It's Party time!?

Θυμάσαι εκείνα τα πάρτυ που κάναμε παλιά; Με ροκ στη διαπασών και μπύρες. Να καπνίζουμε μανιωδώς λες και δεν θα καπνίζαμε ποτέ ξανά. Να καβαλάμε μηχανάκια τρικάβαλο και να τρέχουμε στον Λαγανά για ένα σφηνάκι κίτρινη τεκίλα.

Ξενύχτια για διάβασμα και το λεωφορείο για το σκολειό που όλο το χάναμε. Το πρωινό κονιάκο στο Καφενείο, χειμώνα. Τρέξιμο μετά μες στις λάσπες να μπούμε από πίσω στο προαύλιο, μην μας τσακώσει η διευθύντρια.

Τα μπιλιάρδα στου Στράτου και οι ώρες οι ατέλειωτες στο στρογγυλό της πλατείας. Τα μπουγελώματα και οι έρωτες. Εκείνοι οι ανυπόφοροι έρωτες που μας τρώγανε τα σωθικά και που τώρα φαντάζουν της πλάκας.

Η βαθειά φιλοσοφία για το μέλλον του μάταιου τούτου κόσμου και οι καταλήψεις. Οι φωνές, τα γέλια, τα κλάματα, τα φιλιά, οι εκδρομές, τα τραγούδια, οι κοπάνες...

Ξέρεις τι μου λείπει πολύ; Ένα πάρτυ! Ένα αληθινό πάρτυ! Με μουσικές δυνατές και ξύδια. Και μια "σούπα" με τη βέσπα, να ματώσει το γόνατο. Ένα πάρτυ, με όλους εκείνους που πέρασαν, έφυγαν, ξαναγύρισαν, έμειναν εκεί, δεν γύρισαν ποτέ. Ένα πάρτυ, μια μπύρα κι ένα τσιγάρο. Απλά...

To video, από το συγκρότημα των παλιών φίλων και συμμαθητών, ΣΟΚ. Πάντα με κάνει να δακρύζω, από χαρά και λύπη μαζί.

Alleluia!

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες τέλειωσαν. Τα κύματα των τουριστών αρχίζουν να εγκαταλείπουν τις ακτές μας, αφήνοντας πίσω τους, μόνο τα βρώμικα σημάδια τους και κάτι cents. Το καρπούζι έχει φτάσει "μία κλωτσία", τουτέστιν είναι πάμφθηνο, και συνήθως άνοστο. Ο Άγιος -μεγάλη η Χάρη Του- είναι στη Θύρα Του και το νησί στο ζενίθ της τουριστικής κίνησης. Αύριο που θα βαρέσει το "καμπανάκι" και θα τα μαζέψουν και οι πανηγυριτζίδες, το Ζάντε θα επανέλθει σιγά - σιγά στους γνωστούς του ρυθμούς, με τους ξένους τουρίστες να σουλατσάρουν και το Φθινόπωρο προ των πυλών.

Όχι, κανένα παράπονο δεν κρύβουν τα λόγια μου επειδή "φεύγει" το καλοκαιράκι και καμία στεναχώρια διότι για εμένα -και για πλήθος ζακυνθινών- το καλοκαίρι τώρα αρχίζει! Δεν υπάρχει ιδανικότερος μήνας από τον Σεπτέμβρη για διακοπές, ακόμα κι αν δεν έχουμε τη δυνατότητα να ταξιδέψουμε εκτός του στενού κλοιού των ακτών μας.

Η πολλή δουλειά έχει φύγει, ο καιρός παραμένει καλός, κάποια χρήματα έχουν μείνει στις πούρσες μας -λίγα ή πολλά- και αρχίζουμε να χαλαρώνουμε και να απολαμβάνουμε κι εμείς επιτέλους, τις παραλίες μας!

Πάντως, αν μπορούσα να πάω διακοπές, τη Βραζιλία θα επέλεγα και την προτείνω ανεπιφύλακτα! Αν μη τη άλλο, γιατί να μην στηρίξεις οικονομικά ένα κράτος, του οποίου το σύστημα υγείας, καλύπτει τα έξοδα της επέμβασης αλλαγής φύλου, που θέλει να κάνει ένας πολίτης; Αυτά είναι κοινωνικές παροχές του Κράτους, όχι τα εκπτωτικά κουπόνια για αγορά βιβλίων από την Εργατική Εστία (τα οποία στην ουσία τα έχουμε πληρωμένα χρυσά)!

Σκέφτομαι δε το δικό μας χάλι -και στην Υγεία- που για να σου γράψει ο γιατρός του ΙΚΑ ένα φάρμακο, πρέπει να περιμένεις ώρες στην ουρά και μου έρχεται να βάλω τα κλάματα! Μην μιλήσω για τις εξετάσεις, που πρέπει να στις γράψει ο γιατρός, να τις κάνεις έξω, να τις πληρώσεις και μετά να ξαναπάς στο Ίδρυμα για να πάρεις ένα ποσοστό από τα έξοδα που έχεις ήδη κάνει.

Βέβαια, αν τα χρήματα που σου παρακρατούνται από το μισθό σου κάθε μήνα, τα έδινες εσύ σε μια ιδιωτική ασφάλεια, ώστε να σου παρέχει ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, τέτοια προβλήματα θα ανήκαν στη σφαίρα του φανταστικού. Αφήστε τα φάρμακα ειδικής κατηγορίας, που είναι απολύτως αναγκαία για να κρατηθεί στη ζωή ένας ασθενής αλλά μέχρι να ξεπεράσει την γραφειοκρατία των Ασφαλιστικών Ταμείων, να αποφανθούν τα τζιμάνια για το πόσο απαραίτητα είναι τα πανάκριβα αυτά φάρμακα και να τα προμηθευτούν, πεθαίνει πριν προλάβει να τα χρησιμοποιήσει.

Μετά από όλα αυτά λοιπόν, πως να μην με εντυπωσιάζει το Σύστημα Υγείας της Βραζιλίας, που στην τελική, δεν έκανε και τίποτα παραπάνω από το να καλύψει μια πολύ συγκεκριμένη ανάγκη, των πολιτών της. Υπερβολικό; Ίσως! Εμάς ας μην μας κάνουν ανάλογες παροχές, μπορούν τουλάχιστον να μας εξετάζουν οι γιατροί όταν χρειάζεται, χωρίς να μας λένε "έλα καλύτερα στο ιατρείο μου";

Αλλά ξέφυγα από το θέμα και δεν κάνει... Καλές διακοπές ήθελα να ευχηθώ στους Ζακυνθινούς και σε όλους τους κάτοικους των τουριστικών περιοχών, για τους οποίους επιτέλους, αρχίζει το καλοκαίρι... και χωρίς επιδότηση!

Εντελώς Άσχετο: Έσπαγα το κεφάλι μου τόσο καιρό, να καταλάβω το κρυφό νόημα πίσω από την συναυλία του Γιάννη Πάριου τις προάλλες, στο νησί μας. Τελικά αποφάνθηκα: Για να τραγουδήσει ζωντανά στη Νομαρχία το σουξέ του "Το πουλάω το σπίτι".

Άσχετα Σχετικό: Απόψε στα Νταμάρια της Λιθακιάς, θα δούμε Νιόνιο Σαββόπουλο & Θανάση Παπακωνσταντίνου. Θα είναι κι ο εξαιρετικός μουσικός, Γιώτης Κιουρτζόγλου μαζί τους. Ελπίζω να μην είστε κουρασμένοι από τα ψώνια στο πανηγύρι και να μπορέσετε να έρθετε κι εσείς...

Σχετικό με το άσχετο: Ένα τηγανάκι αντικολλητικό, δεν πρόλαβα να μπω να πάρω! Κόλλησα στις ντουμάνες και στα είδη προικός. Σκέφτομαι να αιτηθώ στο Λιμενικό Ταμείο, να βάζει τα κατσαρολικά στις μπροστινές θέσεις της παραγκούπολης ώστε να έχουμε άμεση πρόσβαση.

Παιδιά τέρμα το χόρτο, βγήκε τριπλό ΡΑΠΟΡΤΟ!

Φαινόμενα μαζικής υστερίας και κατάθλιψης. Απειλές για αυτοκτονίες, νευρική ανορεξία, αλκοολισμός, χρήση ψυχοτρόπων ουσιών κ.ά., παρατηρήθηκαν ως εκδηλώσεις στερητικού συνδρόμου, λόγω της έλλειψης του περιοδικού ΡΑΠΟΡΤΟ, τους τελευταίους μήνες.

Ευτυχώς, οι συντάκτες του περιοδικού, μας λυπήθηκαν και έδωσαν στην κυκλοφορία τριπλό τεύχος του περιοδικού, ώστε να έχουμε να διαβάζουμε!

Σπεύσατε να προμηθετείτε αρκετές ποσότητες, ώστε να μην ξεμείνετε πάλι στο μέλλον!

Υ.Γ. : Φήμες που κυκλοφρούν σχετικά με το ντοπάρισμα των Ελλήνων αθλητών στο Πεκίνο, λόγω έλλειψης του περιοδικού, εξετάζονται από επιτροπή που σύστησε η ΔΟΕ και η οποία απαρτίζεται από ειδικούς επιστήμονες καθώς και εμπορικούς αντιπρόσωπους.

Αυτό που λέμε Casta Diva...

Είναι πραγματική Τύχη να έχεις καλούς φίλους και δεν έχω παράπονο, είμαι ευνοημένη και σε αυτόν τον τομέα. Πέρα όμως από τις "βαρύγδουπες" ή "κιασαδόρικες" εισαγωγές, θέλω με τούτο το πόστο να ευχαριστήσω έναν καλό φίλο που είχε την ευγενική καλοσύνη να μου χαρίσει κάποια βιβλία. Είναι πραγματικά το καλύτερο δώρο που μπορεί να μου κάνει κάποιος κι όμως, πολύ σπάνια μου συμβαίνει. Αντιθέτως, δωρίζω πολύ συχνά βιβλία σε φίλους και συγγενείς και το θεωρώ ιδιαίτερο και σημαντικό, αφού με βάζει στη διαδικασία να επιλέξω κάτι που θα κεντρίσει το ενδιαφέρον του άλλου και φυσικά αυτό δεν είναι πάντα εύκολο!

Μεταξύ λοιπόν, άλλων ενδιαφέροντων τίτλων, ο καλός φίλος μου έστειλε το βιβλίο της Αλεξίας Κουλούρη, "Με στόχο τον Ωνάση - Στοπ καρέ του παπαράτσο Δημήτρη Κουλούρη", το οποίο και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ, του συμπατριώτη μας Διονύση Βίτσου. Κι αυτό ήταν από τα βιβλία που θέλησα αμέσως να ξεφυλλίσω αφού πέρα από το ίδιο το θέμα, η φωτογραφία του εξώφυλλου -η οποία απεικονίζει τον μεγιστάνα να διαβάζει ανέμελα την εφημερίδα του, επάνω στη θαλαμηγό του- με τράβηξε σαν δυνατός μαγνήτης.

Παρατηρώντας την αργότερα, στο εσωτερικό του βιβλίου, ένοιωσα πως η φωτογραφία αυτή που είχε καταφέρει να τραβήξει ο Κουλούρης, είναι η πιο χαρακτηριστική, η πιο αντιπροσωπευτική που έχω δει ποτέ μου. Είναι μια εικόνα που χωρίς να ξέρεις ποιος είναι, μπορείς να το καταλάβεις. Είναι 100% Ωνάσης!

Δεν θέλω σε καμία περίπτωση να μειώσω την αξία των υπόλοιπων φωτογραφιών, που εμπεριέχονται στο βιβλίο. Άλλωστε και να ήθελα, δεν θα μπορούσα αφού είναι όλες εξαιρετικές. Εξαιρετικές όμως και οι ιστορίες που κρύβονται πίσω από τις εικόνες, τις οποίες -με λιτό κι αυθόρμητο τρόπο- μας αφηγείται η κόρη του γνωστού φωτορεπόρτερ και δημοσιογράφος, Αλεξία.

Ο Κουλούρης, φαίνεται πως είχε γίνει η σκιά της οικογένειας Ωνάση αλλά η σχέση τους ήταν ισορροπημένη αφού το κάθε μέλος έπαιρνε αυτό που ήθελε από αυτήν. Και τα πράγματα ήταν εντελώς καθαρά και ξάστερα, όπως θα έπρεπε να είναι σε κάθε σχέση!

Αυτό το ταξίδι στο χρόνο που μας χαρίζει η Αλεξία Κουλούρη, το βρίσκω πολύ όμορφο κι ας έχει εκείνη την γλυκόπικρη γεύση της νοσταλγίας ή της επιθυμίας η οποία ωστόσο, είναι εντελώς μάταιη...

Οδηγός Αντιμετώπισης του Παραθεριστή Γείτονα

Το καλοκαίρι και ιδιαίτερα τον Αύγουστο, οι περισσότεροι Έλληνες κάνουν διακοπές. Ειδικά οι κάτοικοι των αστικών κέντρων. Εγώ όμως δεν κάνω διακοπές το καλοκαίρι. Ζω σε επαρχία και μάλιστα σε νησί. Μια συνειδητή απόφαση αφού ήθελα ένα -κατά τη γνώμη μου- καλύτερο επίπεδο ζωής. Έχω όμως να αντιμετωπίσω το εξής φαινόμενο: τους συντοπίτες παραθεριστές. Εκείνους που κάθε Πάσχα κι Αύγουστο, επιστρέφουν στα νησιά και στα χωριά τους, μακριά από την τρέλλα της καθημερινότητάς τους. Μια τρέλλα όμως που την μεταφέρουν στους τόπους καταγωγής τους, με τον χειρότερο δυνατό τρόπο.

Επειδή αντιμετωπίζω έντονα το πρόβλημα του γείτονα παραθεριστή, κατέγραψα τρία κλασσικά προβλήματα και τρόπους αντιμετώπισής τους, δοκιμασμένους και αποτελεσματικούς. Ελπίζω ο μικρός αυτός οδηγός, να βοηθήσει κι άλλους που υποφέρουν από την ίδια μάστιγα...

1. Ηχορύπανση

Το Πρόβλημα: Ο γείτονας βάζει τέρμα τα σκυλάδικα από τις 8 το πρωί. Φωνάζει και χαχανίζει ασταμάτητα, όλες τις ώρες της μέρας. Βρίζει το σύστημα που είναι σάπιο και δεν του επιτρέπει να πάει κάπου αλλού διακοπές. Στο κινητό του λέει στους φίλους πόσο τέλεια περνάει στο χωριό του πατέρα του. Και άλλα.

Τρόποι αντιμετώπισης:

Σχέδιο Α: Ζητάς ευγενικά να περιοριστεί η ηχορύπανση γιατί έχεις μικρά παιδιά (αν έχεις), δουλεύεις πολλές ώρες και εξηγείς με τον καλύτερο τρόπο πως οι ώρες κοινής ησυχίας ισχύουν και στην επαρχία.

Αποτέλεσμα: Αρνητικό. Σκασίλα του, του γείτονα για τις δικές σου ανάγκες. Είναι διακοπές και θεωρεί πως έχει δικαίωμα να κάνει ότι θέλει όποτε το θέλει.

Σχέδιο Β: Βάζεις τέρμα την μουσική την ώρα που ξέρεις πως κοιμάται. Τι πως το ξέρεις; Αφού κάνει ησυχία, λείπει ή κοιμάται. Τσεκάρεις αν είναι το αυτοκίνητο από κάτω και αν είναι κάνεις όση περισσότερη φασαρία μπορείς. Θα σου στοιχίσει για μια μέρα την ξεκούρασή σου αλλά αξίζει τον κόπο.

Αποτέλεσμα: Μέτριο. Για μία με δυο μέρες μαζεύεται αλλά μετά το ξεχνάει και κάνει τα χειρότερα.

Σχέδιο Γ: Ξεκινάς τις δολιοφθορές. Ξεκινάς από τα λάστιχα του αυτοκινήτου. Αν δεν συνετισθεί του κόβεις το καλώδιο της κεραίας της τηλεόρασης και σε εξτρίμ καταστάσεις, κόβεις το καλώδιο παροχής ρεύματος.

Αποτέλεσμα: Καλό. Τουλάχιστον για μια εβδομάδα, δεν θα σε ενοχλήσει. Αλλά επειδή συνήθως κάθεται ένα μήνα και ίσως αρχίσει ξανά τα ίδια, υπάρχει και σχέδιο Δ.

Σχέδιο Δ: Ξεκατίνιασμα. Αρχίζεις και τους βρίζεις, τους πετάς στην αυλή βρωμόνερα. Αφήνεις σκουπίδια κάτω από το παράθυρό του. Τον κουστομπολεύεις δυνατά, κάνοντας σχόλια για την εμφάνισή του, το αυτοκίνητό του, το τραπεζομάντηλό του και ότι άλλο σου έρθει στο κεφάλι. Δεν είναι ανάγκη να τα λες αυτά σε κάποιον άλλον, μπορείς απλά να προσποιηθείς πως μιλάς με κάποιον στο τηλέφωνο.

Αποτέλεσμα: Εξαιρετικό. Του έχεις μιλήσει στη γλώσσα του. Μαζεύεται και δεν σε ενοχλεί μέχρι να φύγει. Μετά πάει στην Αθήνα και λέει πόσο χωριάτης είναι ο γείτονάς του και πόσο τον ζηλεύει που ξέφυγε από την επαρχία και κατάφερε να ορθοποδήσει στην Αθήνα, αφού έχει καταφέρει να δουλεύει ταμίας σε σούπερ μάρκετ και μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει, έχει τον μισθό του, ενώ εκείνος ζει απομονωμένα στο νησί και δεν έχει την δυνατότητα ούτε τον Τερλέγκα να δει ζωντανά. Για εσένα βέβαια, μετράει μόνο το αποτέλεσμα.

2. Κατοικίδιο

Το πρόβλημα: Ο γείτονας έχει σκύλο. Στο διαμέρισμα τον έχει μέσα στο σπίτι και τον βγάζει για κατούρημα 5 φορές τη μέρα. Στις διακοπές, το αφήνει να απολαύσει την φύση της αυλής του γείτονα, ο οποίος είσαι εσύ.

Τρόποι Αντιμετώπισης:

Σχέδιο Α: Ζητάς ευγενικά να μαζέψει το κατοικίδιό του, που χέζει στην αυλή σου και κατουράει τα λάστιχα του αυτοκινήτου σου. Του εξηγείς ήρεμα πως δεν είσαι υποχρεωμένος να μαζεύεις τις ακαθαρσίες του σκύλου του και πως για τον ίδιο λόγο εσύ δεν έχεις δικό σου κατοικίδιο.

Αποτέλεσμα: Σκατά, παντού.

Σχέδιο Β: Μαζεύεις σε μια σακούλα τις ακαθαρσίες του σκύλου του και του τα κρεμάς στην εξώπορτα.

Αποτέλεσμα: Μέτριο. Για δυο - τρεις μέρες, κρατάει το σκύλο δεμένο στην αυλή του. Μετά τον αμπολάει να χαρεί τη φύση...

Σχέδιο Γ: Μαζεύεις με το φαράσι τις ακαθαρσίες του σκύλου του και τις πετάς στην αυλή του.

Αποτέλεσμα: Καλό. Βέβαια σε κατηγορεί πως δεν αγαπάς τα ζώα και πως είσαι παράξενος αλλά για μια εβδομάδα, έχεις καθαρή αυλή. Αν είσαι τυχερός, ίσως και για δυο εβδομάδες.

Σχέδιο Δ: Απλώνεις τις ακαθαρσίες του σκύλου, το αυτοκίνητό του, την πόρτα του και το παράθυρό του.

Αποτέλεσμα: Εξαιρετικό. Αν αντέξει τη βρώμα και δεν φύγει, έχεις καθαρή αυλή για όλο το υπόλοιπο διάστημα της παραμονής του. Βέβαια γυρνώντας στην γειτονιά του, θα σε κατηγορήσει που τον φθονείς γιατί έχει σκύλο και γιατί αυτός κατάφερε να ξεφύγει από την επαρχία ενώ εσύ ξέμεινες εκεί στο χωριό και χωρίς σκύλο!

3. Φοβού τον γείτονα και δώρα φέροντας

Το πρόβλημα : Ο γείτονας έρχεται για διακοπές! Από την πρώτη κιόλας μέρα σου κάνει επίσκεψη και σου φέρνει και δώρο: Μια εξάδα ποτήρια χυμού από τον Βασιλόπουλο. Τον πληροφορείς ότι υπάρχει και στο νησί Βασιλόπουλος και παθαίνει σοκ με την εξέλιξη της επαρχίας. Αρχίζει και ρωτάει για τους άλλους γείτονες και να κουτσομπολεύει. Μετά από λίγο σου πετάει: Βρε Μαράκι (πουχου), πότε θα κάνεις πάλι από εκείνους του ωραίους κολοκυθοκεφτέδες που είχες κάνει πέρυσι; Όλο το χειμώνα τους ονειρεύομαι! Σε επισκέπτεται σε τακτά χρονικά διαστήματα και ειδικά τις ώρες του φαγητού. Στρώνεται στο τραπέζι ενώ σου λέει "έχω φάει αλλά ένα μεζέ θα τον δοκιμάσω, από τα χεράκια σου" και μετά απαιτεί να του δώσεις λίγες ντομάτες από τις δικές σου που ωραιότερες δεν έχει φάει, λίγο κρασί από το δικό σου γιατί τα εμφιαλωμένα είναι ξεπλύματα, μερικά λεμόνια γιατί τα δικά σου μοσχοβολάνε και σίγουρα ένα κοτόπουλο δικό σου ντόπιο που έχει να φάει από πέρυσι κι έχει μπουχτίσει το ΜΙΜΙΚΟΣ.

Τρόποι Αντιμετώπισης:

Σχέδιο Α: Αποφεύγεις ευγενικά τις επισκέψεις. Την ώρα που έρχεται, σηκώνεσαι και φεύγεις προσποιούμενος πως έχεις δουλειά.

Αποτέλεσμα: Αρνητικό. Στην έχει στημένη κι εσύ δεν μπορείς να τον αποφεύγεις μονίμως. Άλλωστε του μυρίζει το φαγητό σου την ώρα που μαγειρεύεις και με το που θα ακούσει μαχαιροπίρουνο στο τραπέζι, τσουφ σου εμφανίζεται φάντης μπαστούνης.

Σχέδιο Β: Για μια εβδομάδα τρως εκτός σπιτιού. Μην σκέφτεσαι τα έξοδα! Είναι ίσα με αυτά που γλιτώνεις από το φόρτωμα του γείτονα και της οικογένειάς του, βεβαίως βεβαίως. Αποτέλεσμα: Μέτριο. Με το που θα καταλάβει πως είσαι σπίτι, θα έρθει να σου ζητήσει ζάχαρη, καφέ, ντομάτες, λεμόνια, αγγούρια, σκόρδα, κρεμμύδια, κρασί, λάδι και ό,τι άλλο του κατέβει στο κεφάλι. Γλιτώνεις μόνο το πλύσιμο των παραπάνω πιάτων.

Σχέδιο Γ: Κλείνεσαι για λίγες μέρες στο σπίτι και δηλώνεις ασθένεια. Καλύτερα κάτι επίπονο και κολλητικό όπως π.χ. γαστρεντερίτιδα. Αποτέλεσμα: Καλό. Θα γλιτώσεις αρκετές μέρες από την ενοχλητική και φορτική παρουσία του αλλά θα πρέπει να κάτσεις κλεισμένος στο σπίτι.

Σχέδιο Δ: Γίνεσαι αγενής. Ό,τι και να σου ζητήσει δεν του δίνεις. Λες πως δεν έχεις, σου τελείωσε. Όταν σου θρονιάζεται στο τραπέζι, δεν του βγάζεις σερβίτσιο και δεν του δίνεις ούτε νερό να πιει.

Αποτέλεσμα: Αρκετά καλό. Σε θεωρεί κακό χωριάτη, άξεστο και απολίτιστο και φορτώνεται στον απέναντι γείτονα. Γυρνώντας βέβαια στο σπίτι του, λέει σε όλους πόσο άσχημα του φέρθηκαν στο χωριό του και πως πάνε εκείνες οι παλιές, καλές εποχές που ο κόσμος έδινε και το φαΐ του στον γείτονα. Θα αποδώσει το γεγονός, στην ζήλια σου που αυτός ξέφυγε από την επαρχία κι άνοιξε το μυαλό του, σε αντίθεση με εσένα που ξέμεινες εκεί.

Καλή επιτυχία!

Μαχμούντ Νταρβίς

"Θα επιθυμούσα να διαβάζομαι ως ποιητής και όχι ως αγωνιστής" Μαχμούντ Νταρβίς

Η κηδεία του Παλαιστίνιου ποιητή, σήμερα στη Ραμάλα για να μπορούν να επισκέπτονται τον τάφο του, όσοι το επιθυμούν. Ο ίδιος κρίνεται ανεπιθύμητος στα Ισραηλινά εδάφη -αν και γεννήθηκε στην Γαλιλαία- ακόμα και μετά θάνατον.

I Come From There

I come from there and I have memories

Born as mortals are, I have a mother

And a house with many windows,

I have brothers, friends,

And a prison cell with a cold window.

Mine is the wave, snatched by sea-gulls,

I have my own view,

And an extra blade of grass.

Mine is the moon at the far edge of the words,

And the bounty of birds, And the immortal olive tree.

I walked this land before the swords

Turned its living body into a laden table.

I come from there. I render the sky unto her mother

When the sky weeps for her mother.

And I weep to make myself known

To a returning cloud.

I learnt all the words worthy of the court of blood

So that I could break the rule.

I learnt all the words and broke them up

To make a single word: Homeland.....

http://www.mahmouddarwish.com/english/index.htm

Viva la vida!

Τον τελευταίο καιρό, ακούω κατά κύριο λόγο άσχημες ειδήσεις. Είτε σε διεθνές, είτε σε εθνικό είτε σε τοπικό επίπεδο. Οικονομικά προβλήματα, πολιτικά σκάνδαλα, οικολογική καταστροφή, αιματηρές επιθέσεις, ψυχάκιδες που σκοτώνουν χωρίς προφανή λόγο, αρρωστημένα ρεπορτάζ, φρικαλέα εξώφυλλα, ασθένειες, "ολυμπιακό πνεύμα" στο Πεκίνο -οξύμωρο ακόμα και ως διατύπωση αυτό. Αιφνίδιοι θάνατοι γνωστών ή συγγενών, γεροντική άνια και γενικά: μαύρη μαυρίλα πλάκωσε...

Ε λοιπόν κουράστηκα! Βαρέθηκα! Μπούχτισα! Δεν θέλω να ακούω άλλα μαύρα μαντάτα. Προτιμώ να απολαμβάνω τα καλά μαντάτα όπως το γεγονός ότι και σήμερα βγήκε ο ήλιος, μπορώ να ανασάνω, είμαι γερή και δυνατή, έχω κοντά μου ανθρώπους που αγαπώ και με αγαπούν, η θάλασσα παραμένει -σε κάποια σημεία- κρυστάλλινη και δεν έχω κανένα πρόβλημα κάλυψης των βασικών μου αναγκών!

Όχι δεν θεωρείται τίποτα από τα παραπάνω δεδομένο πια. Το μόνο δεδομένο είναι ότι υπάρχει αρχή και τέλος. Το μόνο δεδομένο είναι ότι όλα ρευστά είναι, γι' αυτό αφήστε με στον κόσμο μου, μέσα από τα προβλήματα της καθημερινότητας και τις συμφορές που ακούω από παντού, έχω δικαίωμα ακόμα να ευχαριστώ τη Ζωή για τα δώρα της.

Το ίδιο εύχομαι και σε εσάς!

Για τη Φιορούλα, ρε γαμώτο!!!

"Πλανάται πλάνην οικτρά", όποιος νομίζει ότι δεν ασχολούμαι πια με την αγαπημένη μου Φιορούλα!

Δεν θα προσπαθήσω να δικαιολογήσω τα αδικαιολόγητα, απλά θεωρώ υποχρέωσή μου να αναφερθώ περιληπτικά στους λόγους της απουσίας της Φιορούλας, από τα πόστα μου. Αν και, οφείλω να ομολογήσω, πως στο παρελθόν μου έχει χαρίσει απίστευτες στιγμές δόξας και καταξίωσης, δίνοντάς μου ερεθίσματα από την πολυσύνθετη καθημερινότητά της.

Ο βασικός λόγος έλλειψης Φιορούλας λοιπόν, είναι το γεγονός πως ήθελα λίγο να την αφήσω στην ησυχία της, να ζήσει τους έρωτές τις. Ο ένας μετά τον άλλον, πήρανε την κάτω βόλτα και δεν ήθελα να θεωρηθώ υπεύθυνη πως με την σάτιρά μου την γλωσσόφαγα την γυναίκα! Μεταξύ μας, χειρότερα πήγαν τα πράγματα στον ερωτικό της τομέα, αφότου σταμάτησα να καταγράφω τις περιπέτειές της!

Άλλος λόγος είναι ο φόρτος εργασίας και των δυο μας και ιδιαίτερα της Φιορούλας, που εργάζεται στον τουριστικό τομέα. Τέτοιες οι απαιτήσεις της δουλειά της ώστε έχω να την δω πάνω από μήνα! Μην απορείτε πως τα καταφέρνω και επιβιώνω, στην πραγματικότητα φυτοζωώ... Από την άλλη, τόσες ώρες που δουλεύει το κορίτσι και να γράψω πόστο γι' αυτήν ούτε που θα το διαβάσει και δεν έχει και τόσο γούστο αυτό αφού λατρεύω τις αντιδράσεις της, μετά από την ανάγνωση πόστων που αφορούν στην ίδια! Δεν θα έχει δηλαδή πλάκα.

Όπως και να έχει, επειδή σήμερα το πρωί την άκουσα πολλή πεσμένη στο τηλέφωνο και δεν θέλω με τίποτα να φαντάζομαι την Φιορούλα ψυχομπουκωμένη, της αφιερώνω με λατρεία αυτό το πόστο και το τραγουδάκι παρακάτω και της εύχομαι ολόψυχα καλή δύναμη! Καλοκαίρι είναι θα περάσει! Που θα μας πάει;;;

Φιορούλα μου αγαπημένη, αν διαβάσεις αυτό το πόστο σε καλώ να κόψεις αμέσως τη δίαιτα! Κινδυνεύεις να χάσεις πόντους από τον δείκτη νοημοσύνης σου και να πάρεις και στο λαιμό σου τα παιδιά σου (αυτά που πρόκειται να κάνεις, εννοώ)! Μετά από σχετικές έρευνες, οι γυναίκες με μεγάλη περιφέρεια, είναι πιο έξυπνες και κάνουν εξυπνότερα παιδιά! Οι ειδικοί λένε πως όσο μεγαλύτερη η διαφορά μεταξύ στήθους και περιφέρειας, τόσο πιο έξυπνη η γυναίκα. Κατάλαβες μωρό μου; Είσαι διάνοια σου λέω! Απλά το οξυζενέ, σε κάνει λίγο παραπάνω "ξανθιά". Αυτό είναι όλο και σταμάτα να τρέφεσαι μόνο ντομάτα κι αγγουράκι!

Και μην ξεχνάς: ΖΗΤΩ ΤΑ ΜΠΟΤΙΤΣΕΛΙΚΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ!

Ηλιοβασιλέματα...

Λατρεύω το ηλιοβασίλεμα!

Εκείνη την ώρα που ο ουρανός γιομίζει χρώματα. Από κίτρινο απαλό μέχρι κόκκινο της φωτιάς και βιολετί. Η ομορφότερη παλέτα άλλωστε, είναι εκείνη της φύσης. Μόνο μέσα σε αυτήν μπορείς να βρεις όλες τις αποχρώσεις του κάθε χρώματος. Όπως το πράσινο. Αρκεί μια ματιά σε ένα τοπίο με δάσος για να πείσει και τον πιο δύσπιστο. Δεν υπάρχει πράσινο που δεν θα το βρεις στο δάσος!

Λατρεύω το ηλιοβασίλεμα!

Να επιστρέφω από τη θάλασσα, με αλάτι στο σώμα και εκείνη τη γλυκιά κούραση να κάνει τις κινήσεις μου αργές, νωχελικές. Να οδηγώ μηχανικά και να ακούω αγαπημένες μουσικές. Αργά να τσουλάει το αυτοκίνητο αλλά να θέλω πάντα να φτάσω πριν εξαφανιστεί το χρώμα από τον ορίζοντα. Να μπω μέσα στο σπίτι με την εικόνα του κόκκινου στα μάτια.

Χαλάρωση στον καναπέ της βεράντας. Τα άστρα μόλις έχουν φανεί στον ουρανό κι εκείνη η πανέμορφη εξάντληση να με κρατάει δέσμια, λίγα μέτρα έξω από το μπάνιο. Αρνούμαι να διώξω τη θάλασσα από πάνω μου. Καθυστερώ βρίσκοντας προφάσεις. Να, όπως τώρα! Αντί να είμαι πλυμένη και μοσκοβολισμένη, καθυστερώ γράφοντας τούτο το πόστο, έτσι για να κρατήσω λίγο παραπάνω την αρμύρα επάνω μου. Λες και δεν θα ξανακολυμπήσω ποτέ!

Αν δεν νυχτώσει καλά, να δω όλα τα άστρα καθαρά στον ουρανό, να δω και το φεγγάρι ψηλά, δεν ρίχνω γλυφό νερό επάνω μου. Πείτε το παραξενιά ή τεμπελιά, διόλου δεν με νοιάζει! Και μετά, όταν ξαπλώσω το κρεβάτι μου να κοιμηθώ, θα νοιώθω πλήρης και γαλήνια και για λίγο, ευτυχισμένη. Γιατί η πραγματική ευτυχία, δεν μπορεί παρά στιγμές να διαρκεί αλλιώς δεν έχει γούστο...

Φασισμός το απομεσήμερο...

Τι ταλαιπωρία να αρρωσταίνει κάποιος καλοκαιριάτικα!

Έχω αρχίσει να εκνευρίζομαι μες στο σπίτι τόσες μέρες. Κι ο εκνευρισμός εντείνεται καθώς τα συμπτώματά της ασθένειας υποχωρούν. Τις πρώτες μέρες άλλωστε, αφού ο πυρετός έπιανε ταβάνι, το είχα κι εγώ ανάγκη να μείνω στο κρεβάτι.

Τώρα σιγά - σιγά από ζόμπι ξαναγίνομαι άνθρωπος. Πάει ο πυρετός, και από τους αφόρητους πόνους, έχουν μείνει κάτι ψιλολόγια για ενθύμιο. Ξεκουράζομαι όμως αφού βλέπω πως η οποιαδήποτε προσπάθεια για σωματική δραστηριότητα, κολλάει στην προσπάθεια αφού το μεν πνεύμα πρόθυμο η δε σάρκα... αδυνατεί!

Έτσι περιορίζομαι σε πνευματικές δραστηριότητες όπως το διάβασμα βιβλίων αλλά και άρθρων στο διαδίκτυο, το γράψιμο της μπούρδας - στο οποίο τα καταφέρνω καλά - αλλά και το γενικό χαζολόγημα στην tv. Κάνω καμιά δεκαριά ντουζ τη μέρα και απαντάω στα τηλέφωνα.

Το έχω θίξει και παλιότερα το θέμα αλλά δεν μπορώ να μην το ξαναθίξω! Το τι έχω ακούσει όλη τη βδομάδα στο τηλέφωνο, δεν λέγεται! Από αγγλίδα τουρίστρια που επέμενε πως είμαι γιατρός και ήθελε να της πω πως να αντιμετωπίσει το έγκαυμα από τον ήλιο, μέχρι και επίμονες υπαλλήλους που προωθούν διάφορα προϊόντα, μέσω τηλεφώνου.

Και πόση υπομονή να διαθέτει κανείς; Ειδικά όταν λόγοι υγείας τον κρατάνε έγκλειστο στο σπίτι του! Είσαι την πρώτη φορά ευγενικός, άντε και τη δεύτερη, σίγουρα και την τρίτη καθώς και την τέταρτη αλλά εκεί που μόλις έχεις αποκοιμηθεί, μετά από τρίωρη πάλη με τον πυρετό κι αφού τον έχεις επιτέλους νικήσει κι έχεις αλλάξει σεντόνια και περιβολή και κλείνεις τα μάτια σου, είναι και μεσημέρι, να ξεκουραστείς λίγο και χτυπάει το τηλέφωνο, "να το σηκώσω, μπορεί να είναι ανάγκη" λες και επιμένει η τηλεμαρκετού, 4 η ώρα μεσημέρι να σε ενημερώσει για πιστωτική κάρτα με χαμηλό επιτόκιο, ενώ της εξηγείς πως δεν σε ενδιαφέρει και πως η ώρα είναι ακατάλληλη... ε δεν αγανακτείς; Δεν ξεχνάς τους τρόπους σου;

Συγγνώμη αλλά εγώ τους ξέχασα και της είπα "δεν με παρατάτε λέω εγώ μεσημεριάτικα;" και η εργαζόμενη θίχτηκε! Και μου έκαμε ολόκληρο κήρυγμα για τα δικαιώματα των εργαζομένων στην τηλεπώληση και πως κι αυτή θα ήθελε να κοιμάται αλλά είναι εκεί για να εξυπηρετεί εμένα και γιατί έχει την ανάγκη να το κάνει και και και... Δηλαδή και να με ενοχλήσει στο σπίτι μου και να επιμένει αφού εξηγώ πως δεν θέλω κάρτα και να με πει και φασίστρια και άπονη απέναντι στους υπαλλήλους αυτούς που βγάζουν τίμια το ψωμί τους - ενώ εγώ το βγάζω βρώμικα;- και να μου πει και ποια είναι η ανάγκη μου! Δηλαδή ποια είναι η πλασματική ανάγκη που θέλει ντε και καλά να μου καλύψει ο εργοδότης της μετά από τις κατευθύνσεις που του δίνει ο μαρκετίαρ του. Άτιμη φάρα, σας το έχω ξαναγράψει!

Κυρία μου, εργαζόμενη είμαι κι εγώ και σέβομαι όλους τους εργαζόμενους τούτου του κόσμου, σε όποια θέση κι αν βρίσκονται. Φασιστικό είναι αυτό που γίνεται από τους εργοδότες σας, που σας βάζουν να ενοχλείτε τον κόσμο και να του πουλάτε άχρηστα πράγματα με το έτσι θέλω. Και τα μεσημεριανά τηλεφωνήματα, μέσα στη πολιτική μάρκετινγκ είναι, με τη λογική πως τότε ένας εργαζόμενος που γυρνάει στο σπίτι του κατάκοπος, προκειμένου να ακούει το μπλα μπλα του καθενός που του προωθεί το οτιδήποτε, υποκύπτει και προχωράει στην αγορά του προϊόντος ή της υπηρεσίας ώστε να τον αφήσουν ήσυχο επιτέλους να ξεκουραστεί!

Ε όχι και φασίστες ρε παιδιά επειδή θέλουμε να κοιμηθούμε το μεσημέρι. Έλεος! Ενώ δηλαδή αν έκανα αίτηση για καρτούλα, θα ήμουν απλά άλλο ένα ψάρι που τσίμπησε το δόλωμα. Ε όχι παιδιά ευχαριστώ, δεν θα πάρω! Προτιμώ να είμαι φασίστρια! Και άντε να περάσουν οι μέρες, να πάω στη δουλίτσα μου να ησυχάσω! Να ησυχάσω!

Για τα Γενέθλιά σου

Ένας Χρόνος ακόμα πέρασε από τότε που σε αντίκρισα για πρώτη φορά. Που σε κράτησα στην αγκαλιά μου κι άκουσα την ανάσα σου. Που σου τραγούδησα και εσύ μου φάνηκε πως χαμογέλασες. Κι είναι απίστευτο πόσα γίνονται μέσα σε έναν Χρόνο και πόσο άλλαξες, πόσο μεγάλωσες!

Ο χρόνος, όπως λέει και η λαϊκή σοφία, τρέχει σαν νερό και τίποτα δεν είναι ικανό να τον σταματήσει. Είναι το νερό που κουβαλώ στις χούφτες μου και που όσο καλά κι αν τις ενώσω, όσο κι αν τις σφίξω, αυτό καταφέρνει να ξεγλιστράει μέσα απ' τις χαραμάδες και χύνεται στο χώμα. Στα χέρια μένουν μόνο σταγόνες σαν άλλα ίχνη, για να θυμίζουν το γρήγορο πέρασμά του: αναμνήσεις. Μετά στεγνώνουν τα ίχνη και πρέπει να προσπαθήσω πολύ για να επαναφέρω στην μνήμη μου, καθαρές εικόνες του παρελθόντος.

Βλέπω εικόνες του μέλλοντος: Εσένα ακόμα πιο μεγάλο, να σε μαλώνω και να χαμογελάς. Τρομάζω για το τι θα βρεις στο Δρόμο σου και δεν υπάρχει κανένας τρόπος να σε διαφυλάξω από όλα αυτά και καμία περίπτωση να μπορέσω να σου μεταδώσω τη γνώση μου ώστε να καταφέρεις να αποφύγεις τις κακοτοπιές. Θα χρειαστεί μάλλον, όπως τόσοι και τόσοι άνθρωποι, να πέσεις με τα μούτρα στις λάσπες, να ματώσεις το κούτελό σου από πετρίες για να μπορέσει τούτη η γνώση να εισχωρήσει καλύτερα και να παραμείνει μέσα σου.

Έτσι είναι αγαπημένο μου, κάθε πληγή είναι και μια είσοδος γνώσης. Η πληγή επουλώνεται και η γνώση εγκλωβίζεται στα σωθικά μας. Εκτός από κάποιες φορές, που προλαβαίνει και βγαίνει από την ανοιχτή πληγή, πριν ακόμα εκείνη κλείσει κι έτσι την χάνουμε. Όμως μην ανησυχείς, σύντομα θα έρθει η επόμενη ανοιχτή πληγή, να αναπληρώσει το κενό της προηγούμενης.

Κι όταν -σε προχωρημένη πια ηλικία- θα κοιτάς τις αμέτρητες πληγές σου, θα είσαι σχεδόν κενό από γνώση αφού θα καταλάβεις πως στο τέλος τίποτα κανείς δεν ξέρει, έτσι όπως το είπε κι εκείνος ο μεγάλος φιλόσοφος. Και μην αναρωτιέσαι γιατί πρέπει να περάσεις αυτή τη διαδικασία, είναι σαν να ρωτάς : γιατί ζω;

Ένας Χρόνος ακόμα πέρασε. Να σου ευχηθώ "Χρόνια Πολλά" ή "Χρόνια Καλά"; Θα σου ευχηθώ Υγεία και Τύχη. Τύχη πολλή και καλή γιατί αγαπημένο μου παιδί, όλα τα καλά του κόσμου, δεν φτάνουνε ούτε στο μικρό της δαχτυλάκι την Τύχη...

Καλή Τύχη λοιπόν, Παιδί μου!

Στο ΙΚΑ

Έφτασα έξω από την πόρτα του Παθολόγου, με ένα παραπεμπτικό στο χέρι μου, που έγραφε: επείγον. Οι αγανακτισμένοι όμως που περίμεναν στην ουρά να γράψουν φάρμακα, δεν θέλησαν να μου παραχωρήσουν τη θέση τους αν και το ζήτησα όσο πιο ευγενικά μπορούσα, αφού εκείνη τη στιγμή ο πυρετός μου άγγιζε το 40.

Ευτυχώς με είχε ήδη εξετάσει εξωτερικός γιατρός, αφού τέτοια ειδικότητα δεν διαθέτει το ΙΚΑ και ήξερα τουλάχιστον από τι έπασχα. Από τούτον ήθελα απλά, να μου γράψει τα φάρμακα και τις εξετάσεις που θα χρειαζόταν να έκανα, σε εξωτερικό εργαστήριο, γιατί δεν γίνονται όλες οι εξετάσεις στο "Ίδρυμα". Τώρα γιατί ως εργαζόμενοι έχουμε τόσο υψηλές κρατήσεις για την ιατροφαρμακευτική περίθαλψή μας, είναι ένα άλλο κεφάλαιο...

Κι εκεί που αναγκαστικά περίμενα σε εκείνα τα βρωμερά πλαστικά καθίσματα, να έρθει η σειρά μου, έκατσε δίπλα μου ένας ηλικιωμένος με μεγάλη κοιλιά. Πρέπει να ήταν τουλάχιστον 80 ετών αλλά στεκόταν καλά. Φόραγε λινό παντελόνι και από πάνω φανέλα λευκή και τιράντες. Γύρισε και με ρώτησε: "Τι έχεις κυρά μου;". Και του εξήγησα με λίγες απλές κουβέντες. "Δεν είναι τίποτα, το 'χω περασμένο κι εγώ! Τα φάρμακά σου να παίρνεις και θα γιάνεις, μη σκιάζεσαι!", μου απάντησε και με κοίταξε με τρυφερότητα σαν να ήταν ο πατέρας μου.

Γύρισα να κοιτάξω προς την πλευρά του ιατρείου του Παθολόγου, που βρισκόταν από την άλλη πλευρά και τότε, ο τρυφερός ηλικιωμένος έπιασε απαλά το χέρι μου κι άρχισε να μου τραγουδάει, με τη βαθιά υπέροχη φωνή του: "Σκληρή καρδιά, γιατί να σ' αγαπήσω. Ψεύτρα με γέλασες, το λέω και πονώ..." ενώ παράλληλα, με κοίταζε μες στα μάτια και μου χαμογελούσε.

Σίγουρα κάποιοι θα τον πέρασαν για θεόμουρλο αλλά εμένα με ανακούφισε και με συγκίνησε πάρα πολύ αφού είδα πως κάτι από εκείνο το παλαιό ζακυνθινό πνεύμα, ίσως να έχει επιζήσει μέχρι τις μέρες μας, παρότι γέμισαν οι πούρσες μας λεφτά κι άδειασαν τα κεφάλια μας από γνώση. Γιατί όλοι το ξέρουμε πια: η γνώση είναι από εκείνα τα αγαθά που δεν αγοράζονται ούτε και πουλιούνται με κανέναν αντίτιμο στον κόσμο ετούτο ή σε όποιον άλλον!

Λυπάμαι που δεν πρόλαβα να μάθω ούτε το όνομα του ευγενικού αυτού ανθρώπου. Με το που άνοιξε η πόρτα του γιατρού που περίμενε, έτρεξε να μπει μέσα μην του πάρουν τη σειρά και ίσως να μην τον ξαναδώ ποτέ αλλά εύχομαι να είναι καλά και να χαρίζει στους γύρω του αυτή την ευγένεια και την αγάπη που έχει στην ψυχή του.

Από την Σερβία, με αγάπη!

Στα πλαίσια της διαφημιστικής καμπάνιας Σερβικού Τουριστικού Πρακτορείου, γυρίστηκε και αυτό το μουσικό video-clip, με σκοπό την προώθηση της Ζακύνθου ως τουριστικό προορισμό.

Το video, είναι γυρισμένο αποκλειστικά στη νησί μας και πρωταγωνιστές του είναι, η διάσημη τραγουδίστρια στα Βαλκάνια, Nada Pavlovic - όπως λέμε εμείς Χάρις Αλεξίου - και το pop Σερβικό group, "Flamingosi".

Ένα απλό Τουριστικό Πρακτορείο, με χορηγό ένα αναψυτικό έστω, έφτιαξε ένα συμπαθητικό video για να προωθήσει το Ζάντε. Οι δικοί μας Υπεύθυνοι Τουρισμού, τι κάνουν; Εκτός από εκείνες τις τραγικές εμφανίσεις στις Εκθέσεις...

Βέβαια θα μου πείτε, άλλο δημόσιος κι άλλο ιδιωτικός τομέας. Όταν όμως προωθείται η ιδιωτικοποίηση, σε κανέναν μας δεν αρέσει!

Ρίξε κι άλλο λάδι στη φωτιά!

Μετά τις αποκαλύψεις περί διαπλοκής στην Ελλάδα, οι λέξεις αποκτούν άλλο νόημα! Για παράδειγμα όταν λέμε "καλολαδωμένη, Κρατική Μηχανή" το εννοούμε. Τώρα αν δεν τσουλάει το Κρατικό -πάντα- όχημα, μην απορείτε! Μπορεί απλά να "έμεινε" από μίζα. Και στην περίπτωση αυτή, το δίνουμε για απόσυρση κι αγοράζουμε ένα καινούργιο, γερμανικής τεχνολογίας, που είναι πραγματικά σκυλιά!

Κάτι σαν τον Γερμανικό Ποιμενικό, ας ειπούμε. Εξαίρετος φύλακας, πιστός κι ακλόνητος, βράχος ηθικής. Τώρα εντάξει, αν χρειαστεί να "θυσιάσει" και κάποιο πρόβατο, προκειμένου να μην τον ενοχλούν οι λύκοι, θα δυσκολευτεί λίγο αλλά θα το κάνει, διότι "είναι πολλά τα λεφτά Άρη!".

Άρη πέσμας, τι είναι πιο εύκολο: να τα παίρνεις ή να τα δίνεις; Να λαδώνεις ή να λαδώνεσαι; Να πουλιέσαι ή να αγοράζεις; Δώσε κι εμένα μπάρμπα και θα σταματήσω να ασχολούμαι! Διότι το πρόβλημα αγαπητέ μου, δεν είναι η αδικία εις βάρος του λαού αλλά γιατί ο καθένας από εμάς, έμεινε απέξω, ενώ ο Θανάσης της Σούλας - που ο πατέρας του φίλησε κατουρημένες ποδιές για να τον βολέψει στο δημόσιο και πάλι καλά που χρειάστηκε να κάνει μόνο αυτό, είδατε τι έπαθε η κ. Τσέκου - βρέθηκε ξαφνικά με μεζονέττα, ακριβά αυτοκίνητα, ένα εξώγαμο και καταθέσεις στο εξωτερικό. Εμείς στο πηγάδι κατουρήσαμε;

Απύθμενο το πηγάδι της υπομονής μας. Όλο ρίχνουμε εκεί μέσα κι όταν λέμε, ως εδώ ήταν ξεχείλισα, ως δια μαγείας αυτό αδειάζει κι είναι έτοιμο να δεχτεί τόσα κι άλλα τόσα! Κι όχι μόνο αυτό αλλά μας γυμνάζει σώμα και πνεύμα, αφού το επόμενο "χτύπημα" των 8 που δεχόμαστε από τους τηλεοπτικούς μας δέκτες, το δεχόμαστε πιο ψύχραιμα, σχεδόν ανέκφραστα, τρώγοντας ηλιόσπορους στο μπαλκόνι.

Η μόνη λογική εξήγηση που μπορώ να βρω, για να εξηγήσω το φαινόμενο, είναι το σενάριο να μας βάζουν κάτι στο νερό ώστε να μας κρατάνε σε καταστολή. Εννοείται και στο εμφιαλωμένο, μην ξεγελιόσαστε! Αν θεωρείτε απαραίτητο να πίνετε νερό, να πίνετε μόνο εισαγωγής: perier, evian, pellegrino. Να στηρίξουμε λίγο και την πεσμένη οικονομία της Ευρώπης. Το δικό μας νερό θα το πίνουν οι οικονομικοί μετανάστες, τους οποίους δεν επηρεάζει το χημικό καταστολής αφού έχουν περάσει τα χειρότερα και καταφέρνουν να επιζούν στην Ελλάδα.

Προσωπικά, καθόλου δεν κινδυνεύω διότι πίνω μόνο σαμπάνια και φρέσκους χυμούς φρούτων. Προσέχω τη γραμμή μου, καταλαβαίνετε.

Με τούτα και μ' εκείνα, βγήκε και ο στίχος " πέσμας τι πίνεις εσύ και δεν μας δίνεις". Διότι ο Έλληνας, σε όποια καταστολή κι αν τον ρίξεις, το θέλει το σκυλάδικό του να βγάλει τον πόνο του στην πίστα. Και το σκυλάδικό του το θέλει και τον σκύλο του τον θέλει και τον Γερμανό του...τον παραθέλει!

Amalia Rodrigues, Barco Negro

Τον Διονύση δεν τον έχω συναντήσει ποτέ, δεν τον γνωρίζω προσωπικά κι όμως είναι σαν να τον ξέρω χρόνια αφού και Ζακυνθινός βέρος είναι -κι ας ζει μακριά από το νησί- και καταφέρνει να με συγκινεί αφάνταστα, με τις υπέροχες μουσικές που μου στέλνει τακτικά, μέσω του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου.

Αυτό είναι το μαγικό τούτης της ψυχρής, κατά πολλούς, σύγχρονης επικοινωνίας, μεταξύ των ανθρώπων. Μας δίνεται η ευκαιρία να γνωρίσουμε ανθρώπους, που ίσως να μην είχαμε την τύχη, κάποιες φορές και την ατυχία, να γνωρίσουμε σε κάποιο άλλο μέρος. Κι όμως, μπορεί να μας συνδέουν χίλια δύο πράγματα, με δεκάδες ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, των οποίων την ύπαρξη, αγνοούμε παντελώς.

Στον φίλο Διονύση λοιπόν, αφιερωμένη αυτή η ανάρτηση, με αρκετή καθυστέρηση... ομολογώ! Ελπίζω τουλάχιστον να του αρέσει το τραγούδι και να με συγχωρέσει για την "αδιαφορία" μου!

Διονύση, ευχαριστώ!

Καλοκαίρι, με λόγια...

Εκείνα τα καλοκαίρια, που έχουν μείνει ολοζώντανα στη μνήμη μου, είναι κυρίως τα καλοκαίρια των παιδικών μου χρόνων.

Νοιώθω ακόμα τον ιδρώτα στη πλάτη και στο στήθος, στριμωγμένη ανάμεσα στους γονείς μου, καθώς ταξιδεύαμε με τη μηχανή, για την πιο κοντινή και συνάμα καθαρή παραλία, της Αττικής. Εκείνη την πορτοκαλί πετσέτα, από αιγυπτιακό βαμβάκι, που τοποθετούσαμε στο κάθισμα για να μην μας καίει, την πήρα "προικιό", στο δικό μου σπίτι, μαζί με κάτι άλλα "αρχαία" αντικείμενα της γονικής στέγης, που αρνήθηκα να αποχωριστώ.

Σταματάγαμε κάπου στη διαδρομή, για να ξεκουραστούμε και να πιούμε νερό από το παγούρι που κουβαλούσαμε. Κάποιες φορές, η στάση γινόταν αναγκαστικά, για να αλλάξει ο πατέρας μου μπουζί. Και μετά, τραγούδι "όξω φωνή", μέχρι να αντικρίσουμε την παραλία. Το πιο πολυτραγουδισμένο τραγούδι, στις διαδρομές με τη μηχανή ήταν το "Απόψε την κιθάρα μου, τη στόλισα κορδέλλες...". Το είχαμε πει τόσες φορές, που μπορώ να πω ότι είχαμε αγγίξει πλέον την τελειότητα, όσον αφορά στην εκτέλεσή του και συχνά, δεχόμασταν συγχαρητήρια από άλλους οδηγούς μηχανοκίνητων, που μας προσπέρναγαν, καθώς πηγαίναμε, ιδιαίτερα σιγά στο δρόμο.

Το μισό καλοκαίρι, το πέρναγα στο Τζάντε, κοντά σε γιαγιάδες και παππούδες, θείους, θείες και ξαδέρφια. Τα μεσημέρια, με πήγαινε η νόνα μου για μπάνιο στον ΕΟΤ. Μου είχε δώσει κι ένα πλεκτό καλαθάκι, μικρό, ίδιο με το δικό της το μεγάλο, για να βάζω την πετσετούλα μου και την κρέμα για τον ήλιο. Τίποτε άλλο δεν έπαιρνα μαζί και τίποτε άλλο δεν χρειαζόμουν. Τώρα, κουβαλώ στην παραλία μια τεράστια τσάντα, τίγκα στα προϊόντα προστασίας από τον ήλιο και όχι μόνο.

Η επιστροφή στην Αθήνα, γινόταν πάντα με κλάμα κι οδυρμό. Κατάθεση δακρύων έκανα σε όλους τους ώμους των συγγενών που αποχαιρετούσα καθώς επίσης και απάνω στο τρίχωμα της τιγρέ γάτας -που δεν είχε όνομα. Δάκρυ κορόμηλο κι επάνω από τα κουνέλια του νόνου μου και στην πλάτη της ταλαιπωρημένης γίδας, που πρέπει να χαιρόταν πολύ όταν με έβλεπε να φεύγω αφού, όσο καιρό καθόμουν στο νησί, δεν έλειπε μέρα που να μην την αναγκάσω να με φορτώσει στην πλάτη της και να μου κάνει βόλτα στην αυλή.

Τα παιδιά, μπορούν να είναι απίστευτα σκληρά, αν και δυσκολεύομαι να καταλάβω το γιατί. Εκείνη τη γίδα, δεν τη λυπήθηκα ούτε όταν ήταν γκαστρωμένη. Πήδαγα στην πλάτη της και απαιτούσα να με πάει βόλτα. Μάταια ο παππούς μου προσπαθούσε τρυφερά, να με μεταπείσει. Μάταια προσπαθούσε να με μεταπείσει και να με αποτρέψει από το να φορέσω μάλλινη ζακέτα, ένα αυγουστιάτικο μεσημέρι. Δεν τα κατάφερε, κι έβγαλα τη μπέμπελη, πραμγατικά! Που να τολμήσω όμως, να παραπονεθώ; Το βράδυ, είχε γιεμίσει η πλάτη μου δροτσίλα και ο νόνος μου έβριζε τη νόνα μου, για να εκτονώσει τη στεναχώρια μου. Θυμάμαι να της λέει έντονα: "Τι θα πούμε στο πατέρα τσης, που θα την έβρει έτσι;;;".

Κι έτσι πέρναγαν τα καλοκαίρια κι εγώ όλο ήλπιζα να πειστούν οι γονείς, πως πρέπει να εγκατασταθούμε μόνιμα στο νησί κι έτσι κι έγινε. Με τη μηχανή μας, πηγαίναμε στις παραλίες του Βασιλικού πλέον, κι όξω φωνή τραγουδάγαμε την "Κιθάρα" αλλά με έναν άλλο αέρα: Πραγματικά ευτυχείς!

Αφιερωμένο στον αγαπημένο μου Βασιλικό ώστε να "πεισθεί", πως από μικρή ήμουν αγγειό...

Καλοκαίρι, δίχως λόγια...

Λίγες απλές, καλοκαιρινές εικόνες. Χωρίς λόγια, που ακούει κανείς. Μόνο με λόγια που νοιώθει...

Καλοκαίρι

Η γαλάζια προκυμαία θα σε φέρει

Καλοκαίρι

Καρεκλάκια, πετονιές μέσ' στο πανέρι

Μες στη βόλτα αυτού του κόσμου που μας ξέρει

Καλοκαίρι

Πλάι στα μέγαρα, στις τέντες με τ' αγέρι

Καλοκαίρι

Με χρυσούς ανεμιστήρες μεταφέρει

Την βανίλια με το δίσκο του στο χέρι

Την κοψιά μιας προτομής μέσ' στο παρτέρι

Καλοκαίρι

Μ' ανοιχτό πουκαμισάκι στα ίδια μέρη....

Απορίες - Αιτήσεις - Προτάσεις - Ανακοινώσεις - Μεταφορές - Συνδέσεις, ο ΜΗΤΣΟΣ

• Εκείνο το τελεφερίκ στο Ναυάγιο, ξέρεις κανείς πότε θα ολοκληρωθεί; Θέλει η 80άχρονη νόνα μου να την πάω, θα προλάβει;


• H VPRC, μετά τις κομματικές δημοσκοπήσεις, άρχισε να διερευνά την μπλογκόσφαιρα. Από την έρευνα θα προκύψει και ο καταλληλότερος για blogger; Άμα είναι να βάλω κάτι "μέσα" να δουλέψουνε!


• Αφού οι δημοσκόποι, ξέρουν τι ψηφίζουμε και ποιον θεωρούμε κατάλληλο να μας κυβερνά κλπ κλπ, δεν είναι ανούσιο το να τρέχουμε στις κάλπες; Ας βγαίνει το αποτέλεσμα με tele-voting. Πιο έγκυρο και πιο φθηνό (σε κόστος ντε!), θα είναι!


• Εφόσον έχουν τόση πέραση τα blog, γιατί δεν φτιάχνει και η κυβέρνηση ένα; Προτείνω δε, να είναι διαδραστικό, ώστε να υπάρχει πραγματική και ενεργή συμμετοχή του πολίτη.
• Ο μεγάλος - καταστροφικός σεισμός, που αναμένεται μεταξύ Ζακύνθου και Κεφαλλονιάς, θα γίνει; Αν ναι, πότε; Βαρέθηκα να κοιμάμαι με τη σφυρίχτρα στο χέρι! Κάποιοι φοβεροί χιουμορίστες, διαλαλούν πως η Νομαρχία Ζακύνθου, έλαβε πλήθος σκηνών και σάκων για τα πτώματα. Τους προτείνω - σαν καλά "κοράκια" - να σκάψουνε και λάκκους, προκειμένου να είναι καθ' όλα έτοιμοι!


• Έχω κι άλλο θέμα με τον Εγκέλαδο: Θα είναι της Ζακύνθου ή της Κεφαλλονιάς; Πρέπει να ξέρουμε! Μην τσουρομαδηθούμε μετά, για τον τόπο καταγωγής του...


• Ακόμα και η ΔΕΗ κάνει διακοπές, ενώ εγώ πήζω! Πλήρης ισοπέδωση των αξιών της κοινωνίας. Ούτε τα μπάνια του λαού δεν μας αφήνουν να κάνουμε.


• Ο Τσουκάτος της Πόπης, κάνει κι αυτός διακοπές. Ακούγεται όμως έντονα πως είναι από μπουζί και όχι από πλατίνες, όπως αρχικά είχε διαδοθεί.


• Τα κλιματιστικά μας (Ζίμενς φυσικά), δουλεύουν στο φουλ. Πηγαίνω στη δουλειά με παλτό κι από μέσα το μπικίνι. Την ώρα που τελειώνω, πετάω το παλτό μες στο ασανσέρ και ξεχύνομαι στους δρόμους σαν την cat woman, ένα πράμα. Αν τύχετε στον δρόμο μου, κάντε στη άκρη. Με τυφλώνει το πάθος και δεν ξέρω που πηγαίνω!


• Ζίμενς ήταν και το κινητό μου. Το πέταξα προχθές στα σκουπίδια αφού σε όποια υπηρεσία και να πήγαινα, με κοίταζαν απαξιωτικά. Λες και αυτοί δεν παίρνουν μίζες! Εγώ τουλάχιστον το αγόρασα με τον ιδρώτα μου το κινητό, έχω και την απόδειξη αγοράς από τον Γερμανό, για όποιον ενδιαφέρεται...


• Τελικά ο Ρόκο(ς) και "τ' αδέρφια του", πόσο εμπλεκόμενοι είναι στην "πολύκροτη υπόθεση"; Ο Βισκόντι, έχει να δηλώσει κάτι γι' αυτό;;; Στην ανάγκη, ας κάνει δήλωση η Μανιάνι...


• Παραλίγο να μαλλιοτραβηχτώ εχθές, με μία νταρντάνα Τσέχα, παραθερίστρια. Ο λόγος ήταν πως της έκανα παρατήρηση επειδή πέταξε το τσιγάρο της στο δρόμο και μάλιστα σε περιοχή με ελιές και πεύκα. Δεν ξέρω τι κατάλαβε γιατί της μιλούσα ελληνικά κι εκείνη μου μίλαγε τσέχικα. Νομίζω πως με έβριζε αλλά δεν είμαι και σίγουρη. Άλλωστε οι Τσέχοι, πάντα ακούγονται σαν να σε βρίζουν. Όχι δεν είναι ρατσιστικό το σχόλιο!


• Για να ξεπεράσω το άγχος της δουλειάς, ονειρεύομαι διακοπές το Φθινόπωρο, που όμως δεν θα μπορώ να πάω. Όταν θα έρθει το Φθινόπωρο, θα ονειρεύομαι τα Χριστούγεννα, που επίσης δεν θα μπορώ να πάω. Τα Χριστούγεννα, θα ονειρεύομαι το Πάσχα, που αποκλείεται να πάω και στο τέλος θα τη βγάλω πάλι με 'κάνα Σαββατοκύριακο στο εξωτικό Αρκούδι, και πολύ μου!
• Και για να μην λέτε ότι είμαι κακός άνθρωπος, πάρτε κι ένα καλοκαιρινό τραγουδάκι, να σας δροσίσει...
  

Διακοπές!

(Αγόρια, με ρέγουλα το νερό! Δεν υπάρχει αρκετό, θα το κόψουνε κι αυτό!)

Λίγες μέρες πέρασαν από τότε που ως πολίτες, δεχθήκαμε κατά μέτωπο επίθεση από τη νέα αύξηση στα τιμολόγια της Δ.Ε.Η. Και τη δεχτήκαμε αδιαμαρτύρητα, όπως άλλωστε και άλλα σοβαρά ή λιγότερο σοβαρά που συμβαίνουν στην καθημερινότητά μας. Οι Κυβερνήσεις μας, μας έχουν εκπαιδεύσει καλά, από ό,τι φαίνεται.

Αφού λοιπόν δεχτήκαμε αδιαμαρτύρητα, την κατραπακιά του 5% κι ενώ σκεφτόμαστε τρόπους ώστε να καταφέρουμε να πάμε διακοπές, δεδομένου ότι οι τράπεζες δεν μας χορηγούν άλλο διακοποδάνειο, έρχεται η καλή μας η Δ.Ε.Η., χέρι - χέρι με τον καύσωνα, να μας χαρίσει ειδυλλιακές διακοπές... ρεύματος. Κι επειδή του Έλληνα ο τράχηλος, ζυγό δεν υπομένει, μας πετάει και την ευθύνη, τύπου: Αν δεν κάτσετε φρόνιμα παιδιά, θα σας πάρω το ρεύμα και δεν θα έχετε να παίξετε!

Κλάμα ο πολίτης, που πήρε καταναλωτικό ώστε να εξοπλίσει το σπίτι του με τελευταίας τεχνολογίας κλιματιστικά. Τι να τα κάνει χωρίς ρεύμα; Με το τηλεχειριστήριο στο χέρι έμεινε και λέει κι ευχαριστώ στη Δ.Ε.Η., που του έκαμε αύξηση μόνο 5%. Τα δάκρυα όμως μάταια! Δεν είναι ικανά να δροσίσουν τα πυρωμένα μάγουλα. Εξατμίζονται πριν φτάσουν στο πηγούνι και με την ίδια ευκολία ξεχνιούνται. Όπως κι αυτός ξέχασε τις αυξήσεις σε τιμολόγια και θερμοκρασίες.

Υπομονή πολίτες! Αύξηση είναι θα περάσει... Ίσως να κάνει καμιά ειδική ρύθμιση η Κυβέρνηση και να μην κόβει το ρεύμα στους κατέχοντες οικοσυσκευών SIEMENS. Δεν ξέρεις ποτέ, μέχρι που μπορούν να φτάσουν οι παροχές, του Κράτους Πρόνοιας (βεβαίως-βεβαίως), με την ευγενική χορηγία των μεγάλων εταιρειών, πάντα!

Τι παιδί είσαι εσύ, παιδί μου;;;

Παλιότερα οι Έλληνες κάναμε παιδιά γιατί δεν είχαμε τηλεόραση και "είχε ο Θεός".

Μετά, κατά την πρώτη δεκεατία του ΠΑ.ΣΟ.Κ., πήραμε τηλεόραση και αρχίσαμε να γινόμαστε "πολιτισμένοι", ασχολούμενοι με τη "φιλοσοφία", έχοντας ξεπεράσει το βιοποριστικό μας πρόβλημα. Έτσι προέκυψε, το παιδί του έρωτα (τέτοιο είμαι κι εγώ), το παιδί της ωριμότητας και αργότερα, κατά τη δεύτερη δεκαετία, το παιδί της μοριοδότησης, προκειμένου να μπούμε στο δημόσιο.

Τα τελευταία χρόνια που έχει σφίξει ο Έλληνας το ζωνάρι (λες και το είχε ποτέ χαλαρό), προέκυψε και νέος τύπος παιδιού: το παιδί της σύνταξης. Έχεις κάμει φυσικά το παιδί του έρωτα (γνωστό και ως παιδί επιβεβαίωσης της γονιμότητάς σου), το παιδί της μοριοδότησης (ώστε να παίρνεις και το επίδομα τέκνων του ΙΚΑ), τα έχεις μεγαλώσει, ίσως να έχουν τελειώσει και το σχολείο και να σπουδάζουν ή να εργάζονται και κάνεις ένα άλλο παιδί ώστε να καταφέρεις να βγεις στην σύνταξη, ως γονιός προστατευόμενου τέκνου, πριν αφήσεις τα κόκκαλά σου στη δουλειά.

Και μην ακούτε κάτι δικαιολογίες του τύπου: "Τώρα που μεγάλωσαν τα παιδιά κι έφυγαν, νοιώθαμε μοναξιά" ή " Έτυχε και είπαμε να το κρατήσουμε" ή ακόμα χειρότερα: "Ο γάμος μας πέρναγε κρίση, ένα παιδί σε ξανανιώνει". Όλα ψέμματα είναι αυτά κι όλα σύντροφοι, για τη σύνταξη γίνονται!