις τι είναι 50 ολόκληρα ευρώ σήμερα; Α πα πα πα πα... Καλύτερα να τα κρατήσω και να πάρω τη γόβα, στις εκπτώσεις. Και δεν βαριέσαι; Ας τη φοράω και στα χωράφια, όταν θα μαζεύω λάχανα.

Ελπίζω μόνο, να προλάβω τις εκπτώσεις πριν έρθει η πραγματική κρίση και δεν ξέρω τι να γίνω!

Η Ανθία η γαλοπούλα

Για τον Νιόνιο Μ.Κ.

Ο Τζώρτζης δεν τα 'παιρνε τα γράμματα. Ετέλειωσε όπως - όπως το δημοτικό και μετά, ο πατέρας του του έκαμε ένα κοπάδι γαλόπουλα. Θα τα μεγάλωνε μέχρι τα Χριστούγεννα οπότε και θα τα μοσχοπούλαγε, γιατί γιορτάδες μέρες όλα τα σπίτια κάνουν ένα αυγολέμονο!

Κάθε πρωί το Τζώρτζης έβοσκε τα γαλόπουλα. "Γλου-γλου-γλου" τα έκραζε κι εκείνα ούτε βήμα δεν εξεφεύγανε, από την πορεία που τους χάραζε ο νέος. Τα έβαζε μες στα λιοστάσια τα πατρογονικά του κι όλη μέρα τσιμπολογούσαν χορταράκια κι ελιές πεσμένες χάμου. Τ' αγάπαγε ο Τζώρτζης τα γαλόπουλά του. Αγάπαγε κι όλα τα ζώα που ήξερε. Κι ένα σκυλί τυφλό, που είχε ο νόνος του κι εκειό το αγάπαγε και το φρόντιζε.

Απ' όλο το κοπάδι του, εξεχώριζε μια γαλοπούλα που 'χε στραβή φτερούγα. Μικρή όταν ήταν της είχε πιαστεί σ' ένα σύρμα και της έσπασε, μετά εκόλλησε λάθος κι έτσι έμεινε, κουτσοφτέρουγη. Της είχε βγάλει κι όνομα, Ανθία τηνε φώναζε. Πολλές φορές την έπαιρνε στο κρεβάτι του -κρυφά από τους γονέους του- και κοιμότανε αγκαλιά με δαύτηνε.

Κι επέρναγε ο καιρός και τα γαλόπουλα του Τζώρτζη εμεγαλώνανε, εθεριεύανε. Εμπήκε κι ο Δεκέμβρης και πλησιάσανε οι γιορτές. Θε να 'τανε εκεί κοντά στου Αγίου, 17 του μηνού, όταν ο πατέρας του Τζώρτζη μαζί με τον νόνο του αποφάσισαν ότι ήταν καιρός να σφαχτούνε οι γαλοπούλες και να πουληθούνε. Ο Τζώρτζης εχόλιασε μα δεν μπορούσε να κάμει διαφορετικά, ήξερε ότι μ' εφτά τα λεφτά θα κάνανε γιορτάδες και θα περισσεύανε κιόλας. Το μόνο που εσκέφτηκε ήταν να κρύψει την Ανθία, να μην τηνε βρούνε, να γλιτώσει το μαχαίρι.

Ο νόνος του όμως, ήξερε πως τα γαλόπουλα ήταν 30 ακριβώς κι όταν στο μέτρημα του βγήκανε 29 εθύμωσε και τα έβαλε με τον μικρό. Τον είχε δει που κρυφά μπαινόβγαζε την Ανθία στο σπίτι. Τον απείλησε πως αν δεν την φανέρωνε, νηστικός θα έμενε τα Χριστούγεννα και ούτε ζευγάρι κάλτσες δεν θα έβλεπε ούλη τη χρονιά. Ο Τζώρτζης παρακολουθούσε τον πατέρα κι τον νόνο που εσφάζανε τις γαλοπούλες, άκουγε και τις φωνές τους και τόσο επείσμωνε και δεν φανέρωνε την αγαπημένη του γαλοπούλα. Καθόλου δεν τον ένοιαζε αν εκαθότανε νηστικός, ούτε για τις κάλτσες τον ένοιαζε. Μόνο την Ανθία να μην του πειράζανε!

Σ' ένα καιρό καθώς ο νόνος εξεπουπούλιαζε με ορμή, νάσου πετιέται η Ανθία. Ο Τζώρτζης την είχε κρυμμένη στο κατώι αλλά φαίνεται πως εφτούνη με κάποιο τρόπο εξέφυγε κι ήρθε να τον αναζητήσει. Που να 'ξερε η δόλια τι την περίμενε! Πριν προλάβει να κουνιστεί ο Τζώρτζης, ο νόνος την άρπαξε από το λαιμό και της ξερίζωσε το κεφάλι. Ίσα που κούνησε λίγο τα πόδια της και τέλειωσε μπροστά στα δακρυσμένα μάτια του.

Από την ίδια στιγμή ο Τζώρτζης, έπεσε να πεθάνει. Σαράντα πυρετό είχε δεκαπέντε ολόκληρα μερόνυχτα. Μείτε Χριστούγεννα μείτε Πρωτοχρονιά είδε. Μόνο ίδρωνε και ξεΐδρωνε και μες στο παραλήρημά του εφώναζε τση Ανθίας. Ο νόνος του, ξημέρωμα Φωτώνε επέθανε και την ίδια μέρα εσηκώθηκε ο Τζώρτζης από το κρεβάτι. Είχε γιάνει...

Κυκλοφορεί κι "οπλοφορεί"!

Το νέο LIBRO κυκλοφόρησε -εδώ και κάτι μέρες- και τρέξτε να το πάρετε όλοι τώρα! Τζάμπα είναι παιδιά, μην ξεχνιόμαστε. Και τώρα που το σκέφτομαι μερικά από τα ωραιότερα πράγματα, στο μάταιο τούτο κόσμο, είναι δωρεάν!

Δηλώνω ερωτευμένη με το υπέροχο εξώφυλλο με το γκράφιτι που φωτογράφησε ο Δημήτρης Θεοδόσης!

Ένας επιπλέον λόγος που πρέπει να το πάρετε ο-πωσ-δή-πο-τε, είναι ότι φιλοξενεί στις σελίδες του το καταπληκτικό μου άρθρο για εκείνο το ταξίδι μου στη Σικελία -που συνεχώς διαφημίζω λες και δεν έχω ξαναταξιδέψει ποτέ- και κάμποσες φωτογραφίες που τράβηξα. Όχι δηλαδή ότι τα άλλα άρθρα υστερούν αλλά καταλαβαίνετε, το δικό μου είναι το καλύτερο. Τέλος!

Με την ευκαιρία, μεγάλο ευχαριστώ στην ομάδα σύνταξης του περιοδικού, που με άφησαν ελεύθερη να γράψω όσο θέλω και δεν έκοψαν ούτε μία λέξη από το μακροσκελές άρθρο μου. Να 'χετε την υγειά σας παιδιά!

Κι αν βαριόσαστε να τρέχετε στα πρακτορεία για να βρείτε το περιοδικό, διαθέτει και site το κατάστημα, voila: www.libromag.gr

Το Αστέρι

stereo nova- taksidi sth gh.mp3 -

«...Πάντα να με φωτίζεις θέλω, αστέρι μου, και βλέποντας σε να ’χω το κεφάλι μου ψηλά και σαν φτερά στους ώμους μου ακούραστα το θάρρος και τη θέληση, που η όψη σου μου δίνει η φωτεινή!

Τα λόγια, τα πειράγματα, τους πειρασμούς, τα βάσανα, τα εμπόδια του κόσμου, τα πλανέματα, τα ταπεινά συμφέροντα και τ’ άγρια πάθη,

Συ κάνε πάντα να νικάω, αστέρι μου, κι ελεύθερος, απείραχτος, λυτός, να τρέχω όπου φέρνει η αχτίδα σου το θείο φως του ιδανικού,

Του ιδανικού………………………………………...»

Το απόσπασμα είναι από χειρόγραφο του Γρηγορίου Ξενόπουλου, το οποίο φυλάσσεται στο Μουσείο Σολωμού και Επιφανών Ζακυνθίων.

Ο Νικολός κι οι καλικαντζάροι

Για τη Μαρνέττα μας

Ο Νικολός, δεν επείραζε κανένανε κι ας τονε λέγανε ούλοι μουρλό, στο χωριό του. Αρκετοί όμως ήταν εκείνοι, που τον εσταυρώνανε, όπως κι όλους τους μισοκούτελους του κόσμου. Ιδιαίτερα, εκειά τα παιδιά τση Μπάμπαινας. Τα γλυκιάρικα! Του βγάνανε τα μάτια κάθε τρεις και λίγο, του καψερού.

Έτσι, προπαραμονή Χριστουγέννων (πάει να πει του Χριστού), μαζωχτήκανε τα παιδία τση Μπάμπαινας να καταστρώσουνε σχέδιο, για το τι θα κάνανε τη νύχτα του Νικολού. Ο Γιάννος, ο μεγάλος ήταν εφτός, είπε να μπούμε σιγά-σιγά στο σπίτι του και να τονε μπουγελιώσουνε όπως θα κοιμότανε. Ο δεύτερος, εσκέφτηκε να του πάρουνε τα ρούχα, να σηκωθεί το πρωί και να μην έχει να φορέσει να έβγει όξω. Ο τρίτος, είπε να φωνάξουνε και τον Σταθάκη τση Μαρίκας, που ήτανε γεροδεμένος, και να τονε βγάλουνε το Νικολό όξω από το σπίτι, μαζί με το στρώμα, να τον αφήσουνε στα χωράφια. Καλή ιδέα τους φάνηκε αυτή και φώναξαν τον Σταθάκη, που δεν δυσκολεύτηκε να πεισθεί ώστε να συμμετέχει στο κάζο.

Τη νύχτα λοιπόν, τα τέσσερα γλυκιάρικα μαζώχτηκαν στην αυλή του Νικολού και αφού βεβαιώθηκαν -από το ροχαλητό του- ότι εκειός εκοιμότουνα βαριά, άνοιξαν την ξώπορτα και μπήκαν στη κάμαρή του. Καθόλου δεν δυσκολεύτηκαν, μιας και ο Νικολός δεν κλείδωνε ποτέ την οξώπορτά του. Έπιασαν το λοιπόν οι δαιμόνοι, τσι τέσσερις γωνίες του στρώματος και βγάλανε όξω, στα χωράφια τον Νικολό. Τον αφήσανε κάτου από μία κουτσουπία και πήγανε καλιά τους.

Το πρωί, με το πρώτο φως το ήλιου τση παραμονής, ο Νικολός άνοιξε τα μάτια του και η πρώτη του σκέψη ήταν που θα πήγαινε να διακονέψει κομμάτι μπροκολίνα για το βράδυ. Μα πριν προλάβει να ολοκληρώσει τη σκέψη του, εκατάλαβε πως εβρισκότουνα κάπου όξω από το σπίτι του και σηκώθηκε απάνου σκορσαρισμένος! Δεν άργησε βέβαια να αναγνωρίσει το χωράφι δίπλα από το σπιτικό του μα ο φόβος του, δεν τον άφηκε να μπει και να φορέσει τα ρούχα του. Όπως ήτουνα με τα σώβρακα, έτρεξε να βρει τον παπά, ενώ στο δρόμο εσταυροκοπιότανε και φώναζε: "Θε μου σγχώρα με!".

Φτάνοντας στο σπίτι του παπά, τον εσυνάντησε όπως έβγαινε κι έπεσε στα πόδια του κλαίγοντας: "βοήθεια παπούλη, με πήρανε οι δαιμόνοι!". Ο παπάς αλαφιασμένος, έσκυψε να τονε σηκώσει και προσπάθησε να τονε μορώσει λέγοντάς σου: "Σώπα ορέ Νικόλα, σήκω απάνου και πέσμου τι σ' έβρικε αχάραγο και μου 'ρθες με τα σώβρακα, μέρα που είναι;". Ο Νικολός δεν εσηκώθηκε παρά κρατώντας το πόδι του παπά σφιχτά, συνέχισε τη κλάψα: "Παπά μου σου λέω οι δαιμόνοι, οι καλικάντζαροι, ούλη νύχτα με προβάτιανε με το στρώμα όξω στα χωράφια και μ' αφήσανε κάτου από τη κουτσουπία. Διάβασέ με να φύγει το κακό!". Ο παπάς, δεν χρειάστηκε πολύ για να καταλάβει ποιων "καλικάντζαρων" δουλειά ήταν εφτούνη, μα καθησύχασε τον Νικολό και τον έστειλε σπίτι του.

Για να τον μορώσει τέλεια και να του φύγει το σκόρσο, τονε κάλεσε το βράδυ σπίτι του. Να φάνε μαζί τη μπροκολίνα και να κόψουνε το χριστόψωμο, που ζύμωνε ολοένα η παπαδιά. Κι έτσι, του περάσανε ούλα του Νικολού, αφού και την ευλογία του παπά επήρε και τη κοιλούλα του θα γιόμιζε το κοντόβραδο, μέρα που ήταν...

Χριστόψωμο (χωραΐτικο):

Υλικά για τη ζύμη
1,5 κιλό αλεύρι σταρένιο
50 γραμ. προζύμι
1,5 νεροπότηρο λάδι
μισό κουταλάκι μαγειρική σόδα
2 κούπες ζάχαρη
ένα ποτηράκι του κρασιού κονιάκ
ένα ποτηράκι κρασί
μπόλικο ξύσμα πορτοκαλιού
μία κούπα χοντροκομμένα καρύδια
μία κούπα σταφίδα σουλτανίνα
2 κουταλάκια του γλυκού γαρύφαλλο σε σκόνη
2 κουταλάκια του γλυκού κανέλα σε σκόνη
χλιαρό νερό (όσο πάρει η ζύμη καθώς τη δουλεύουμε)

Υλικά για το στόλισμα του Χριστόψωμου
Μερικά καρύδια ολόκληρα, με το τσόφλι
ζάχαρη άχνη
λίγο σουσάμι
χρωματιστά ζαχαρωτά

Εκτέλεση

Σε μία λεκάνη ρίχνουμε το αλεύρι και κάνουμε στη μέση μία λακουβίτσα όπου ρίχνουμε το λάδι, τη ζάχαρη και τη σόδα. Τα ανακατεύουμε σιγά - σιγά και προσθέτουμε το προζύμι, τα κανελογαρύφαλο, το κονιάκ και το κρασί και λίγο χλιαρό νερό. Αφού τα ζυμώσουμε όλα τα υλικά καλά, προσθέτουμε τα καρύδια και τη σταφίδα και συνεχίζουμε το ζύμωμα μέχρι η ζύμη να είναι έτοιμη. Η ζύμη δεν πρέπει να είναι ούτε πολύ σκληρή, ούτε πολύ μαλακή και δεν πρέπει να κολλάει στα χέρια μας. Αν η ζύμη κολλάει, προσθέτουμε λίγο αλεύρι. Αν είναι σκληρή, προσθέτουμε λίγο ζεστό νερό.

Αφού η ζύμη είναι έτοιμη, λαδώνουμε ελαφρά ένα ταψί και τη ρίχνουμε μέσα. Σκεπάζουμε το ταψί και αφήνουμε τη ζύμη να φουσκώσει. Σε προθερμασμένο φούρνο, τοποθετούμε το ταψί αφού πρώτα τοποθετήσουμε τα ολόκληρα καρύδια πάνω στη ζύμη, σπρώχνοντάς τα ελαφρά προς τα μέσα. Να βρίσκεται το μισό καρύδι μέσα στη ζύμη και το άλλο έξω. Ψήνουμε το Χριστόψωμο στους 180 βαθμούς C, για περίπου 40' (ανάλογα με το φούρνο μας). Όταν το βγάλουμε από το φούρνο, το ραντίζουμε πολύ λίγο με ωμό λάδι ώστε να κολλήσει πάνω η ζάχαρη άχνη που πασπαλίζουμε, το σουσάμι και τα ζαχαρωτά.

Και του χρόνου!

Χρόνια πολλά Αφέντες μου!

Ο Νικολός ήταν μισοκούτελος, ελέγανε στο χωριό του. Δεν εδούλευε πουθενά και ζούσε μονάχος στο πατρικό του, από τότε που πεθάνανε οι γονέοι του. Παντρεμένος δεν ήταν, ούτε είχε αδέρφια. Θεομόναχος επάλευε, με τη μούρλια του και με τον κόσμο.

Γιορτάδες μέρες, όπως καλή ώρα τώρα, οι περισσότεροι νοικοκυραίοι του δίνανε κάτι τις, να ποροπιαστεί. Ένας λίγο λάδι, άλλος λίγο κρασί, ένα ζευγάρι αυγά, μια φτερούγα από κοτόπουλο να το κάμει σούπα. Ό,τι μπορούσε ο καθένας. Εκειός, αν και μισοκούτελος, ήξερε πως να διακονεύει. Άμα πάει να πει ήθελε λάδι, δεν επήγαινε με καμία μεγάλη μπότσα να γυρέψει. Επήγαινε με μία μικρουλούλα. Λίγο από τον έναν, λίγο από τον άλλον, μάζευε μία λάτα κι έβγαζε όλη τη χρονιά του.

Έτσι κι εφέτος, μία και δύο ο Νικολός, με το μποκαλάκι του στο χέρι επήγε για διακονιά και χτύπησε τη πόρτα του αρχοντικού του Αφέντη Σπύρου. Του άνοιξε η παραδουλεύτρα που τον λυπότανε η δόλια και τον επήγε στον Αφέντη.

"Προσκυνώ Αφέντη μου", είπε ο Νικολός και το κεφάλι του έφτασε χάμου από το σκύψιμο.
"Τι θες Νικολό;" ερώτησε ο Αφέντης.
"Τι να θέλω ο καψερός Αφέντη μου; Κομμάτι λάδι να κάμω κι εγώ γιορτές ζητάω. Από εσένανε που άμα ανοίξεις τσι κάνουλες και τρέξουνε τα λάδια, θα πνιγεί το Ζάντε όλο!". Είπε ο Νικολός λίγο μυξοκλαίγοντας και λίγο χαϊδεύοντας τ' αυτία του Σπύρου του Αφέντη.
Σκέφτηκε κομμάτι ο Αφέντης κι αποφάσισε να του δώκει, και διέταξε τη Νιόνια τη παραδουλεύτρα να του γιομίσει το μπουκαλάκι του. Μα όσο περιμένανε τη γυναίκα να έρθει, ρώτησε ο Αφέντης το Νικολό:
"Και δε μου λες ορέ Νικολό, για να 'χουμε καλό 'ρώτημα. Γιατί δεν πας ορέ να δουλέψεις;"
"Μα δεν με παίρνει κανένας Αφέντη μου για δουλειά, είμαι μουρλό" απάντησε ο Νικολός με σκυμμένο πάντα το κεφάλι, ώστε να δείχνει σεβασμό προς τον Σπύρο.
Ο Σπύρος ο Αφέντης χαμογέλασε και του είπε : "Άμα είσαι μουρλός Νικολό, άντε πήδα μες στην πηγάδα!"
και ο Νικολός ευθύς αμέσως του απάντησε: "Είπαμε μουρλός Αφέντη μου αλλά όχι και για τη πηγάδα, να σε χαρώ και τα μάτια μου!"
Ο Αφέντης γέλασε δυνατά, έδωσε στο Νικολό το ψυχικό και τον έστειλε σπίτι του, γιορτάδες μέρες...

"Χρόνια πολλά σας εύχομαι με τους φτωχούς μου στίχους
π΄έχω συνθέσει αρμονικά με της κοιλιάς τους ήχους.
Κι αν δεν μου δώστε τίποτσι δεν σας κρατώ κι αμάχη
πάντα θα εύχομαι για σας και μ' αδειανό στομάχι".
Το τετράστιχο είναι από Ομιλία του Γιάννη Πομώνη

Είμαι σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης...

Σε "κατάσταση έκτακτης ανάγκης" εξετάζει η κυβέρνηση, να κηρύξει το κράτος και επίσημα βάση του σχετικού άρθρου του Συντάγματος.

Έτσι παιδιά. Να καθαρίσει ο τόπος επιτέλους, να μπορέσει κι ο πρωθυπουργός να πάει στου Μπαϊρακτάρη για γιαουρτλού. Να δει άσπρη μέρα ο άνθρωπος. Να πάρει και τον Κακλαμάνη μαζί του, να πιει ένα πιοτί μήπως και πάνε τα φαρμάκια κάτω. Του κάψατε το δέντρο του ανθρώπου αλλά η γιορτή θα γίνει ρε, θέλετε δεν θέλετε!

Φήμες που θέλουν πίσω από τα γενικευμένα επεισόδια, να κρύβεται οργανωμένο σχέδιο για την ματαίωση των χριστουγεννιάτικων εορταστικών εκδηλώσεων του Δ. Αθηναίων, κρίνονται α(να)ληθείς.